‘พยัคฆ์คำราม’ ยืนหอบหายใจหนัก ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อไคลและรอยฟกช้ำ แต่ดวงตายังคงลุกโชนไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ชายฉกรรจ์ทั้งสามคนนอนกองอยู่กับพื้น สลบไม่ได้สติ เขากระชับกำปั้นแน่น สัมผัสได้ถึงความปวดร้าวที่แล่นไปทั่วแขน แต่ไม่มากเท่ากับความโกรธแค้นที่กำลังคุกรุ่นอยู่ภายใน “หึ… แค่นี้เองหรือ?” พยัคฆ์คำรามพึมพำกับตัวเอง เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเลือดที่มุมปากอย่างไม่ใส่ใจ เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากทางด้านหลัง ทำให้เขาหันขวับไปมอง “คุณพยัคฆ์คำราม… ไม่เป็นอะไรนะครับ?” เสียงทุ้มต่ำของ ‘อสรพิษ’ หัวหน้าหน่วยข่าวกรองของ ‘เงาทมิฬ’ ดังขึ้น ชายร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิท ก้าวออกมาจากเงาของตึก ใบหน้าเรียบเฉย แต่แววตาสะท้อนความกังวล “ข้าไม่เป็นอะไร… แล้วเจ้าล่ะ? มาทำอะไรที่นี่?” พยัคฆ์คำรามถามกลับ น้ำเสียงเริ่มอ่อนลงเล็กน้อย เขาเชื่อใจอสรพิษ เขาคือหนึ่งในไม่กี่คนที่พยัคฆ์คำรามไว้ใจอย่างแท้จริง “ผมได้ข่าวว่าที่นี่อาจมีอันตราย ผมเลยแวะมาดู… เห็นภาพนี้แล้วก็แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง” อสรพิษเดินเข้ามาใกล้ สังเกตการณ์สภาพของชายที่ถูกพยัคฆ์คำรามจัดการ “พวกนี้มาจากไหนครับ?” “ไม่รู้… หน้าใหม่ในสังเวียน คิดว่าคงจะหาเรื่องข้า…” พยัคฆ์คำรามกัดฟันพูด “แต่ไม่คิดว่าพวกมันจะกล้าส่งคนมาดักทำร้ายกันถึงนอกสังเวียนแบบนี้” “พวกมันคงรู้ว่าถ้าสู้ในสังเวียน ข้าก็คงเอาชนะคุณไม่ได้สินะ” อสรพิษวิเคราะห์ “นี่อาจเป็นสัญญาณ… ว่า ‘เงาทมิฬ’ กำลังจะเริ่มเกมของพวกเขาแล้วจริงๆ” “เกมของพวกเขา… หรือเกมของ ‘มังกรดำ’ กันแน่?” พยัคฆ์คำรามเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมีแสงสาง “ข้ารู้สึกว่าเรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่คิด… เหมือนมีใครกำลังชักใยอยู่เบื้องหลัง” “ผมก็คิดแบบนั้นครับ” อสรพิษตอบ “แผนการของ ‘เงาทมิฬ’ นั้นลึกซึ้งกว่าที่เราเคยเจอมาเสมอ… คุณมังกรดำกำลังเดินหมากอย่างระมัดระวัง แต่ผมก็อดสงสัยไม่ได้ว่า… มีใครบางคนกำลังใช้จังหวะนี้หาผลประโยชน์จากความขัดแย้งของเรากับ ‘เงาทมิฬ’ หรือเปล่า” “เจ้าหมายถึงใคร?” พยัคฆ์คำรามขมวดคิ้ว “ผมยังไม่แน่ใจครับ… แต่ผมได้ยินข่าวลือมาว่า… มีกลุ่มนักธุรกิจบางกลุ่มที่กำลังสูญเสียผลประโยชน์จากการที่ ‘สังเวียนเลือดสีแดง’ ของเรายังคงแข็งแกร่งอยู่… พวกเขาอาจจะมองว่า ‘เงาทมิฬ’ คือเครื่องมือที่จะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป” “พวกนักธุรกิจ? พวกมันกล้าเล่นกับไฟขนาดนี้เชียวหรือ?” พยัคฆ์คำรามไม่เชื่อ “พวกมันรู้หรือเปล่าว่ากำลังเล่นกับอะไรอยู่?” “ผมว่า… พวกมันไม่รู้ทั้งหมดหรอกครับ… หรือไม่ก็… พวกมันยอมแลกทุกอย่างเพื่อเป้าหมายของตัวเอง” อสรพิษส่ายหน้า “คุณมังกรดำบอกว่าให้ผมจับตาดู ‘เงาทมิฬ’ เป็นพิเศษ… แต่ตอนนี้ผมว่าเราต้องจับตาดู ‘ใครบางคน’ ที่กำลังจะเคลื่อนไหวในเงามืดมากกว่า” “แล้วเราจะทำยังไง?” พยัคฆ์คำรามถาม “เราต้องเร่งแผนของเราครับ… เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งใหญ่… และที่สำคัญ… อย่าไว้ใจใคร… แม้กระทั่งคนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด” อสรพิษเน้นย้ำ “ข้าเข้าใจ…” พยัคฆ์คำรามมองไปยังชายที่นอนสลบอยู่ “ข้าจะจัดการเรื่องนี้เอง… เจ้ากลับไปรายงานท่านมังกรดำเถอะ… บอกเขาว่า ‘พยัคฆ์คำราม’ ยังคงพร้อมเสมอ” “ครับ” อสรพิษโค้งศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะเดินหายกลับเข้าไปในความมืด ปล่อยให้พยัคฆ์คำรามเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา การต่อสู้ในสังเวียนกำลังจะขยายวงกว้างออกไปนอกกำแพงที่คุ้นเคย และครั้งนี้… มันอาจจะอันตรายกว่าที่เคยเป็นมา พยัคฆ์คำรามก้าวเข้าไปในห้องพักที่เต็มไปด้วยกลิ่นเลือดและเหงื่อ เขาเห็น ‘สิงห์’ นั่งกุมขมับอยู่บนม้านั่งยาว “เป็นไงบ้าง?” สิงห์เงยหน้าขึ้นถาม “ก็… โดนดักรออยู่” พยัคฆ์คำรามตอบพลางทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ “พวกมันคงจะรู้ว่าถ้าสู้กันตรงๆ ในสังเวียน ฉันคงไม่พลาด” “พวกเงาทมิฬแน่หรือ?” สิงห์ถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “ฉันไม่แน่ใจ… อสรพิษเพิ่งมา… เขาบอกว่าอาจมีพวกนักธุรกิจเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย” พยัคฆ์คำรามเล่าเรื่องที่คุยกับอสรพิษให้สิงห์ฟัง สิงห์ฟังอย่างตั้งใจ เขาพยักหน้าช้าๆ “มันก็สมเหตุสมผล… ถ้าสังเวียนเลือดสีแดงยังคงอยู่ภายใต้การปกครองของท่านมังกรดำ… พวกที่เสียผลประโยชน์ไปก็คงไม่ยอมอยู่เฉยๆ” “แต่… ฉันรู้สึกว่ามันไม่ใช่แค่นั้น” พยัคฆ์คำรามขมวดคิ้ว “เหมือนมีใครบางคนกำลังใช้สถานการณ์นี้… เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง… พวกเงาทมิฬอาจจะเป็นแค่หมากตัวหนึ่งก็ได้” “คุณกำลังจะบอกว่า… นอกจากมังกรดำแล้ว… ยังมีอีกคนที่กำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่?” สิงห์ถาม “ใช่… ฉันรู้สึกถึงมัน… ลางสังหรณ์ของฉันมันบอกแบบนั้น” พยัคฆ์คำรามจับมือที่เย็นเฉียบของตัวเอง “เราต้องเตรียมตัวให้พร้อม… สำหรับทุกอย่าง” “ผมเข้าใจครับ” สิงห์ลุกขึ้นยืน “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น… ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ” พยัคฆ์คำรามหันไปมองสิงห์ ดวงตาของทั้งสองประสานกัน ความภักดีที่สั่งสมมานานฉายชัดอยู่ในแววตา “ขอบคุณ… สิงห์”