ราตรีสีเลือดของมังกร

ตอนที่ 16 / 46

ตอนที่ 16 — คำสัญญาที่ปลายทาง

เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวลำหรูทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสีคราม ทิ้งกรุงเทพฯ อันวุ่นวายและเต็มไปด้วยอันตรายไว้เบื้องหลัง อาคาอิและยูมิ นั่งเคียงข้างกันในห้องโดยสารที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ความเงียบที่ปกคลุมระหว่างพวกเขานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโล่งใจ ความเหนื่อยล้า และความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย อาคาอิมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงแดดสาดส่องกระทบใบหน้าของเขา ทำให้เงาของความกังวลที่เคยฉายฉัดจางลงไปบ้าง แต่ในใจลึกๆ เขายังคงรู้สึกถึงภาระอันหนักอึ้งที่ยังคงอยู่ “พี่อาคาอิคะ” ยูมิเอ่ยทำลายความเงียบ เสียงของเธออ่อนโยนและแฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้า “เราจะทำยังไงต่อไปคะ” อาคาอิค่อยๆ หันมามองน้องสาว รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “เราจะกลับไปญี่ปุ่น ยูมิ” เขาตอบ “เราจะนำ ‘หยกมังกร’ กลับไปให้มันอยู่ในที่ที่ควรอยู่ และเราจะเริ่มชีวิตใหม่” “ชีวิตใหม่…” ยูมิพึมพำคำนั้นเบาๆ ราวกับจะลิ้มรสชาติของมัน “หนูไม่แน่ใจเลยค่ะว่าจะมีชีวิตใหม่จริงๆ ได้ไหม” “ทำไมถึงพูดแบบนั้น” อาคาอิถาม น้ำเสียงของเขาเริ่มมีความเป็นห่วง “เราผ่านเรื่องร้ายๆ มาด้วยกันแล้วนะ” “หนูก็แค่มั่นใจว่าสิ่งที่หนูทำมันจะตามเราไปตลอด” ยูมิถอนหายใจ “หนูฆ่าคนนะคะพี่อาคาอิ หนูทำร้ายคน… ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นคนเลวก็ตาม” อาคาอิค่อยๆ เอื้อมมือไปกุมมือน้องสาวของเขาไว้เบาๆ “พี่เข้าใจความรู้สึกของเธอ ยูมิ” เขาตอบ “แต่บางครั้ง ในโลกที่เราอยู่ การเอาตัวรอดและการปกป้องคนที่เรารัก มันก็ต้องแลกมาด้วยบางสิ่งบางอย่าง” “แต่หนูกลัวค่ะ” ยูมิพูด น้ำตาเริ่มคลอหน่วย “หนูกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นเหมือนพวกเขา” “เธอจะไม่เป็นแบบนั้น” อาคาอิตอกย้ำอย่างหนักแน่น “เธอไม่เหมือนพวกเขา ยูมิ เธอมีหัวใจที่ดีงามและบริสุทธิ์ สิ่งที่เธอทำมันเป็นเพราะสถานการณ์บีบบังคับ มันเป็นเพื่อความถูกต้อง เพื่อหยุดยั้งคนชั่ว” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “เมื่อเรากลับถึงญี่ปุ่น พี่จะช่วยเธอเอง เราจะหาทางที่จะให้เธอได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข” ยูมิเงยหน้ามองพี่ชาย ดวงตาของเธอสะท้อนความหวังเล็กๆ “จริงๆ เหรอคะ” “จริงสิ” อาคาอิตอบ “พี่ให้สัญญา” คำว่า ‘สัญญา’ ดังขึ้นในโสตประสาทของอาคาอิ ราวกับเป็นเสียงกระซิบจากอดีต ความทรงจำเกี่ยวกับสัญญากับพ่อของเขาผุดขึ้นมาในหัว ภาพใบหน้าของพ่อที่เต็มไปด้วยความผิดหวังเมื่อเขายังเด็ก