บรรยากาศภายในห้องทำงานของพยัคฆ์เต็มไปด้วยความตึงเครียด แผนการที่วางขึ้นมานั้นมีความเสี่ยงสูง แต่ก็เป็นหนทางเดียวที่จะเปิดโปงทะนงและหยุดยั้งแผนการร้ายของเขาได้ พิรุณยืนอยู่ข้างๆ พยัคฆ์ มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความกังวล "เธอแน่ใจนะ พิรุณ" พยัคฆ์ถามอีกครั้ง ดวงตาของเขาสบกับดวงตาของเธอ "แผนนี้อันตรายมาก ถ้าพ่อของเธอรู้ตัว… ทุกอย่างอาจจะสายเกินไป" พิรุณพยักหน้าอย่างหนักแน่น "หนูแน่ใจค่ะพี่พยัคฆ์ หนูจะทำทุกอย่างเพื่อให้เราชนะ" "ดี" พยัคฆ์พยักหน้า เขารู้ดีว่าพิรุณมีความเข้มแข็งมากเพียงใด "จำไว้ ถ้ามีอะไรผิดปกติ ให้รีบออกมาทันที" "ค่ะ" พิรุณตอบรับ หลังจากนั้น พิรุณก็เริ่มดำเนินตามแผน เธอติดต่อกับพ่อของเธอราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ราวกับว่าเธอไม่เคยรู้ความจริงอันโหดร้ายนั้นเลย การแสดงละครครั้งนี้เป็นสิ่งที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตของเธอ "พ่อคะ" เธอเอ่ยเสียงร่าเริงเมื่อพ่อของเธอรับสาย "หนูคิดถึงพ่อจังเลยค่ะ" เสียงของทะนงฟังดูดีใจ "พ่อก็คิดถึงลูกเหมือนกันลูก พ่ออยากเจอหน้าลูกจะแย่อยู่แล้ว" "หนูอยากเจอพ่อเหมือนกันค่ะ" พิรุณแสร้งทำเป็นตื่นเต้น "แล้ว… พ่อจะมาหาหนูเมื่อไหร่คะ" "พ่อกำลังจะไปหาลูกเดี๋ยวนี้แหละ" ทะนงตอบ "พ่อมีเรื่องสำคัญจะคุยกับลูกด้วย" พิรุณใจเต้นแรง เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสของเธอ "เรื่องสำคัญอะไรคะพ่อ" "เรื่อง… เรื่องที่เกี่ยวกับความปลอดภัยของรอยตราพยัคฆ์" ทะนงกล่าวเสียงเบาลง "พ่อกำลังจะช่วยพวกนั้นเอง" พิรุณพยายามเก็บอาการประหลาดใจไว้ "พ่อจะช่วยพวกเขาเหรอคะ" "ใช่" ทะนงตอบ "พ่อจะทำให้พวกนั้นเชื่อใจพ่อ และเมื่อถึงเวลา… พ่อจะจัดการทุกอย่างเอง" พิรุณกลืนน้ำลายลงคอ เธอรู้สึกเหมือนมีก้อนสะอ็ดสะอื้นจุกอยู่ที่คอ "พ่อคะ… หนู… หนูดีใจจังเลยค่ะ" "ดีแล้วลูก" ทะนงกล่าว "ตอนนี้พ่อกำลังจะไปหาลูกนะ เตรียมตัวรอพ่อได้เลย" เมื่อวางสายโทรศัพท์ พิรุณก็รู้สึกเหมือนมีเลือดเย็นไหลเวียนอยู่ในร่าง เธอได้ยินคำสารภาพของพ่ออย่างชัดเจน เขาจะใช้ความไว้เนื้อเชื่อใจที่ได้รับมา เพื่อทำลายรอยตราพยัคฆ์จากภายใน เธอรีบส่งข้อความไปหาพยัคฆ์ทันที "พ่อกำลังจะมาค่ะ" ไม่นานนัก พยัคฆ์ก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าห้องของพิรุณ เขาดูเคร่งเครียดกว่าเดิม "เขามาแล้ว" พยัคฆ์กล่าว "เธอเตรียมตัวหรือยัง" พิรุณพยักหน้า "ค่ะ" เมื่อทะนงเข้ามาในห้อง เขาก็เห็นพิรุณนั่งรออยู่กับพยัคฆ์ เขาดูประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ "อ้าว… พยัคฆ์ มาอยู่ที่นี่ด้วย" ทะนงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นมิตร "กำลังจะไปหาฉันพอดีเลย" "ผมก็คิดว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันพอสมควรครับคุณทะนง" พยัคฆ์ตอบเสียงเรียบ "แน่นอน" ทะนงยิ้ม "เรื่องของรอยตราพยัคฆ์… ฉันกำลังจะจัดการให้ทุกอย่างเรียบร้อย" "จัดการ… ให้เรียบร้อย" พยัคฆ์ทวนคำ "หมายความว่าอย่างไรครับ" "ก็หมายความว่า… ฉันจะทำให้รอยตราพยัคฆ์กลับมายิ่งใหญ่เหมือนเดิม" ทะนงกล่าว "และฉันก็จะขึ้นมามีอำนาจแทนที่" พิรุณแทบจะหยุดหายใจ เธอไม่เคยคิดว่าพ่อของเธอจะพูดความจริงออกมาตรงๆ แบบนี้ "คุณกำลังจะหักหลังพวกเรา" พยัคฆ์กล่าวเสียงเย็น "ทั้งหมดที่ทำมา… มันคือแผนการของคุณ" "แน่นอน" ทะนงหัวเราะเบาๆ "เธอคิดว่าฉันจะไว้ใจคนอย่างพวกเธอได้หรือไง" ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งคฤหาสน์ ทะนงสะดุ้งตกใจ หันไปมองรอบๆ ด้วยความระแวง "เกิดอะไรขึ้น" เขาตะโกนถาม "ก็เป็นแผนของเราไงครับคุณทะนง" พยัคฆ์กล่าวพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น "แผนที่จะจับกุมคุณ" ประตูห้องทำงานถูกพังเข้ามาพร้อมกับเหล่าลูกน้องของพยัคฆ์ที่บุกเข้ามาอย่างรวดเร็ว ทะนงพยายามต่อสู้ แต่ก็ไม่อาจต้านทานแรงของทุกคนได้ เขามองพิรุณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธแค้น "เธอ… เธอทรยศฉัน" ทะนงกล่าวเสียงแหบพร่า พิรุณมองหน้าพ่อของเธอด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม "หนูขอโทษค่ะพ่อ… แต่นี่คือสิ่งที่ถูกต้อง" ทะนงถูกจับกุมตัวไป พิรุณมองตามหลังพ่อของเธอไปจนลับตา ความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามานั้นยากจะบรรยาย เธอได้ทำลายครอบครัวของตัวเอง เพื่อความถูกต้องและความยุติธรรม พยัคฆ์เดินเข้ามาโอบกอดพิรุณไว้แน่น "เธอทำได้ดีมาก พิรุณ" พิรุณซบหน้าลงกับอกของพยัคฆ์ ปล่อยให้ความรู้สึกที่อัดอั้นระเบิดออกมา เธอได้สูญเสียพ่อไปแล้ว แต่เธอก็ได้พิสูจน์แล้วว่า ความรักและความถูกต้องนั้น สำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด