เสียงใสของแพรวที่เรียกหาแม่ดังขึ้นในห้องพักเล็กๆ ที่อบอุ่น ผ้าม่านสีครีมกันแสงแดดอ่อนๆ ยามบ่ายให้ลอดเข้ามาเพียงรำไร กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิลอยมาจากกระถางเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ริมหน้าต่าง เป็นกลิ่นที่คุ้นเคย เป็นกลิ่นที่ทำให้แพรวรู้สึกสงบทุกครั้งที่ได้สูดดม “แม่คะ หนูมาแล้วค่ะ” แพรวพูดอีกครั้ง พลางถอดรองเท้าแตะอย่างแผ่วเบา สัญชาตญาณบอกให้เธอเดินตรงไปที่ห้องนอน แต่เท้ากลับหยุดชะงักเมื่อเห็นร่างบางของมารดาของเธอนั่งอยู่บนโซฟาตัวเก่า ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาเหม่อลอยราวกับกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดอันหนักอึ้ง “แม่?” แพรวเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในอก “แม่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ หน้าซีดเชียว” มารดาของแพรวสะดุ้งเล็กน้อย หันกลับมามองลูกสาวด้วยแววตาที่ดูเหนื่อยอ่อน เธอพยายามฝืนยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นดูราวกับจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ “อ้าว หนูแพรว มาแล้วเหรอจ๊ะ” เสียงของเธอแผ่วเบาจนเกือบจะกลืนหายไปกับเสียงพัดลม “แม่คะ มีอะไรไม่สบายหรือเปล่า” แพรวย่อตัวลงนั่งข้างๆ มารดา วางมือบนแขนเล็กๆ ของเธอ “ดูเหมือนแม่ไม่สบายเลยนะ” มารดาของแพรวส่ายหน้าช้าๆ “เปล่าจ้ะแม่ไม่เป็นไร แค่... คิดอะไรเพลินไปหน่อย” แพรวไม่เชื่อ สายตาของเธอจับจ้องไปยังใบหน้าของมารดาอย่างไม่วางตา เธอรู้จักแม่ของเธอดีเกินกว่าจะเชื่อคำพูดนั้นได้ “แม่คะ อย่าโกหกหนูนะ มีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะหนึ่ง มารดาของแพรวหลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังรวบรวมกำลังใจอันน้อยนิดที่มีอยู่ “แพรว...” เสียงของเธอสั่นเครือ “แม่... แม่มีเรื่องอยากจะบอกลูก” แพรวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ เธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น “ค่ะแม่ หนูฟังอยู่” “เรื่องมัน... มันนานแล้วนะลูก” มารดาของแพรวเริ่มเล่า เรื่องราวที่เธอเก็บงำมาตลอดหลายปี เรื่องราวที่ผูกพันกับโชคชะตาของลูกสาวอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ “ตอนที่พ่อของลูก... เอ่อ... จากไป” เธอเอ่ยคำว่า 'จากไป' ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “แม่... แม่ได้ขอความช่วยเหลือจากคนๆ หนึ่ง” แพรวขมวดคิ้ว “ขอความช่วยเหลือ? จากใครคะแม่” “เขา... เขาเป็นคนที่มีอิทธิพลมากในวงการใต้ดิน” มารดาของแพรวหลับตาลงอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “เขาช่วยแม่เรื่องงานศพ ช่วยเรื่องการจัดการต่างๆ และ... เขายังให้เงินก้อนใหญ่กับแม่ เพื่อให้แม่ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่กับลูก” แพรวเงียบ เธอพยายามประมวลผลคำพูดของมารดา ความทรงจำในวัยเด็กค่อยๆ ผุดขึ้นมา เรื่องราวเกี่ยวกับพ่อผู้จากไปอย่างกะทันหันที่เธอไม่เคยได้รับคำอธิบายที่ชัดเจน “แล้ว... แล้วเงินก้อนนั้นมันมาจากไหนคะแม่” แพรวถามเสียงเบา มารดาของแพรวเงียบไปนาน เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้แพรวแทบจะหยุดหายใจ “เงินก้อนนั้น... มันไม่ใช่เงินธรรมดาลูก” เธอเอ่ยเสียงสั่น “มันคือ… ค่าตอบแทน” “ค่าตอบแทน? ค่าตอบแทนอะไรคะ” “ค่าตอบแทน... สำหรับสิ่งที่แม่ต้องทำ” มารดาของแพรวค่อยๆ ลืมตาขึ้น สบตาแพรวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “แม่... แม่ทำงานให้กับเขา” “ทำงาน? ทำงานอะไรคะแม่” แพรวถามย้ำ หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ “แม่... แม่เป็นเหมือนสายข่าวให้เขา” มารดาของแพรวพูดเสียงขาดห้วง “แม่... แม่ต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับ... เกี่ยวกับคู่แข่งของเขา” คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของแพรว สายข่าว? ข้อมูลเกี่ยวกับคู่แข่ง? ความหมายของคำเหล่านั้นค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในหัวของเธออย่างน่าหวาดหวั่น “คู่แข่ง? คู่แข่งของใครคะแม่” “เขา... เขาเรียกตัวเองว่า ‘มังกร’ ” มารดาของแพรวเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว “เขาเป็น... หัวหน้าแก๊งค์ที่ทรงอิทธิพลที่สุดแก๊งค์หนึ่งในฮ่องกง” แพรวเบิกตากว้าง หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น ความเชื่อมโยงบางอย่างเริ่มปรากฏขึ้นในความคิดของเธอ มังกร... แก๊งค์ในฮ่องกง... หัวหน้าแก๊งค์... “แม่คะ... แม่หมายถึง... หัวหน้าแก๊งค์ ‘เจดการ์เดี้ยน’ หรือเปล่าคะ” แพรวถามเสียงสั่น มารดาของแพรวพยักหน้าช้าๆ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “ใช่... ใช่จ้ะ” แพรวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอไม่รู้จะทำอย่างไรกับข้อมูลนี้ ความจริงที่มารดาของเธอเปิดเผยนั้นมันช่างน่าตกใจเกินกว่าที่เธอจะรับไหว “แล้ว... แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณหลี่... คุณหลี่หมิง... มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้คะ” แพรวถาม น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ มารดาของแพรวหลับตาลงอีกครั้ง “เขา... เขาคือคู่แข่งของมังกร” “หมายความว่า... หมายความว่าแม่... แม่ให้ข้อมูลเกี่ยวกับคุณหลี่... ให้กับมังกรใช่ไหมคะ” คำถามสุดท้ายหลุดออกจากปากของแพรวอย่างแผ่วเบา มารดาของแพรวพยักหน้า น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินออกมา “ใช่... ใช่จ้ะลูก แม่... แม่ขอโทษ” แพรวผงะถอยหลังไปเล็กน้อย ภาพของหลี่หมิงใบหน้าซีดเซียวราวกับกำลังจะสิ้นใจผุดขึ้นมาในหัว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ความสับสน และความโกรธปนเปกันไปหมด “ทำไมคะแม่ ทำไมแม่ถึงทำแบบนั้น” แพรวถามเสียงดังขึ้น พลางจับแขนของมารดาเขย่าเบาๆ “แม่รู้ไหมว่า... ว่าสิ่งที่แม่ทำมัน... มันทำร้ายคนอื่นมากแค่ไหน” “แม่... แม่ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วลูก” มารดาของแพรวร้องไห้ “แม่... แม่กลัว” “กลัว?” แพรวหัวเราะเยาะ “แม่กลัว... แล้วคนที่ต้องมารับผลกรรมล่ะคะ ใครจะรับผิดชอบ” “แม่... แม่รู้ว่าแม่ผิด” มารดาของแพรวพูดเสียงสะอื้น “แม่... แม่ชดใช้มาตลอดชีวิตแล้วนะลูก” แพรวเงียบ เธอหันไปมองนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดง แสงสุดท้ายของวันกำลังจะลับขอบฟ้า แต่ในใจของเธอกลับมืดมิดกว่าเดิม “หนู... หนูไม่รู้จะทำยังไงดี” แพรวพูดเสียงแผ่ว “หนู... หนูเพิ่งจะรู้ว่าคุณหลี่... เขามีลูกชาย... แล้วตอนนี้ลูกชายเขา... เขากำลังตามหาคนที่ฆ่าพ่อของเขา” มารดาของแพรวหน้าซีดลงไปอีก “จริงหรือลูก” “ค่ะ” แพรวตอบ “แล้ว... แล้วถ้าเขาเกิดรู้ว่าแม่... แม่มีส่วนเกี่ยวข้อง... อะไรจะเกิดขึ้นคะ” ความกลัวฉายชัดในดวงตาของมารดาของแพรว “แม่... แม่ต้องทำยังไงดีแพรว” แพรวถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าสถานการณ์ของเธอและมารดาตอนนี้มันซับซ้อนและอันตรายเพียงใด “หนู... หนูไม่รู้เหมือนกันค่ะแม่” แพรวพูดเสียงเบา “แต่... หนูจะไม่ปล่อยให้แม่ต้องเผชิญหน้ากับเรื่องนี้คนเดียว” เธอหันกลับมาสบตามารดา ความมุ่งมั่นฉายชัดในแววตา “หนูจะหาทางจัดการเรื่องนี้เองค่ะ”