แสงไฟสลัวจากทางเดินใต้ดินสาดส่องไปทั่ว เผยให้เห็นบรรยากาศที่อึมครึมและน่าขนลุก อัคนีเดินนำหน้าพฤกษ์และวายุไปตามทางอย่างรวดเร็ว เขาดูตื่นตัวและระมัดระวังอยู่ตลอดเวลา ลมเย็นยะเยือกพัดมากระทบใบหน้า กลิ่นอับชื้นปะปนกับกลิ่นดินและบางสิ่งบางอย่างที่ยากจะระบุได้ ค่อยๆ คลืบคลานเข้ามาในโพรงจมูก "เรากำลังจะไปไหนกันแน่" วายุถาม เสียงของเขาแฝงความกังวล "ที่นี่มันดูไม่น่าไว้ใจเลย" "ที่นี่คืออุโมงค์ลับที่เชื่อมต่อไปยังเซฟเฮาส์ของโคตะ" อัคนีตอบเสียงเรียบ ใบหน้าเคร่งขรึมภายใต้แสงไฟสีส้มสลัว "ตอนนี้มันเป็นที่เดียวที่เราจะไปได้ปลอดภัยที่สุด" "ปลอดภัยที่สุดงั้นเหรอ" พฤกษ์เอ่ยขึ้น ดวงตาฉายแววไม่ไว้วางใจ "แล้วแน่ใจได้อย่างไรว่าที่นี่ปลอดภัยจริง อัคนี" อัคนีหยุดเดิน หันมาสบตาพฤกษ์ แววตาของเขามีบางอย่างที่อ่านยาก "โคตะไว้ใจฉันมาตลอด พฤกษ์ เขาบอกว่าทางนี้ไม่มีใครรู้ นอกจากคนสนิทจริงๆ ของเขา" "คนสนิทจริงๆ ของเขาก็อาจจะทรยศเขาได้เหมือนกัน" วายุเสริมขึ้นมาอย่างเหน็บแนม "เหมือนที่บางคนก็ทำ" คำพูดของวายุมีนัยยะถึงอัคนีอย่างชัดเจน อัคนีไม่ตอบ เพียงแต่หันหน้าเดินต่อไป พฤกษ์สังเกตเห็นความตึงเครียดระหว่างเพื่อนทั้งสองคน เขายกมือขึ้นแตะไหล่วายุเบาๆ "ใจเย็นๆ วายุ เราต้องผ่านตรงนี้ไปให้ได้ก่อน" พวกเขาเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์ ความมืดเริ่มกลืนกินแสงสว่างจากทางเข้าจนแทบมองไม่เห็นทาง เสียงฝีเท้าสะท้อนก้องในความเงียบ มีเพียงเสียงหอบหายใจของพวกเขาและเสียงน้ำหยดเป็นครั้งคราว "เราถูกตามมาหรือเปล่า" วายุถามด้วยเสียงกระซิบ "เท่าที่ดู พวกมันยังไม่เจอทางเข้าอุโมงค์นี้" อัคนีตอบ "แต่เราประมาทไม่ได้เด็ดขาด" "แล้วแผนของเราคืออะไร" พฤกษ์ถาม "เราจะแจ้งตำรวจได้เมื่อไหร่" "ยังไม่ใช่ตอนนี้" อัคนีส่ายหน้า "เราต้องรวบรวมหลักฐานให้แน่นหนาที่สุดก่อน ไม่งั้นพวกมันจะหาทางพลิกคดีได้ง่ายๆ ตำรวจเองก็มีสายสัมพันธ์กับแก๊งใหญ่ๆ พวกนี้เยอะ" "แต่ถ้าเรารอจนมีหลักฐานครบ พวกเราอาจจะไม่มีโอกาสได้เห็นวันนั้นก็ได้นะ" วายุแย้ง "ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ พวกมันเอาจริงมาก" "ฉันรู้" อัคนีถอนหายใจ "แต่เราต้องเสี่ยง ถ้าเราแจ้งไปตอนนี้ โดยไม่มีหลักฐาน พวกเราจะถูกฆ่าปิดปากทันที โคตะเองก็คงช่วยอะไรเราไม่ได้มากนัก" พวกเขาเดินต่อไปอีกพักใหญ่ จนกระทั่งอุโมงค์เริ่มกว้างขึ้นและมีแสงสว่างจางๆ ส่องมาจากด้านหน้า ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงประตูเหล็กบานใหญ่ที่ดูแข็งแรง อัคนีเดินเข้าไปใกล้ แล้วกดรหัสบางอย่าง เสียงกลไกดังขึ้น ประตูค่อยๆ แง้มออก