"แน่ใจนะว่าใช่ที่นี่ วายุเอ่ยถาม เสียงของเขาแฝงความกังวลเล็กน้อย ดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆ อีกครั้ง ท่าเรือร้างแห่งนี้มีเพียงซากอาคารเก่าๆ ที่ผุพัง กับกองตู้คอนเทนเนอร์ที่ทิ้งร้างไว้ไม่รู้กี่ปี ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกโปรยปรายไม่หยุดหย่อน ทำให้บรรยากาศยิ่งดูอึมครึมและน่าขนลุก "ข้อมูลที่ได้มามันตรงเป๊ะเลยวายุ" พฤกษ์ตอบ เขาเงยหน้ามองตึกสี่ชั้นที่ตั้งตระหง่านอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก "ภารกิจของเราคือการเข้าไปในอาคารนั้น หาหลักฐานให้เจอ แล้วก็ออกมาให้เร็วที่สุด" "แต่ดูสภาพแล้ว มันไม่น่าจะมีอะไรซับซ้อนขนาดนั้นนะ" วายุพึมพำ เขาเดินสำรวจไปรอบๆ บริเวณท่าเรืออย่างระมัดระวัง "มันดูเหมือนที่ทิ้งร้างธรรมดาๆ ทั่วไป" "อย่าประมาทเด็ดขาด" พฤกษ์เตือน "เราไม่รู้ว่าพวกมันวางแผนอะไรไว้ที่นี่บ้าง อาจจะมีกับดัก หรือคนที่ซุ่มรอเราอยู่ก็ได้" ทั้งสองคนเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบราวกับเงา ฝ่าสายฝนที่สาดกระหน่ำเข้าสู่ตัวอาคารเก่า พฤกษ์ใช้ไฟฉายส่องนำทางไปตามทางเดินที่เต็มไปด้วยหยากไย่และฝุ่นหนา ผนังปูนที่แตกร่อนเผยให้เห็นเนื้อในที่ผุพัง เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังแว่วเบาๆ ในความเงียบ มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวและเสียงฝนที่ดังเป็นระยะ "ห้องทำงานของคนระดับนี้ มันน่าจะอยู่ชั้นบนสุด" พฤกษ์กระซิบ "เราต้องขึ้นไปที่นั่น" พวกเขาค่อยๆ ไต่บันไดที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดขึ้นไปทีละขั้น อากาศภายในอาคารเย็นยะเยือก ยิ่งเพิ่มความรู้สึกไม่น่าไว้วางใจ วายุสังเกตเห็นรอยเท้าบนพื้นฝุ่นที่บ่งบอกว่าเพิ่งมีคนเข้ามาไม่นาน "ดูเหมือนเรามีแขกมาก่อนแล้วนะ" เขาบอก "นั่นแหละที่ฉันกังวล" พฤกษ์พยักหน้า "ระวังตัวให้มาก" เมื่อมาถึงชั้นบนสุด พวกเขาพบกับประตูห้องทำงานบานหนึ่งที่ปิดสนิท พฤกษ์ใช้เครื่องมือพิเศษค่อยๆ งัดลูกบิดอย่างชำนาญ เสียงกลไกเล็กๆ ดังขึ้นก่อนที่ประตูจะเปิดออก เผยให้เห็นห้องที่ค่อนข้างกว้างขวาง เฟอร์นิเจอร์ดูเก่าแต่ยังคงสภาพดี มีโต๊ะทำงานขนาดใหญ่อยู่กลางห้อง เอกสารกองอยู่กระจัดกระจายบนโต๊ะ "ดูเหมือนคนที่นี่จะรีบร้อนออกไปมาก" วายุกล่าว พลางกวาดสายตาไปรอบๆ ห้อง พฤกษ์เดินตรงไปที่โต๊ะทำงานทันที เขาเริ่มค้นหาเอกสารต่างๆ อย่างรวดเร็ว "เราต้องหาหลักฐานที่เกี่ยวกับแผนการลอบสังหารพิรุณให้เจอ" "แต่ถ้ามีคนเข้ามาแล้ว พวกเขาก็น่าจะเก็บหลักฐานสำคัญๆ ไปแล้วนะ" วายุแสดงความเห็น "ไม่แน่เสมอไป" พฤกษ์ไม่ละสายตาจากเอกสาร "บางทีพวกมันอาจจะทิ้งอะไรที่สำคัญมากๆ ไว้โดยไม่รู้ตัว หรือไม่ก็มีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่" ทันใดนั้น พฤกษ์ก็หยุดชะงัก เขาก้มลงมองใต้โต๊ะทำงาน มีรอยขีดข่วนเล็กๆ บนพื้นไม้ "เหมือนมีอะไรซ่อนอยู่ตรงนี้" เขาว่าพลางใช้นิ้วเคาะไปที่พื้นไม้ วายุรีบเข้ามาดู "ลองแงะดูสิ" ทั้งสองคนช่วยกันงัดแผ่นไม้ที่ปิดช่องลับใต้โต๊ะออกมา เผยให้เห็นกล่องเหล็กขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ภายใน เมื่อเปิดกล่องออก พวกเขาพบเอกสารจำนวนหนึ่งที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ "เจอแล้ว!" พฤกษ์อุทานด้วยความยินดี "นี่แหละคือหลักฐานที่เราต้องการ" เอกสารเหล่านั้นมีทั้งแผนผังอาคาร รายชื่อบุคคล และตารางเวลากำหนดการต่างๆ ที่บ่งชี้ถึงแผนการลอบสังหารพิรุณอย่างชัดเจน "พวกมันวางแผนจะลงมือในงานเลี้ยงการกุศลที่จะจัดขึ้นในอีกสองวันข้างหน้านี้" พฤกษ์อ่านรายละเอียดพลางขมวดคิ้ว "ต้องรีบเอาเรื่องนี้ไปบอกพิรุณเดี๋ยวนี้" วายุเร่ง แต่แล้ว จู่ๆ เสียงปืนก็ดังขึ้นจากด้านนอกห้อง! "แย่แล้ว!" พฤกษ์ร้อง "เราถูกล้อมแล้ว!" พวกเขารีบวิ่งไปที่หน้าต่าง มองลงไปด้านล่าง เห็นรถยนต์หลายคันจอดอยู่รอบๆ อาคาร และมีชายชุดดำประมาณสิบกว่าคนกำลังมุ่งหน้าเข้ามา "ทางนี้!" วายุตะโกน พลางชี้ไปยังประตูอีกบานที่อยู่ด้านหลังห้อง "น่าจะเป็นทางหนีทีไล่" พวกเขาพุ่งตัวเข้าไปในห้องเล็กๆ ที่อยู่ถัดออกไป ซึ่งเป็นห้องเก็บของเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเศษซาก "เราต้องหาทางออกจากที่นี่ให้ได้" พฤกษ์กล่าวอย่างเคร่งเครียด "แต่พวกมันปิดล้อมทางเข้าออกหมดแล้ว" วายุบอก "เราจะไปไหนได้" "ต้องมีทางอื่น" พฤกษ์มองไปรอบๆ ห้องอย่างรวดเร็ว สายตาของเขาเหลือบไปเห็นช่องระบายอากาศขนาดใหญ่ที่อยู่บนเพดาน "นั่นไง! อาจจะใช้ทางนั้นได้" พวกเขาปีนป่ายขึ้นไปบนกองลังกระดาษเก่าๆ แล้วค่อยๆ ดึงฝาช่องระบายอากาศออก "มันอาจจะแคบไปหน่อยนะ" วายุพึมพำ "ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" พฤกษ์ตอบ "ฉันจะไปก่อน นายตามมาให้เร็วที่สุด" พฤกษ์ค่อยๆ มุดเข้าไปในช่องระบายอากาศอย่างทุลักทุเล เสียงปืนจากด้านนอกดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะเข้ามาถึงตัวแล้ว วายุรีบส่งกล่องเอกสารให้พฤกษ์ก่อนที่จะตามเข้าไป