เสียงประตูบ้านถูกงัดแงะดัง ‘แกรก’ ชวนให้หัวใจของพินทุ์เต้นแรง เธอแอบซ่อนตัวอยู่หลังโซฟา กำมีดในมือแน่น มือที่จับด้ามมีดเย็นเฉียบไปหมด ประสาทสัมผัสทุกส่วนตึงเครียด พยายามจับเสียงและทิศทางของผู้บุกรุก “ใครนั่น!” เธอตะโกนถาม เสียงสั่นเครือแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ มันไม่ใช่เสียงที่เธอคุ้นเคย ไม่ใช่เสียงของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เธอเพิ่งเจอมา หรือเสียงของคิมหัน ชายร่างท้วม รูปร่างสันทัด ค่อยๆ ก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่น ใบหน้าของเขาดูดุดันและอันตราย ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่วห้อง ราวกับกำลังค้นหาบางสิ่งบางอย่าง พินทุ์สูดลมหายใจลึก เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้าในสภาพนี้เป็นอันตรายอย่างยิ่ง แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่น เธอตัดสินใจที่จะสู้เพื่อเอาชีวิตรอด “แกต้องการอะไร!” เธอถามอีกครั้ง คว้าหมอนอิงบนโซฟาไว้เป็นอาวุธสำรอง ชายคนนั้นหยุดเดิน เขาหันมามองพินทุ์ตรงๆ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นบนใบหน้า “ฉันต้องการของบางอย่าง...และแกก็รู้ดีว่ามันคืออะไร” พินทุ์ขมวดคิ้ว “ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดถึงอะไร!” เธอโกหก “อย่ามาโกหกฉัน!” ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ “ฉันรู้ว่าแกแอบเอาเอกสารสำคัญไป มันอยู่ในกระเป๋าใบนั้นใช่ไหม?” เขาชี้ไปที่กระเป๋าเอกสารใบเล็กที่พินทุ์วางไว้บนโต๊ะกาแฟ พินทุ์รู้ทันทีว่าชายคนนี้คือใคร เขาคือคนเดียวกับที่บงการให้เธอต้องลงมือในคืนนั้น! ความรู้สึกโกรธแค้นพลุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ความกลัว “แก! แกคือคนที่บงการฉัน!” “ฉลาดมาก” ชายคนนั้นหัวเราะ “ฉันต้องการเอกสารนั้นคืน ถ้าแกให้มันมา ฉันอาจจะไว้ชีวิตแก” “ไม่มีทาง!” พินทุ์ยืนกราน “แกมันก็แค่เบี้ยในเกมของคนอื่น!” “ระวังคำพูดของแกนะ ยัยเด็กโง่!” ชายคนนั้นปรี่เข้ามาหาพินทุ์อย่างรวดเร็ว เขาพยายามจะคว้ากระเป๋าเอกสาร แต่พินทุ์ก็ไวกว่า เธอหลบหลีกไปอีกด้านหนึ่ง และใช้หมอนอิงฟาดเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างแรง ชายคนนั้นเซถอยหลังไปเล็กน้อย แต่ก็กลับมาตั้งหลักได้ เขาชักปืนออกมาจากเอว พินทุ์เห็นดังนั้นก็ใจหายวาบ เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถสู้กับปืนได้ “แกคิดว่าจะหนีฉันพ้นรึไง?” เขาถาม “ฉันตามแกมาตั้งแต่ที่สถานีตำรวจแล้ว” ทันใดนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เป็นคิมหันที่ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกสองนาย! เขาคงจะตามเธอมา หลังจากที่ได้ยินสารวัตรคมกฤชพูดถึงความผิดปกติของคดีนี้ “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” คิมหันตะโกน ชายคนนั้นหันไปมองคิมหันด้วยความตกใจ “แก! แกมาได้ยังไง!” “แกนั่นแหละที่จะต้องไป!” เจ้าหน้าที่ตำรวจอีกนายพูด เกิดการต่อสู้ขึ้นอย่างรวดเร็ว ชายคนนั้นพยายามจะยิงคิมหัน แต่พินทุ์ฉวยโอกาสนั้น ดึงมีดที่ซ่อนไว้ขึ้นมา และพุ่งเข้าไปแทงที่ด้านหลังของชายคนนั้นอย่างแรง! “อ๊าก!” ชายคนนั้นกรีดร้องอย่างเจ็บปวด เขาหันมามองพินทุ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น ก่อนที่เขาจะล้มลงไปกองกับพื้น คิมหันมองพินทุ์ด้วยความตกใจระคนชื่นชม “พินทุ์...แก...” “ฉันต้องทำ” พินทุ์พูดเสียงหอบ “เขาจะฆ่าพวกคุณ” สารวัตรคมกฤชมาถึงในเวลาต่อมา เขาพบภาพเหตุการณ์ทั้งหมด และรีบสั่งให้เจ้าหน้าที่ควบคุมตัวชายที่บาดเจ็บ และทำการสอบปากคำพินทุ์และคิมหัน “เธอทำได้ดีมาก พินทุ์” สารวัตรกล่าว “เธอช่วยชีวิตพวกเราไว้” เมื่อเหตุการณ์สงบลง พินทุ์ก็เปิดกระเป๋าเอกสารออก ด้านในเต็มไปด้วยเอกสารลับทางการเงินที่เกี่ยวข้องกับการคอร์รัปชันในระดับสูงของบริษัท และยังมีรายชื่อบุคคลสำคัญที่เกี่ยวข้อง “นี่คือสิ่งที่เขาต้องการ” พินทุ์กล่าว “นี่คือสิ่งที่นพดลพยายามปกป้อง” คิมหันมองเอกสารเหล่านั้นด้วยความตกตะลึง “นี่มัน...มันใหญ่กว่าที่ฉันคิดไว้เยอะ” “แล้วคนที่อยู่เบื้องหลังล่ะคะ?” พินทุ์ถาม “ใครกันแน่ที่บงการทั้งหมด?” สารวัตรคมกฤชถอนหายใจ “เรากำลังสืบสวนอยู่ครับ แต่จากรายชื่อที่เห็น...มันอาจจะหมายถึงคนที่มีอำนาจมากๆ” พินทุ์มองไปที่ใบหน้าของคิมหัน เธอเริ่มรู้สึกถึงความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งระหว่างเธอกับเขา จากเหตุการณ์ครั้งนี้ แต่เธอก็ยังคงมีความกังวลว่าคนที่อยู่เบื้องหลังตัวจริง ยังคงลอยนวลอยู่ “แล้วฉันจะทำอย่างไรต่อไปคะ?” พินทุ์ถาม “คุณจะได้ความปลอดภัย” สารวัตรคมกฤชกล่าว “และเราจะให้การคุ้มครองคุณ” แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังคิดว่าเรื่องราวได้จบลงแล้ว เสียงโทรศัพท์มือถือของสารวัตรคมกฤชก็ดังขึ้น เขารับสาย และสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว “อะไรนะครับ!?” เขากล่าว “ที่ไหน?” “เกิดอะไรขึ้นคะ สารวัตร?” คิมหันถาม “มีคนพบศพอีกคนหนึ่ง...” สารวัตรคมกฤชพูดเสียงเครียด “ในสถานที่ที่คาดไม่ถึง...และเกี่ยวข้องกับคดีนี้โดยตรง!” พินทุ์และคิมหันมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เกิดอะไรขึ้นอีก? ใครคือศพที่สอง? และมันจะส่งผลกระทบต่อการสืบสวนนี้อย่างไร?