โลกทั้งใบของภาคินหยุดหมุน ความหมายของคำว่า ‘ผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิต’ แวบเข้ามาในความคิดอย่างรวดเร็ว แต่ภาพนั้นกลับพร่ามัว… เขาไม่แน่ใจว่ากำลังหมายถึงใครกันแน่… “เธอ” คนนั้น… ใช่ “รินดา” หรือไม่? หรือว่า… “อลิสา”? หรืออาจจะเป็น “พิม” ผู้หญิงที่เคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเขา? “กวิน! แจ้งหน่วยแพทย์ฉุกเฉิน! ตรวจสอบว่ามีใครติดอยู่ในอาคารที่สองหรือไม่! และ… ตรวจสอบรายชื่อพนักงานทุกคน! ต้องรู้ให้ได้ว่าใครคือเป้าหมาย!” ภาคินสั่งการด้วยเสียงที่หนักแน่นแต่แฝงด้วยความตื่นตระหนก เขาต้องรู้ให้ได้ว่าใครคือ “เธอ” คนนั้น… ความรู้สึกผิด ความเสียใจ และความหวังที่จะแก้ไขความผิดในอดีตที่เกี่ยวกับผู้หญิงคนสำคัญ… มันถาโถมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง การระเบิดครั้งที่สองรุนแรงกว่าครั้งแรกอย่างเห็นได้ชัด เปลวเพลิงพุ่งทะลุเพดานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรี สาดแสงสีแดงฉานไปทั่วทุกทิศทาง ผู้คนต่างกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว วิ่งหนีเอาชีวิตรอดไปคนละทิศคนละทาง “คุณภาคินครับ! ข้อมูลเบื้องต้น… อาคารที่สองส่วนใหญ่เป็นสำนักงานวิจัยและพัฒนา… ข้อมูลสำคัญหลายอย่างอาจถูกทำลายไปพร้อมกันครับ! และ… ข้อความที่ส่งมา… มันเจาะจงมากครับ… เป็นรหัสที่รู้กันแค่ในหมู่คนใกล้ชิดที่สุด… รหัสที่… รหัสที่ ‘คุณนภัส’ เคยใช้สื่อสารกับคุณ…” กวินรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ‘คุณนภัส’… ชื่อนั้นเหมือนก้อนหินถ่วงหนักลงไปในใจของภาคิน เขาเคยรักผู้หญิงคนนี้มาก… รักจนเกือบจะยอมสละทุกสิ่งทุกอย่าง แต่สุดท้าย… ความรักของเขากลับจบลงด้วยความเจ็บปวดและความไม่เข้าใจ… “เป็นไปไม่ได้… นภัส… เธอ… เธอจะทำแบบนี้ทำไม?” ภาคินพึมพำกับตัวเอง แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและเจ็บปวด เขาเคยเชื่อว่านภัสเป็นคนดี… เป็นคนที่เขาไว้ใจเสมอมา… การที่เธอเข้ามาพัวพันกับการโจมตีครั้งนี้… มันบีบคั้นจิตใจเขาอย่างแสนสาหัส “แต่… ข้อความนั้น… มันส่งมาจากเบอร์ที่ลงทะเบียนเป็นของคุณนภัสครับ! และ… รหัสที่ใช้… มันเป็นรหัสที่… ที่คุณนภัสใช้สั่งให้คนไป… ไปจัดการเรื่อง ‘ความลับ’ ของคุณ…” กวินพูดต่ออย่างอึดอัด “ความลับ…?” ภาคินขมวดคิ้วแน่น ความคิดของเขาแล่นไปถึงเรื่องราวในอดีต… เรื่องราวที่เขากับนภัสเคยร่วมกันปกปิด… เรื่องราวที่เขากลัวว่าหากถูกเปิดเผยออกไป… จะทำลายทุกอย่างที่เขาสร้างมา “ผม… ผมคิดว่า… คนที่ทำ… ไม่ใช่คุณนภัสโดยตรงครับ… อาจจะมีคนอื่น… ที่ใช้ประโยชน์จากข้อมูลของคุณนภัส… หรือ… บังคับเธอ…” กวินพยายามอธิบาย “ใคร!” ภาคินตะโกนถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโมโห “ใครมันบังอาจมาเล่นตุกติกกับ ‘ความลับ’ ของฉัน!” ขณะที่ภาคินกำลังหัวเสีย ความคิดของเขาก็ย้อนกลับไปในวันที่เขาต้องตัดสินใจครั้งใหญ่… วันที่เขาต้องเลือกระหว่าง “ความรัก” และ “อำนาจ”… วันที่เขาต้องเลือกที่จะ “ปกป้อง” หรือ “เสียสละ” “รินดา…” ภาพของรินดา ใบหน้าของเธอที่เปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวดและผิดหวัง… มันแวบเข้ามาในหัวของเขา… “ผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิต… ใช่เธอหรือเปล่า…?” “คุณภาคินครับ!” เสียงกวินดังขึ้นมาอีกครั้ง “เราพบผู้รอดชีวิต 2 คนครับ… เป็นนักวิจัย… พวกเขาบอกว่า… ก่อนเกิดเหตุ… มีชายชุดดำกลุ่มหนึ่งเข้ามา… และ… และได้ยินพวกมันพูดถึง… ‘การชำระแค้น’… และ… ‘การทวงคืนสิ่งที่ถูกพรากไป’…!” “การชำระแค้น… การทวงคืน…?” ภาคินทวนคำ พลางหลับตาลง เขาพยายามเชื่อมโยงเหตุการณ์ต่างๆ เข้าด้วยกัน… มันมีความเชื่อมโยงกับอดีต… กับความผิดพลาดที่เขาเคยทำ… กับคนที่เขาเคยทำร้าย… “แล้ว… ผู้หญิงที่สำคัญที่สุด… หายไปไหน?” ภาคินถามต่อด้วยเสียงที่อ่อนลง “ผม… ผมพยายามติดต่อคุณรินดาครับ… แต่… โทรศัพท์ของเธอ… ไม่สามารถติดต่อได้ครับ… และ… ระบบรักษาความปลอดภัยในคอนโดของเธอ… ก็ถูกตัดสัญญาณไปแล้วครับ!” กวินรายงานด้วยความกังวล หัวใจของภาคินบีบแน่นราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น! รินดา… หายไป? และระบบรักษาความปลอดภัยถูกตัด? ไม่… ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่! ใครบางคนกำลังเล่นเกมที่อันตราย… และเขาก็รู้ดีว่า… เขาคือเป้าหมายหลัก! “เตรียมเฮลิคอปเตอร์! ฉันจะไปที่คอนโดของรินดาเดี๋ยวนี้!” ภาคินออกคำสั่ง ขณะที่เขากำลังจะก้าวออกไป ทันใดนั้น! เสียงจากโทรศัพท์มือถือของกวินก็ดังขึ้น… เป็นเสียงเรียกเข้าที่คุ้นเคย… และมันมาจาก… “นภัส”! “คุณ… คุณนภัสโทรมา?” กวินมองหน้าภาคินอย่างไม่เชื่อสายตา ภาคินรับโทรศัพท์มาถือไว้ด้วยมือที่สั่นเทา… “นภัส…?” “ภาคิน… ฟังนะ…” เสียงแหบพร่าของนภัสดังมาตามสาย… “เธอ… เธอเป็นคนทำ… เขา… เขาบังคับฉัน… ภาคิน… หนีไป…!” ก่อนที่ภาคินจะได้ถามอะไรต่อ… เสียงที่ปลายสายก็ขาดหายไป… พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นชาที่ดังแทรกเข้ามา… เสียงหัวเราะที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน… มันช่างน่าขนลุก…! “ฮ่า ฮ่า ฮ่า… เกมเพิ่งจะเริ่มเอง… ภาคิน… หวังว่าเธอจะสนุกนะ…” ภาคินยืนนิ่ง ค้างเติ่งราวกับถูกตรึงไว้กับที่… เขาไม่เข้าใจ… อะไรกำลังเกิดขึ้นกันแน่? นภัส… เป็นเหยื่อ? หรือเป็นผู้บงการ? และเสียงหัวเราะที่ดังมานั้น… มันคือเสียงของใครกันแน่? …ความจริงที่กำลังจะปรากฏ… มันจะน่ากลัวยิ่งกว่าเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้เสียอีก…!