หลังจากการพบปะกับพิรุณ ทะนงก็เก็บตัวเงียบอยู่ภายในคฤหาสน์ เขาสั่งให้คนของเขาเพิ่มการรักษาความปลอดภัยเป็นสองเท่า และเริ่มตรวจสอบข้อมูลที่พิรุณนำมาให้ "แน่ใจนะว่าข้อมูลนี้เชื่อถือได้" เขาถามลูกน้องคนสนิทที่กำลังนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ "เท่าที่ตรวจสอบเบื้องต้น ข้อมูลดูเหมือนจะถูกต้องครับนายท่าน เอกสารเหล่านี้มีรายละเอียดที่เจาะจงมาก และตรงกับข้อมูลที่เราเคยได้ยินมา" "แต่เราก็ต้องระวัง" ทะนงกล่าว "พิรุณอาจจะมีเจตนาแอบแฝง" "เป็นไปได้ครับนายท่าน แต่ถ้าแผนของพวกโลหิตพิรุณเป็นจริง การเตรียมพร้อมไว้ก่อนย่อมดีกว่า" ทะนงพยักหน้าเห็นด้วย เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนสวยที่เคยมีความทรงจำอันดีงาม "ฉันไม่เข้าใจ... ทำไมพิรุณถึงมาหาฉัน" เขากล่าว "ก่อนหน้านี้เธอก็ดูเหมือนจะภักดีต่อพยัคฆ์มาก" "ความจริงใจของมนุษย์นั้นยากจะหยั่งถึงครับนายท่าน บางครั้ง... คนเราก็เปลี่ยนใจได้" "เปลี่ยนใจ... หรือกำลังถูกหลอกใช้" ทะนงพึมพำ "ฉันรู้สึกไม่ชอบมาพากล" ในขณะเดียวกัน พิรุณก็กลับมายังที่หลบซ่อน เธอเล่ารายละเอียดทั้งหมดให้พยัคฆ์ฟัง "เขาเชื่อฉันแล้วใช่ไหม" พยัคฆ์ถาม "เขาดูเหมือนจะเชื่อค่ะ แต่เขาก็ยังคงสงสัยอยู่" พิรุณตอบ "เขาบอกว่าจะพิจารณาเรื่องความปลอดภัยของครอบครัวฉัน" "ดี... นั่นหมายความว่าแผนของเรากำลังดำเนินไปได้ด้วยดี" พยัคฆ์ยิ้มมุมปาก "ตอนนี้เราต้องรอให้ทะนงเริ่มขยับ" "แล้วเมื่อไหร่เราจะลงมือ" "รอให้ทะนงเผยธาตุแท้ออกมา" พยัคฆ์ตอบ "เมื่อเขามั่นใจว่าเรากำลังจะโจมตี เขาจะต้องเปิดระบบรักษาความปลอดภัยบางส่วนออก เพื่อเตรียมรับมือ" "แล้วข้อมูลจริงล่ะคะ" "เราจะใช้โอกาสนั้นแหละ" พยัคฆ์กล่าว "คนของเรากำลังรอสัญญาณอยู่" คืนนั้น ทะนงตัดสินใจที่จะใช้ความได้เปรียบ เขาเรียกประชุมลูกน้องคนสนิท "พวกแกเตรียมตัวให้พร้อม" เขากล่าว "เราจะบุกเข้าไปที่ฐานทัพของพวกโลหิตพิรุณคืนนี้" "คืนนี้เลยหรือครับนายท่าน" "ใช่... รอช้าไม่ได้อีกแล้ว ถ้าพิรุณพูดจริง เราอาจจะเสียเปรียบ" เมื่อแผนการถูกกำหนดขึ้น ทะนงก็สั่งการให้ทีมงานของเขาเตรียมพร้อมสำหรับการบุก "เราจะเข้าโจมตีจากหลายทิศทาง" เขากล่าว "เป้าหมายของเราคือการทำลายล้างแก๊งโลหิตพิรุณให้สิ้นซาก" ในขณะที่ทะนงกำลังเตรียมการบุก พยัคฆ์ก็ได้รับรายงานจากสายข่าวของเขา "ทะนงกำลังจะบุก" สายข่าวรายงาน "เขาคาดว่าเรากำลังจะโจมตีเร็วๆ นี้" "ยอดเยี่ยม" พยัคฆ์ตอบ "บอกทุกคน เตรียมพร้อม!" คืนนั้น กลายเป็นคืนที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด การต่อสู้ครั้งใหญ่กำลังจะอุบัติขึ้น ทะนงนำทีมบุกเข้าไปยังฐานทัพของแก๊งโลหิตพิรุณอย่างดุดัน "ฆ่าพวกมันให้หมด!" เขาสั่งเสียงดัง แต่เมื่อทะนงบุกเข้ามาถึงภายใน เขาก็พบว่า... กับดักที่เตรียมไว้กลับถูกยกเลิกไปเกือบทั้งหมด "อะไรกัน" เขาสงสัย "ทำไมถึงเป็นแบบนี้" ในขณะเดียวกัน ทีมงานของพยัคฆ์ก็ใช้จังหวะที่ระบบรักษาความปลอดภัยอ่อนแอที่สุด บุกเข้าไปยังเซฟเวอร์หลักของทะนง "เรากำลังจะเข้าไปแล้ว!" หัวหน้าทีมตะโกน "เร็วเข้า!" พยัคฆ์เร่ง ข้อมูลจำนวนมหาศาลถูกคัดลอกออกมาอย่างรวดเร็ว แต่แล้ว... จู่ๆ ก็มีเสียงไซเรนดังขึ้น "เกิดอะไรขึ้น" หัวหน้าทีมถาม "ระบบรักษาความปลอดภัยกลับมาทำงานแล้ว! เราติดกับ!" ทะนงรู้ตัวว่าถูกหลอก เขาหัวเราะออกมาเสียงดัง "ฮ่าๆๆๆ พิรุณ... แกมันเจ้าเล่ห์จริงๆ" เขากล่าว "แต่แกคิดว่าแค่นี้จะหยุดฉันได้งั้นหรือ" เขาหันไปมองลูกน้อง "ถอย! ถอยกลับ!" แต่การถอยกลับก็ไม่ง่ายดายนัก พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับการต่อต้านที่ดุเดือด พิรุณยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดจากที่ซ่อน เธอรู้สึกผิดที่ต้องหลอกใช้ทะนง แต่เธอก็รู้ว่านี่คือสิ่งที่ต้องทำ "เราได้ข้อมูลมาแล้ว" พยัคฆ์ส่งข้อความมาหาเธอ "ดีมากค่ะ" เธอตอบ ขณะที่ทะนงกำลังถอยกลับไป เขาก็เห็นร่างของพิรุณยืนอยู่ห่างๆ "พิรุณ!" เขาตะโกน "แกหลอกฉัน!" พิรุณไม่ตอบ เธอเพียงแค่หันหลังและเดินจากไป ทะนงโกรธจัด เขาตะโกนไล่หลังเธอ "แกจะต้องชดใช้!" แต่พิรุณก็ไม่หันกลับมาอีก แผนการของพยัคฆ์สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี แต่สำหรับพิรุณ มันคือการต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันเจ็บปวด เธอได้รู้ความจริงอันดำมืดเกี่ยวกับทะนง ทะนงไม่ใช่คนที่เธอเคยรู้จัก เขาเป็นคนที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ ขณะเดียวกัน พยัคฆ์กำลังตรวจสอบข้อมูลที่ได้มา เขาพบว่า... ข้อมูลที่ทะนงเก็บไว้ ไม่ได้มีเพียงแค่การค้ายาเสพติด หรือการฉ้อโกง แต่ยังมีหลักฐานการฆาตกรรมที่น่าสะพรึงกลัวซ่อนอยู่ "นี่มัน... เลวร้ายกว่าที่คิดไว้มาก" พยัคฆ์พึมพำ "ข้อมูลทั้งหมดเป็นจริงใช่ไหมคะ" พิรุณถาม "จริง... และมันอาจจะทำให้เราตกอยู่ในอันตรายมากกว่าเดิม" พยัคฆ์กล่าว "หมายความว่ายังไงคะ" "ทะนง... เขาไม่ได้เป็นแค่นักธุรกิจนอกกฎหมาย" พยัคฆ์กล่าว "เขามีความเชื่อมโยงกับองค์กรที่อันตรายกว่านั้นมาก" พิรุณรู้สึกหนาวไปถึงไขสันหลัง "องค์กรอะไรคะ" "องค์กรที่ไม่มีใครเคยได้ยินชื่อ... แต่มีอำนาจมหาศาล" พยัคฆ์ตอบ "ถ้าพวกนั้นรู้ว่าเรามีข้อมูลของทะนง... พวกมันจะตามล่าเราแน่" พิรุณกลืนน้ำลายลงคอ เธอไม่เคยคิดว่าเรื่องราวจะบานปลายไปถึงขั้นนี้ "แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ" "เราต้องเปิดโปงทะนงให้เร็วที่สุด" พยัคฆ์กล่าว "และเราต้องเตรียมพร้อมรับมือกับศัตรูที่มองไม่เห็น"