แพรวรู้สึกถึงหยดเหงื่อเย็นๆ ที่ผุดขึ้นตามไรผม เธอจ้องมองตัวอักษรที่เรียงรายบนหน้าจอโทรศัพท์ของหลี่ เฉิน พยายามทำความเข้าใจกับข้อมูลที่ดูเหมือนจะเป็นรหัสลับบางอย่าง "ข้อมูลนี่มัน...หมายถึงอะไรกันแน่คะ" เธอถามเสียงสั่น "ทำไมคุณถึงให้ฉันดูมัน" หลี่ เฉิน นั่งลงบนเก้าอี้ที่พิงผนังเย็นเฉียบของโกดังร้างแห่งหนึ่ง แสงสลัวจากหลอดไฟดวงเดียวที่ห้อยลงมาส่องกระทบใบหน้าของเขา ทำให้เงาบิดเบี้ยวไปมา "มันคือหลักฐาน แพรว" เขาตอบ น้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก "หลักฐานว่าหลิว ไค ไม่ใช่แค่กำลังค้าของเถื่อน แต่เขากำลังจะนำยาเสพติดล็อตใหญ่ที่สุดเข้ามาในประเทศไทย และใช้ช่องทางที่ผมกับพ่อเคยสร้างไว้" แพรวขมวดคิ้ว "แต่...คุณเคยบอกว่าคุณจะช่วยฉันจัดการกับหลี่ เฉิน ไม่ใช่ช่วยหาหลักฐานชิ้นนี้" ความสับสนเริ่มก่อตัวขึ้นในใจอีกครั้ง เธอไว้ใจเขามากเกินไปหรือเปล่า "หรือว่านี่เป็นอีกแผนการหนึ่งของคุณ" "อย่าเพิ่งสรุปเร็วไป แพรว" หลี่ เฉิน ถอนหายใจยาว "ผมไม่ได้บอกว่าผมจะช่วยคุณ 'จัดการ' กับหลี่ เฉิน ผมบอกว่าผมจะช่วยคุณ 'เปิดโปง' ความจริงต่างหาก และความจริงชิ้นนี้แหละ ที่จะทำลายเขาได้" เขาชี้ไปที่หน้าจอ "นี่คือแผนการขนส่งทั้งหมด รหัสเส้นทาง วันเวลา กำหนดการ และรายชื่อผู้เกี่ยวข้องบางส่วนที่ผมได้มา มันซับซ้อนมาก แต่ถ้าเราถอดรหัสได้ เราจะรู้ทุกอย่าง" "แล้วทำไมคุณถึงต้องมาทำเรื่องพวกนี้ที่นี่" แพรวเหลือบมองไปรอบๆ โกดังที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเศษซากข้าวของเก่าๆ "ทำไมไม่ทำที่อื่น" "ที่นี่คือจุดพักสินค้าระหว่างทางของหลิว ไค" หลี่ เฉิน อธิบาย "ผมต้องแน่ใจว่าไม่มีใครเข้ามาขัดขวางการส่งมอบครั้งสำคัญนี้ และผมก็ต้องการให้คุณมาดูด้วยตาตัวเอง เพื่อที่คุณจะได้เข้าใจว่าเรากำลังต่อสู้กับใคร" เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว "หลิว ไค ซับซ้อนกว่าที่คุณคิด แพรว เขามีอำนาจ มีเส้นสาย และเขาไม่ลังเลที่จะกำจัดทุกคนที่ขวางทาง" แพรวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอรู้สึกถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน "แล้ว...หลักฐานนี่ เราจะเอามันไปไหน" "เราต้องส่งมันไปให้คนที่ไว้ใจได้" หลี่ เฉิน ตอบ "คนที่สามารถหยุดยั้งการขนส่งครั้งนี้ได้ และเปิดโปงเครือข่ายของหลิว ไค ทั้งหมด" "ใครคะ" แพรวถามอย่างคาดหวัง "คุณหมายถึงใคร" "ตำรวจ" หลี่ เฉิน ตอบอย่างหนักแน่น "แต่ไม่ใช่ตำรวจธรรมดา เราต้องติดต่อหน่วยงานพิเศษ ที่สามารถจัดการกับเรื่องระดับนานาชาติแบบนี้ได้ และที่สำคัญที่สุด คือต้องแน่ใจว่าไม่มีใครในหน่วยงานนั้นที่จะเล่นชู้กับหลิว ไค" แพรวรู้สึกใจหายวาบ "แต่นั่นมันอันตรายเกินไปนะคะ" เธอเอ่ยเสียงสั่น "ถ้าเขาเกิดรู้ขึ้นมาว่าเรากำลังจะ...