ท่ามกลางความวุ่นวายของตลาดเช้า แพรวและหลี่ เฉิน เดินแทรกตัวไปตามฝูงชนอย่างเงียบเชียบ หลบสายตาผู้คนที่อาจเป็นศัตรู พวกเขาทราบดีว่าการปรากฏตัวของคนแปลกหน้าในย่านนี้ย่อมเป็นที่สังเกตได้ง่าย "เราต้องหาที่ที่ปลอดภัยกว่านี้" หลี่ เฉิน กระซิบขณะที่เขาพยายามมองหาทางไปยังตรอกที่ดูเงียบสงบกว่า "คุณคิดว่าอเล็กซ์จะมาทันไหมคะ" แพรวถาม เสียงของเธอยังคงมีความกังวลปะปนอยู่ "อเล็กซ์เป็นคนตรงต่อเวลาเสมอ" หลี่ เฉิน ตอบ "และเขาก็รู้ว่าเรากำลังตกอยู่ในอันตราย" ทันใดนั้น หลี่ เฉิน ก็ดึงแพรวเข้าไปหลบหลังแผงขายผลไม้ที่ตั้งเรียงรายอยู่ริมทาง "ทำไมคะ" แพรวถาม "พวกของหลิว ไค" หลี่ เฉิน ตอบเสียงเบา เขาเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์รูปร่างสูงใหญ่ราวหกคน กำลังเดินตรวจตราไปตามถนน สายตาของพวกเขากวาดมองไปทั่วราวกับกำลังค้นหาใครบางคน "พวกเขามากันเยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ" แพรวอุทานเบาๆ "หลิว ไค คงรู้ตัวแล้วว่าเราได้หลักฐานไป" หลี่ เฉิน กล่าว "และเขาคงไม่ปล่อยให้เรามีโอกาสเปิดโปงเขาได้ง่ายๆ" ชายกลุ่มนั้นเดินผ่านไป พวกเขาดูไม่เฉลียวใจกับคนสองคนที่ยืนอยู่หลังแผงขายผลไม้ "โล่งอกไปที" แพรวถอนหายใจ "ยังไม่จบแค่นั้นหรอก" หลี่ เฉิน กล่าว "เราต้องไปให้ถึงจุดนัดพบก่อน" พวกเขาเร่งฝีเท้าขึ้น เดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยที่เล็กกว่าเดิม ความซับซ้อนของตลาดทำให้พวกเขาได้เปรียบในการหลบหนี "คุณเคยมาที่นี่บ่อยไหมคะ" แพรวถาม ขณะที่พวกเขากำลังเลี้ยวผ่านร้านขายของชำเล็กๆ "ไม่บ่อยนัก" หลี่ เฉิน ตอบ "แต่ผมมีคนคอยให้ข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่ต่างๆ ในกรุงเทพฯ อยู่เสมอ" "ใครคะ" "เพื่อนของผม" หลี่ เฉิน ตอบ "เขาเป็นคนท้องถิ่นและรู้จักทุกซอกทุกมุมของเมืองนี้" "แล้วเขาเชื่อใจได้แค่ไหนคะ" แพรวถาม น้ำเสียงยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย "ไว้ใจได้แน่นอน" หลี่ เฉิน กล่าว "เขาคือคนที่ช่วยผมตั้งแต่สมัยที่ผมยังเด็ก" ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงอาคารเก่าแก่หลังหนึ่งที่ตั้งอยู่มุมถนนที่ค่อนข้างเงียบสงบ ดูภายนอกไม่น่าจะมีอะไรพิเศษ แต่ก็ทำให้แพรวรู้สึกได้ถึงความปลอดภัยมากกว่าที่อื่น "ที่นี่คือที่ที่เราจะเจอกับอเล็กซ์ใช่ไหมคะ" แพรวถาม "ใช่" หลี่ เฉิน ตอบ "รออยู่ตรงนี้สักครู่" หลี่ เฉิน ก้าวเข้าไปในอาคารอย่างเงียบเชียบ เขาหายเข้าไปในความมืดมิดของโถงทางเดิน แพรวยืนรออยู่ข้างนอก หัวใจเต้นระรัว เธอมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ไม่นานนัก หลี่ เฉิน ก็เดินออกมา พร้อมกับชายหนุ่มอีกคนหนึ่งที่ดูคล่องแคล่วปราดเปรียว "นี่คืออเล็กซ์" หลี่ เฉิน กล่าว "และนี่คือแพรว" อเล็กซ์พยักหน้าให้แพรวเล็กน้อย ดวงตาของเขาฉายแววฉลาดเฉลียว "ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณแพรว" อเล็กซ์กล่าว "ผมได้ยินเรื่องของคุณจากหลี่ เฉิน มาเยอะ" "ขอบคุณที่ช่วยเรานะคะ" แพรวกล่าว "ผมแค่นั่งทำงานอยู่ที่คอมพิวเตอร์เท่านั้นแหละครับ" อเล็กซ์ยิ้ม "แต่ก็ดีใจที่ได้ช่วยเหลือ" "ข้อมูลถูกส่งออกไปเรียบร้อยแล้วใช่ไหม" หลี่ เฉิน ถามทันที "เรียบร้อยสมบูรณ์แบบครับ" อเล็กซ์ยืนยัน "ทุกอย่างที่อยู่ในแฟลชไดรฟ์ถูกส่งไปยังปลายทางที่ปลอดภัยแล้ว" "ปลายทางที่ปลอดภัย... หมายถึงที่ไหนคะ" แพรวถาม "หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับอาชญากรรมข้ามชาติครับ" อเล็กซ์อธิบาย "พวกเขาจะสามารถตรวจสอบข้อมูลและดำเนินการตามกฎหมายได้" "แล้วพวกเราล่ะคะ" แพรวถาม "ตอนนี้พวกคุณอาจจะยังไม่ปลอดภัย 100% ครับ" อเล็กซ์กล่าว "หลิว ไค คงกำลังตามล่าคุณอยู่ แต่ผมได้จัดหาที่พักที่ปลอดภัยให้คุณสองคนแล้ว เป็นบ้านหลังหนึ่งที่ไม่มีใครรู้ว่าผมเป็นเจ้าของ" "ขอบคุณมากนะ อเล็กซ์" หลี่ เฉิน กล่าว "นายช่วยเราไว้มากจริงๆ" "เรื่องเล็กน้อยครับ" อเล็กซ์ตอบ "ผมแค่อยากให้ความยุติธรรมได้รับการพิสูจน์" "คุณแน่ใจนะว่าเราจะปลอดภัยที่นั่น" แพรวถาม "มั่นใจครับ" อเล็กซ์ตอบ "ผมได้วางระบบรักษาความปลอดภัยไว้อย่างแน่นหนา และไม่มีใครสามารถเข้ามาได้นอกจากผมและคนที่ผมอนุญาต" "แล้วหลังจากนี้เราจะทำยังไงต่อ" หลี่ เฉิน ถาม "เราต้องรอให้ทางการดำเนินการ" อเล็กซ์กล่าว "แต่ระหว่างนี้ เราต้องระวังตัวให้มากที่สุด" "แล้วหลิว ไค ล่ะคะ" แพรวถาม "เขาจะต้องถูกจับกุมในที่สุด" อเล็กซ์กล่าว "เมื่อหลักฐานถูกเปิดเผยออกมา เขาจะไม่มีที่หลบซ่อนอีกต่อไป" "ผมอยากให้เขาได้รับโทษสาสม" หลี่ เฉิน กล่าว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความแค้น "ผมเข้าใจดีครับ" อเล็กซ์กล่าว "แต่เราต้องปล่อยให้กระบวนการทางกฎหมายทำงานของมัน" พวกเขาออกจากอาคารเก่าหลังนั้น แล้วเดินไปยังรถยนต์คันหนึ่งที่จอดรออยู่ "ผมจะขับรถพาคุณไปส่งที่บ้านพักครับ" อเล็กซ์กล่าว "และหลังจากนี้ ถ้ามีอะไร ผมจะติดต่อผ่านช่องทางที่ปลอดภัยที่สุด" แพรวและหลี่ เฉิน ขึ้นรถไป อเล็กซ์ขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว "ฉันรู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในหนังสายลับ" แพรวพึมพำ "มันก็ใกล้เคียงนะ" หลี่ เฉิน ตอบ "แต่ทั้งหมดนี้คือเรื่องจริง" รถยนต์เคลื่อนตัวไปตามถนนที่เริ่มมีรถราหนาแน่นขึ้น แสงแดดสาดส่องเข้ามา ทำให้บรรยากาศเริ่มสดใสขึ้น แต่แพรวก็ยังคงรู้สึกถึงความตึงเครียดที่ยังคงค้างอยู่ "คุณคิดว่าหลิว ไค จะยอมแพ้ง่ายๆ เหรอคะ" แพรวถาม "เขาคงไม่ยอมง่ายๆ แน่นอน" หลี่ เฉิน กล่าว "แต่ตอนนี้เรามีหลักฐานที่แข็งแกร่งที่สุดอยู่ในมือแล้ว" "แล้วถ้าเขายังพยายามเข้ามาทำร้ายเราอีก" "เราจะรับมือกับมัน" หลี่ เฉิน ตอบ "เพราะตอนนี้เราไม่ได้สู้เพียงลำพังอีกต่อไปแล้ว" แพรวหันไปมองหลี่ เฉิน เธอเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเขา และนั่นก็ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง "ขอบคุณนะคะ หลี่ เฉิน" เธอเอ่ยขึ้น "เราจะผ่านมันไปได้ แพรว" เขาตอบ พร้อมกับส่งยิ้มให้ รถยนต์แล่นต่อไปยังบ้านพักที่อเล็กซ์เตรียมไว้ เป็นบ้านที่ตั้งอยู่ในย่านที่เงียบสงบ ห่างไกลจากความวุ่นวายและความอันตราย