แพรวแทบจะกระโดดออกจากเก้าอี้เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแรง เธอรีบวิ่งไปมองผ่านตาแมว เห็นร่างสูงใหญ่ของชายในชุดดำยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าเคร่งขรึม สายตาคมกริบมองมาทางเธออย่างไม่วางตา "ใครคะ" แพรวถามเสียงสั่น "เปิดประตู" เสียงทุ้มห้าวของผู้ที่โทรศัพท์มาหาเธอเมื่อครู่ดังมาจากอีกฝั่ง แพรวลังเล เธอจำเสียงเขาได้ดี ชายคนนี้คือคนที่รู้เรื่องจี้หยก และกำลังต้องการมันคืน "ฉันไม่เปิดประตู" เธอตอบเสียงหนักแน่นขึ้น "คุณไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว แพรว" ชายคนนั้นพูดต่อ "ถ้าคุณไม่เปิดประตู ฉันจะพังมันเข้าไป" แพรวกลืนน้ำลาย เธอสัมผัสได้ถึงความอันตรายที่แผ่ออกมาจากร่างของชายผู้นั้น เธอตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เธอไม่มีทางสู้กับเขาได้แน่ๆ หากเขาตั้งใจจะเข้ามา "ก็ได้ค่ะ" แพรวพูดพลางค่อยๆ หมุนลูกบิดประตู แล้วเปิดมันออกเพียงเล็กน้อย ชายหนุ่มในชุดดำก้าวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว เขาผลักประตูให้เปิดกว้างขึ้น แล้วก้าวตามเข้ามา ดวงตาสีเข้มกวาดมองไปทั่วห้องเล็กๆ อย่างสำรวจ "คุณ... คุณต้องการอะไรอีก" แพรวถาม พยายามเก็บอาการกลัว "ฉันต้องการจี้หยก" ชายหนุ่มตอบ เขาเดินตรงเข้าไปหาแพรว มือข้างหนึ่งยื่นออกมา "ฉันบอกแล้วไงคะว่าฉันมอบให้ตำรวจไปแล้ว" "คุณโกหก" ชายหนุ่มพูด น้ำเสียงเฉียบขาด "ฉันรู้ว่าคุณยังเก็บมันไว้" แพรวหน้าซีดเผือด เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเธอไม่ได้มอบมันให้ตำรวจจริงๆ ความคิดของเธอสับสนไปหมด "คุณ... คุณเป็นใครกันแน่" แพรวถาม "ฉันชื่อ หลี่ เฉิน" ชายหนุ่มแนะนำตัว "และฉันเป็นคนที่บิดาของคุณถูกสังหาร" คำพูดของหลี่ เฉิน ทำให้แพรวแทบยืนไม่อยู่ บิดาของเขา? หมายความว่าผู้ชายที่เสียชีวิตที่กรุงเทพฯ คือบิดาของเขาอย่างนั้นหรือ? แล้วทำไมเขาถึงเชื่อว่าเธอมีจี้หยก? "ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูดค่ะ" แพรวพยายามปฏิเสธ "อย่ามาเล่นตลกกับฉัน แพรว" หลี่ เฉิน ก้าวเข้ามาใกล้เธออีกก้าว "จี้หยกชิ้นนั้นมีรหัสลับที่จะนำไปสู่สมบัติของตระกูล และบิดาของฉันถูกฆ่าเพราะมัน" "รหัสลับ? สมบัติ? ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ ค่ะ" แพรวยกมือขึ้นกอดอก แสดงความบริสุทธิ์ใจ "ถ้าคุณไม่รู้จริง ทำไมคุณถึงต้องรีบนำจี้หยกไปมอบให้ตำรวจอย่างนั้นล่ะ" หลี่ เฉิน ถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย "ก็... ก็เพราะฉันกลัวค่ะ" แพรวสารภาพ "ฉันบังเอิญไปเห็นเหตุการณ์บางอย่าง แล้วฉันก็กลัวว่าจะมีคนมาทำร้ายฉัน" "เหตุการณ์อะไร" หลี่ เฉิน ถาม ความสนใจของเขาเริ่มเปลี่ยนไป "ฉัน... ฉันเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังทะเลาะกันอยู่ใกล้ๆ กับที่ที่พบศพ... แล้วฉันก็เจอจี้หยกตกอยู่ ฉันกลัวว่ามันจะเป็นหลักฐานสำคัญ หรืออาจจะมีอันตรายแฝงอยู่ ฉันเลยคิดว่ามอบให้ตำรวจน่าจะปลอดภัยที่สุด" แพรวเล่าตามความเป็นจริงเท่าที่เธอจะทำได้ หลี่ เฉิน จ้องมองแพรวอย่างพิจารณา แววตาของเขากวาดมองไปตามใบหน้าของเธอ ประเมินความจริงใจที่สื่อออกมา "คุณแน่ใจนะว่าคุณไม่ได้เห็นอะไรไปมากกว่านั้น" หลี่ เฉิน ถาม "แน่ใจค่ะ" แพรวตอบหนักแน่น "ฉันอยากใช้ชีวิตอย่างสงบกับแม่ของฉัน ฉันไม่ต้องการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องอันตรายพวกนี้" หลี่ เฉิน นิ่งคิด เขาเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่การที่แพรวรีบนำจี้หยกไปมอบให้ตำรวจ มันก็ดูเหมือนกับว่าเธอแค่ต้องการกำจัดหลักฐานที่อาจเชื่อมโยงเธอเข้ากับเหตุการณ์บางอย่าง "ถ้าอย่างนั้น คุณก็ต้องช่วยฉัน" หลี่ เฉิน พูดขึ้น "คุณต้องช่วยฉันตามหาจี้หยกชิ้นนั้นคืน" "ฉัน... ฉันจะช่วยได้อย่างไรคะ" แพรวถามอย่างไม่เข้าใจ "คุณบอกว่าคุณเห็นเหตุการณ์ คุณอาจจะจำหน้าใครบางคนได้ หรืออาจจะจำเส้นทางที่พวกเขาไปได้" "แต่ฉัน... ฉันกลัวมากนะคะ" "ฉันจะคุ้มกันคุณเอง" หลี่ เฉิน เสนอ "ตราบใดที่คุณให้ความร่วมมือกับฉัน คุณจะปลอดภัย" แพรวสับสน เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อใจชายหนุ่มตรงหน้าดีหรือไม่ แต่เธอก็รู้ดีว่าหากเธอไม่ให้ความร่วมมือ สถานการณ์ของเธออาจจะเลวร้ายลงไปอีก "ฉันจะลองดูค่ะ" แพรวตัดสินใจ "แต่คุณต้องสัญญาว่าจะไม่ทำอันตรายฉัน และต้องช่วยแม่ของฉันด้วย" "ตกลง" หลี่ เฉิน ตอบรับทันที "ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้จี้หยกคืน และแก้แค้นให้บิดาของฉัน" แพรวรู้สึกถึงความหนักอึ้งในใจ เธอได้ก้าวเข้าสู่เกมอันตรายที่เธอไม่สามารถถอนตัวได้อีกต่อไปแล้ว โลกใต้ดินอันซับซ้อนกำลังจะเปิดออกตรงหน้าเธอ และเธอต้องหาทางเอาชีวิตรอดไปให้ได้ ในขณะเดียวกัน ณ ตรอกซอกซอยมืดสลัวของกรุงเทพฯ ชายร่างใหญ่สองคนกำลังยืนจับกลุ่มสนทนากันอย่างลับๆ "แกได้ข่าวเรื่องที่ลี จินยง ตายหรือยัง" ชายคนหนึ่งถาม "ได้ยินมาแล้ว น่าจะเป็นฝีมือพวกตระกูลหวัง" ชายอีกคนตอบ "แต่ก็มีคนเห็นผู้หญิงคนหนึ่งรีบเอาของบางอย่างไปให้ตำรวจนะ" "ผู้หญิง? ของบางอย่าง? แกแน่ใจนะ" "แน่ใจสิ ฉันเห็นกับตาเลยทีเดียว" "เรื่องนี้มันเริ่มจะยุ่งยากแล้วสิ" ชายคนแรกพึมพำ "ถ้าจี้หยกนั่นไปอยู่ในมือตำรวจ หรือใครก็ตามที่อยู่ผิดที่ผิดทาง มันอาจจะนำมาซึ่งหายนะได้" "เราต้องรีบตามหามันมาก่อนที่พวกตระกูลหวังจะได้ไป หรือก่อนที่ไอ้เสือน้อย หลี่ เฉิน จะมาถึง" "แล้วแผนการของเราล่ะ" "ยังคงเดิม เราจะใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้ให้มากที่สุด" เงายาวของชายทั้งสองทาบทับไปบนกำแพงที่เต็มไปด้วยรอยรั่ว แสดงถึงแผนการอันดำมืดที่กำลังจะถูกจุดชนวนขึ้นในเมืองหลวงแห่งนี้