บรรยากาศในห้องทำงานของอาทิตย์ยิ่งทวีความตึงเครียดมากขึ้น แสงไฟสลัวสาดส่องลงมาบนใบหน้าของเสือที่ซีดเผือดจากการถูกกดดัน ร่างกายของเขาอ่อนแรง แต่จิตใจยังคงแข็งแกร่งพอที่จะต่อต้านคำขู่ของอาทิตย์ เขาไม่อาจยอมให้ความทรมานใดๆ บีบบังคับให้เขาทรยศเพื่อนพ้องได้ “ข้าบอกท่านแล้วว่าข้าไม่รู้” เสือกล่าวเสียงแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว อาทิตย์หัวเราะเบาๆ “ไม่รู้หรือ… หรือเจ้าไม่ต้องการบอก?” เขาเดินวนรอบตัวเสือ ช้าๆ ราวกับนักล่าที่กำลังประเมินเหยื่อ “เจ้าดูเหมือนคนที่ฉลาดนะเสือ ข้าไม่อยากจะเชื่อว่าเจ้าจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย” “ข้าอาจจะรู้… แต่ข้าไม่บอก” เสือตอบ พยายามรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มี “ทำไม?” อาทิตย์หยุดยืนเบื้องหน้าเสือ “เพราะความภักดี? เพราะความกลัว? หรือเพราะคำสั่งจากใครบางคน?” “ข้าทำเพื่อปกป้องคนของข้า” เสือตอบ “และข้าไม่ต้องการให้ใครมามีอำนาจเหนือสังเวียนนี้อีกต่อไป” “น่าสนใจ” อาทิตย์เอ่ย “เจ้าพูดเหมือนกับว่าเจ้ากำลังจะเข้ามาเป็นผู้มีอำนาจเสียเอง” “ข้าเพียงต้องการเห็นความยุติธรรม” เสือกล่าว “ความยุติธรรมของเจ้าคืออะไร?” อาทิตย์ถาม “การแย่งชิงอำนาจ? การทำลายล้างแก๊งเก่า?” “คือการแบ่งปันอำนาจอย่างเท่าเทียม” เสือสวนกลับ “ไม่ใช่การผูกขาดโดยคนกลุ่มเดียว” อาทิตย์เงียบไปชั่วขณะ ราวกับกำลังพิจารณาคำพูดของเสือ “เจ้าคิดว่าการแบ่งปันอำนาจจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นอย่างนั้นหรือ? เจ้าดูประวัติศาสตร์ของเราสิ เมื่อใดก็ตามที่อำนาจถูกแบ่งปัน มันก็นำมาซึ่งความขัดแย้ง และท้ายที่สุด… ก็มีคนหนึ่งที่ต้องยืนอยู่เหนือคนอื่น” “แต่นั่นมันคือธรรมชาติของการเมืองในโลกของพวกเรา” เสือกล่าว “ท่านจะหนีมันไปตลอดได้อย่างไร?” “ข้าไม่หนี” อาทิตย์กล่าวเสียงหนักแน่น “ข้าจะควบคุมมันต่างหาก” เขาหันไปมองชายร่างใหญ่สองคนที่ยืนรออยู่ “เจ้าลองคิดดูดีๆ เสือ หากเจ้าให้ข้อมูลที่ข้าต้องการ ข้าจะมอบสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าสิ่งที่เจ้ากำลังต่อสู้เพื่อมันอยู่ตอนนี้” “ท่านหมายถึงอะไร?” เสือถามอย่างสงสัย “ข้าหมายถึง… ตำแหน่ง” อาทิตย์เอ่ย “หากเจ้าช่วยข้าโค่นล้ม ‘ท่านพยัคฆ์คำราม’ และคนที่อยู่เบื้องหลังเขา ข้าจะให้โอกาสเจ้าเป็นส่วนหนึ่งของ ‘ผู้ปกครอง’ สังเวียนนี้” เสืออึ้งไปกับข้อเสนอ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เขาไม่คาดคิดว่าอาทิตย์จะกล้าเสนอสิ่งนี้ “ท่าน… ท่านแน่ใจหรือ?” “ข้าแน่ใจ” อาทิตย์ยืนยัน “ข้าเห็นศักยภาพในตัวเจ้า เสือ เจ้าไม่ใช่แค่ลูกน้องกระจอกๆ แต่เจ้ามีสมอง มีความกล้าหาญ และมีความทะเยอทะยาน” “แต่… ข้าเป็นศัตรูของท่าน” เสือกล่าว “ในตอนนี้ ใช่” อาทิตย์ตอบ “แต่ในอนาคต… ใครจะรู้?” เขาก้าวเข้ามาใกล้เสือมากขึ้น “ลองคิดดูสิเสือ เจ้าจะได้ทุกอย่างที่เจ้าต้องการ ชื่อเสียง อำนาจ เงินทอง และที่สำคัญ… ความปลอดภัยสำหรับคนของเจ้า” เสือเงียบไปนาน เขาครุ่นคิดถึงข้อเสนอของอาทิตย์อย่างหนัก มันล่อใจอย่างร้ายกาจ เพราะมันจะทำให้เขาไม่ต้องเสี่ยงชีวิตอีกต่อไป และยังสามารถปกป้องทุกคนที่เขารักได้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ดีว่ามันคือการทรยศต่อสิ่งที่เขาเชื่อมั่นมาตลอด “ท่าน… ท่านแน่ใจหรือว่า ‘ท่านพยัคฆ์คำราม’ เป็นคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด?” เสือถาม “บางทีท่านอาจจะเข้าใจผิด” อาทิตย์หัวเราะ “ข้าไม่เคยเข้าใจผิดเรื่องพวกนี้ ข้ามีข้อมูลที่น่าเชื่อถือ” เขาหยุดชะงักไปเล็กน้อย “แต่ถ้าเจ้าอยากจะแน่ใจ ข้ามีสิ่งที่อาจจะทำให้เจ้าเชื่อ” อาทิตย์กดปุ่มบนโต๊ะอีกครั้ง ชายร่างใหญ่คนหนึ่งเดินออกไป แล้วกลับเข้ามาพร้อมกับหญิงสาวคนหนึ่ง หญิงสาวคนนั้นมีใบหน้าหวาดกลัว ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ “‘ฟ้า’…” เสืออุทานด้วยความตกใจ เขาจำได้ทันทีว่าเธอคือใคร “ใช่ เธอคือ ‘ฟ้า’ คนสนิทของเจ้า” อาทิตย์ยิ้มเยาะ “ข้าได้ข่าวว่าเจ้ากับเธอ… สนิทกันเป็นพิเศษ” เสือมองฟ้าด้วยความกังวล “ท่านทำอะไรกับเธอ?” “ข้าไม่ได้ทำอะไรเธอ” อาทิตย์กล่าว “เพียงแต่… เธอถูกจับตัวมา เพื่อเป็นเครื่องยืนยันว่าเราสามารถเข้าถึงทุกคนที่เจ้าห่วงใยได้” ฟ้ามองเสือด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “เสือ… ช่วยฉันด้วย” เสือรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเยือก เขาถูกบีบคั้นจนมุมอย่างแท้จริง ทางเลือกที่อยู่ตรงหน้ามันช่างโหดร้ายเหลือเกิน “บอกข้ามาเถอะเสือ” อาทิตย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้นอย่างประหลาด “ใครคือคนที่อยู่เบื้องหลัง ‘ท่านพยัคฆ์คำราม’? ถ้าเจ้าบอกข้า ข้าจะปล่อยเธอไป และจะให้โอกาสเจ้าได้พิสูจน์ตัวเอง” เสือมองฟ้าอย่างเจ็บปวด เขาเห็นความกลัวในแววตาของเธอ และเขารู้ว่าเขาไม่สามารถปล่อยให้เธอต้องทนทุกข์ทรมานไปมากกว่านี้ “ถ้า… ถ้าข้าบอกท่าน… ท่านจะปล่อยพวกเราไปจริงๆ หรือ?” เสือถามอย่างตะกุกตะกัก “แน่นอน” อาทิตย์ยืนยัน “ข้าไม่ใช่คนโกหก” เสือกลั้นหายใจ มองฟ้าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับอาทิตย์ “ข้า… ข้าจะบอกท่าน”