เสียงปลายสายที่เย็นเยียบทำให้พายุรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ “คุณคือใคร?” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความระแวง “ฉันคือ… ผู้ที่… รู้จัก… ความลับ… ของ… โลหิตพิรุณ… ดีที่สุด…” เสียงนั้นกล่าว “และ… ฉัน… กำลัง… จะ… เปิดเผย… มัน… ให้… โลก… ได้รู้…” ดวงดาวที่กำลังยืนอยู่ข้างๆ พายุ หันมามองเขาด้วยความสงสัย “ใคร… คือ… เขา…?” “ฉัน… ไม่รู้…” พายุตอบ “แต่… เขา… รู้… เรื่อง… โลหิตพิรุณ…” “ฮ่าๆๆ…” เสียงหัวเราะดังขึ้นจากปลายสาย “เจ้า… พายุ… และ… เจ้า… ดวงดาว… พวกแก… คิดว่า… พวกแก… ชนะ… แล้ว… งั้นเหรอ? พวกแก… ยัง… ไม่รู้… ความจริง… ทั้งหมด…” “ความจริง… อะไร…?” ดวงดาวถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ความจริง… เกี่ยวกับ… ต้นกำเนิด… ของ… โลหิตพิรุณ…” เสียงนั้นกล่าว “และ… ความจริง… เกี่ยวกับ… ตัวตน… ที่แท้จริง… ของ… ‘โลหิตพิรุณ’… เอง…” พายุและดวงดาวมองหน้ากันด้วยความตกใจ พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะมีใครอีกที่รู้เรื่องราวเกี่ยวกับโลหิตพิรุณ นอกเหนือจากครอบครัวของดวงดาวและองค์กร ‘ผู้พิทักษ์แห่งสมดุล’ “พวกแก… กำลัง… ถูก… หลอก…” เสียงนั้นกล่าวต่อ “พลัง… ที่พวกแก… ได้รับ… มัน… มาจาก… แหล่ง… ที่… ไม่บริสุทธิ์…!” “โกหก!” พายุตะโกน “พลังของเรา… คือ… พลัง… แห่ง… ความดีงาม…!” “ฮึ… ความดีงาม…?” เสียงนั้นแค่นเสียง “ถ้า… งั้น… ลอง… ทดสอบ… ดู… สิ…!” ทันใดนั้นเอง… โทรศัพท์ของพายุก็ถูกตัดสายไป… ทิ้งไว้เพียงความสงสัยและความหวาดระแวง… “เขา… พูด… เรื่องอะไร… กัน… แน่?” ดวงดาวถาม “ฉัน… ไม่แน่ใจ…” พายุตอบ “แต่… ฉัน… รู้สึก… ว่า… เรื่องราว… ยัง… ไม่… จบ… แค่… นี้…” หลังจากเหตุการณ์นั้น… พายุและดวงดาวก็ใช้ชีวิตตามปกติ… พวกเขา… ยังคง… ทำหน้าที่… ‘ผู้พิทักษ์แห่งสมดุล’… และ… ช่วยเหลือ… ผู้คน… อย่าง… ไม่รู้จัก… เหน็ดเหนื่อย… แต่… ความสงสัย… ในใจ… ก็… ยังคง… อยู่… หลายเดือนต่อมา… ในขณะที่… พวกเขากำลัง… จัดงาน… ฉลอง… ความสำเร็จ… ของ… ภารกิจ… ครั้ง… ใหม่… จู่ๆ… ข่าว… ร้าย… ก็… ดัง… ขึ้น… มี… รายงาน… ว่า… มี… กลุ่ม… คน… ลึกลับ… กำลัง… พยายาม… ที่จะ… ปลุก… ‘อสูร’… ตัว… ใหม่… ขึ้น… มา… อีก… ครั้ง… ที่… เกาะ… ร้าง… แห่งหนึ่ง… ที่… ห่างไกล… ผู้คน… “นี่มัน… เป็นไปไม่ได้…!” พายุอุทาน “เขา… กำลัง… จะ… ทำ… จริงๆ… เหรอ…?” ดวงดาวถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล “เรา… ต้อง… ไป… ที่นั่น… ทันที…” ผู้แทนสาวกล่าว “เรา… จะ… ปล่อย… ให้… พวกมัน… ทำ… สำเร็จ… ไม่ได้…!” พายุและดวงดาว… มองหน้ากัน… พวกเขารู้ดี… ว่า… ภารกิจ… ครั้ง… นี้… จะ… ยากลำบาก… กว่า… เดิม… พวกเขา… ขึ้น… เครื่องบิน… ส่วนตัว… และ… มุ่งหน้า… สู่… เกาะ… ร้าง… นั้น… เมื่อไปถึง… ภาพที่เห็น… ก็… น่าตกตะลึง… กลุ่ม… คน… ลึกลับ… กำลัง… ยืน… ล้อมรอบ… แท่น… บูชา… ขนาด… ใหญ่… ที่… เต็มไปด้วย… สัญลักษณ์… โบราณ… และ… ตรงกลาง… ของ… แท่น… บูชา… นั้น… มี… วัตถุ… บางอย่าง… ที่… กำลัง… ส่องแสง… สี… ดำ…… “นั่นมัน… ‘เงา… แห่ง… โลหิตพิรุณ’…” ดวงดาวพึมพำ “เป็น… ด้าน… มืด… ของ… พลัง…!” “พวกมัน… กำลัง… จะ… ปลุก… ‘อสูร’… ตัว… ใหม่… ขึ้น… มา… จริงๆ…!” พายุตะโกน ทันใดนั้นเอง… หัวหน้ากลุ่ม… ‘ผู้พิทักษ์โลหิต’… ก็ปรากฏตัวขึ้น… เขา… ไม่ได้… มี… ร่องรอย… ของ… ความ… เจ็บปวด… จาก… การ… ต่อสู้… ครั้ง… ก่อน… เลย… “ยินดีต้อนรับ… สู่… การ… มาถึง… ของ… ‘อสูร… แห่ง… ความ… มืดมิด’…!” เขา… กล่าว… “แก… ยัง… ไม่… ยอม… แพ้… อีก… เหรอ?” พายุถาม “แน่นอน…! พลัง… นี้… มัน… จะ… เป็น… ของ… ข้า…!” หัวหน้ากลุ่ม… กล่าว… แล้ว… เขาก็… ชู… ‘เงา… แห่ง… โลหิตพิรุณ’… ขึ้น… ทันใดนั้นเอง… พลังงาน… สีดำ… ก็… ระเบิด… ออกมา… ทำให้… ท้องฟ้า… มืดมิด… ลง… ใน… พริบตา… “นี่มัน…!” ดวงดาว… รู้สึก… ถึง… ความ… หนาวเย็น… ที่… แผ่ซ่าน… เข้ามา… “พลัง… นี้… มัน… รุนแรง… เกินไป…” พายุ… รู้สึก… ถึง… รอยตรา… บน… ข้อมือ… ของ… เขา… ที่… กำลัง… ร้อนผ่าว… “เรา… ต้อง… หยุด… พวกมัน…!” ผู้แทนสาว… รวบรวม… พลัง… แต่… ทันใดนั้นเอง… เสียง… จาก… ปลายสาย… โทรศัพท์… ของ… พายุ… ก็… ดัง… ขึ้น… อีก… ครั้ง… (โปรดติดตามตอนต่อไป…)