เผยให้เห็นห้องโถงขนาดใหญ่ที่ถูกตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่ดูปลอดภัย "ถึงแล้ว" อัคนีพูดพลางผายมือเชิญ ภายในเซฟเฮาส์มีเพียงแสงไฟสีขาวนวลที่ให้ความสว่างเพียงพอ มีโต๊ะทำงาน เก้าอี้ โซฟา และตู้เก็บเอกสารบางส่วน โคตะไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่มีข้อความบันทึกไว้บนกระดาษโน้ตวางอยู่บนโต๊ะทำงาน พฤกษ์หยิบกระดาษโน้ตขึ้นมาอ่าน "ถึงอัคนี, พฤกษ์, และวายุ หากพวกเจ้ามาถึงที่นี่ แสดงว่าสถานการณ์คงเลวร้ายมาก ฉันจำเป็นต้องออกไปจัดการบางอย่างเป็นการส่วนตัว ขออภัยที่ไม่อยู่ต้อนรับ พวกแกสามารถพักที่นี่ได้ตามสบาย ฉันจะติดต่อกลับไปเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย อัคม" "โคตะหายไปไหน" วายุถามด้วยน้ำเสียงผิดหวัง "ฉันไม่รู้" อัคนีตอบ "เขาบอกแค่ว่าต้องไปจัดการบางอย่าง" "จัดการอะไร" พฤกษ์ถาม มองไปยังอัคนีอย่างจับผิด "หรือว่านี่เป็นแผนของโคตะกันแน่" "ไม่ใช่" อัคนีส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว "โคตะไม่เคยคิดจะหักหลังเรา" "แล้วทำไมเขาถึงทิ้งเราไว้ที่นี่ แล้วหายตัวไปแบบนี้" วายุถามเสียงเข้ม "ทำไมเขาถึงไม่พาเราไปด้วย" "เขาอาจจะอยากให้เราปลอดภัย" อัคนีพยายามอธิบาย "เขาอาจจะรู้ว่ามีคนกำลังตามล่าเราอยู่ และเขาไม่อยากพาเราเข้าไปในอันตราย" "ฟังดูดีเกินไปแล้วนะอัคนี" พฤกษ์พึมพำ "หรือว่าเขาอยากจะใช้เราเป็นเครื่องมือบางอย่าง" "อย่าคิดมากน่าพฤกษ์" วายุว่า "ตอนนี้เราต้องหาทางตั้งหลักให้ได้ก่อน" "นั่นสินะ" อัคนีเห็นด้วย "เราควรจะตรวจสอบรอบๆ ที่นี่ให้แน่ใจว่าปลอดภัยจริงๆ และลองค้นหาข้อมูลบางอย่างที่อาจจะเป็นประโยชน์" ทั้งสามคนเริ่มสำรวจเซฟเฮาส์อย่างละเอียด พฤกษ์เดินไปที่ตู้เก็บเอกสาร เขาลองเปิดดู พบว่าเป็นเอกสารเกี่ยวกับบัญชี รายงานการขนส่ง และเอกสารทางการเงินจำนวนมาก "ดูเหมือนโคตะจะเตรียมการไว้เยอะนะ" พฤกษ์กล่าว "เอกสารพวกนี้อาจจะเป็นประโยชน์ในการสาวไปถึงตัวการที่อยู่เบื้องหลังจริงๆ" วายุเดินไปที่โต๊ะทำงาน เขาเห็นคอมพิวเตอร์ที่เปิดอยู่ เขาลองกดเปิดดู แต่พบว่ามีรหัสผ่านป้องกันอยู่ "ให้ตายสิ ติดรหัสผ่านอีกแล้ว" "ลองรหัสที่โคตะเคยบอกไว้สิ" อัคนีเสนอ "บางทีอาจจะใช้ได้" วายุลองใส่รหัสผ่านตามที่อัคนีบอก และมันก็ใช้ได้! หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างขึ้น เผยให้เห็นไฟล์เอกสารจำนวนมาก "เจอแล้ว!" วายุร้องอย่างดีใจ ขณะที่ทั้งสามกำลังง่วนอยู่กับการค้นหาข้อมูลในคอมพิวเตอร์ ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง! ไฟสีแดงกระพริบไปมาทั่วทั้งห้อง "เกิดอะไรขึ้น!" พฤกษ์ตะโกนถาม "พวกมันเจอเราแล้ว!" อัคนีตะโกนตอบ ใบหน้าซีดเผือด "เร็ว! ออกจากที่นี่!"