เราจะถูกฆ่าทันที" "ผมรู้" หลี่ เฉิน รับคำ "แต่ถ้าเราไม่ทำอะไรเลย ยาเสพติดล็อตนี้จะเข้าประเทศ และจะเกิดอะไรขึ้นกับเด็กๆ คนหนุ่มสาวอีกกี่คน แพรว คิดดูสิ" เขาเว้นจังหวะ "ผมรู้ว่าคุณมีอดีตที่ไม่อยากให้ใครรู้ แต่คุณก็เลือกที่จะต่อสู้เพื่อความถูกต้อง ตอนนี้ มันถึงเวลาที่เราต้องตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดแล้ว" แพรวยืนนิ่ง จมอยู่กับความคิดของตัวเอง เธอเหลือบมองเอกสารในมือหลี่ เฉิน อีกครั้ง ภาพใบหน้าไร้เดียงสาของเด็กๆ แวบเข้ามาในหัว เธอไม่สามารถปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นได้จริงๆ "มีทางอื่นไหมคะ" เธอถามเสียงเบา "ที่คุณจะไม่ต้องเสี่ยงขนาดนั้น" หลี่ เฉิน ส่ายหน้าช้าๆ "สำหรับผม ไม่มีแล้วล่ะ แพรว" เขาตอบ "แต่สำหรับคุณ ผมยังให้โอกาสคุณเสมอ ถ้าคุณคิดว่ามันอันตรายเกินไป คุณยังสามารถถอยกลับได้" แพรวเงียบไปนาน เธอมองออกไปนอกหน้าต่างโกดังที่แตกหัก เห็นแสงไฟจากเมืองหลวงที่สว่างไสวอยู่ไกลๆ เมืองที่เต็มไปด้วยความหวัง และความสิ้นหวัง เมืองที่เธอเคยพยายามหนี แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมาเผชิญหน้ากับมัน "ฉัน...ฉันจะอยู่กับคุณ" เธอพูดเสียงหนักแน่น "ฉันจะช่วยคุณ" หลี่ เฉิน มองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "แน่ใจนะ" "แน่ใจค่ะ" แพรวตอบ "ฉันจะช่วยคุณเปิดโปงความจริงนี้ให้ได้" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอกโกดัง ทั้งสองคนหันขวับไปมองประตูเหล็กบานใหญ่ที่ค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ แสงไฟฉายสาดเข้ามาแยงตา เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของชายชุดดำหลายคน พวกเขาถือปืนอยู่ในมือ จ้องมองมาที่แพรวและหลี่ เฉิน ด้วยสายตาเย็นชา "หลี่ เฉิน" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นมาจากเงา "แกคิดว่าหนีพ้นเงื้อมมือของพวกข้าไปได้จริงๆ รึไง" แพรวหน้าซีดเผือด เธอรู้ทันทีว่าทั้งหมดเป็นกับดัก เป็นแผนการของหลิว ไค ที่รู้ความเคลื่อนไหวของพวกเขาตั้งแต่แรก "เรา...เราถูกหลอก" เธอพึมพำ หลี่ เฉิน คว้าแขนแพรวไว้ "ตั้งสติไว้ แพรว" เขาออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด "เราต้องหาทางออกไปจากที่นี่ให้ได้"