วินาทีนั้นอาคาอิรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็นถาโถมเข้ามา “พี่อาคาอิคะ” ยูมิเห็นสีหน้าของพี่ชายเปลี่ยนไป “เป็นอะไรไปหรือเปล่าคะ” “เปล่า” อาคาอิส่ายหน้า พยายามปัดเป่าความคิดที่รบกวนจิตใจ “พี่แค่นึกถึงเรื่องเก่าๆ นิดหน่อย” “เราจะกลับไปทำอะไรที่นั่นคะ” ยูมิถาม “นอกจากจะนำ ‘หยกมังกร’ คืน” “เราจะจัดการเรื่องธุรกิจของครอบครัว” อาคาอิตอบ “และที่สำคัญที่สุด เราจะเริ่มตามหาเบาะแสเกี่ยวกับคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด” “คนที่อยู่เบื้องหลัง” ยูมิทวนคำ “คุณหมายถึงคนที่สั่งการซาตาน หรือว่า… คนที่อยู่เหนือซาตานขึ้นไปอีก” “ใช่” อาคาอิพยักหน้า “ซาตานเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง เขาไม่ใช่จุดสูงสุดของเครือข่ายนี้ พี่เชื่อว่ายังมีคนอีกมากที่เกี่ยวข้อง และคนที่พรากพ่อกับแม่ไปจากเรา ก็ต้องอยู่ภายใต้การสั่งการของคนเหล่านั้น” ยูมิเงียบไป เธอเข้าใจความตั้งใจของพี่ชายดี การตามล่าหาความยุติธรรมให้กับพ่อแม่เป็นสิ่งที่อาคาอิยึดมั่นมาตลอด และการที่ได้ “หยกมังกร” มาครอบครอง ก็เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเปิดโปงความจริงทั้งหมด “แล้ว… ยูมิ” อาคาอิเอ่ยชื่อน้องสาวขึ้นมาอีกครั้ง “เรื่องของคุณวิชัย…” ยูมิหน้าแดงเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อนั้น “เขา… เขาเป็นคนดีนะคะพี่อาคาอิ เขาช่วยเราไว้มาก” “พี่รู้” อาคาอิยิ้ม “เขาเป็นคนดีจริงๆ และพี่ก็ดีใจที่เรามีเขาคอยช่วยเหลือ” “แต่…” ยูมิลังเล “หนู… หนูรู้สึกแปลกๆ กับเขาค่ะ” “แปลกๆ ยังไง” อาคาอิถามอย่างใคร่รู้ “ก็… เหมือนกับว่า… เขามีบางอย่างที่ปิดบังไว้” ยูมิอธิบาย “บางทีก็ดูเหมือนเขารู้เรื่องมากกว่าที่เขาบอกเรา” “เธอก็รู้สึกเหมือนกันเหรอ” อาคาอิเลิกคิ้ว “พี่ก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน” “จริงๆ เหรอคะ” ยูมิประหลาดใจ “หนูคิดว่าหนูคิดไปเอง” “ไม่หรอก” อาคาอิส่ายหน้า “เขามีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ พี่รู้สึกได้ แต่ตอนนี้เรายังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน พี่คิดว่าเราควรจะจัดการเรื่องของ ‘หยกมังกร’ และเรื่องที่ญี่ปุ่นให้เสร็จสิ้นก่อน” “ค่ะ” ยูมิเห็นด้วย “เราควรจะมุ่งความสนใจไปที่เป้าหมายหลักก่อน” เครื่องบินเริ่มค่อยๆ ลดระดับลงสู่พื้นดิน กลิ่นอายของฤดูใบไม้ร่วงลอยเข้ามาในอากาศ เป็นสัญญาณว่าพวกเขาใกล้จะถึงจุดหมายปลายทางแล้ว อาคาอิหันกลับไปมองยูมิอีกครั้ง ภาพของน้องสาวที่ยืนหยัดต่อสู้กับความกลัวและเอาชนะอุปสรรคต่างๆ มาได้ ทำให้เขารู้สึกภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้” อาคาอิกล่าว “จำไว้ว่าเราจะอยู่เคียงข้างกันเสมอ” ยูมิยิ้มบางๆ “ค่ะพี่อาคาอิ” เธอตอบ “หนูรักพี่นะคะ” “พี่ก็รักเธอ ยูมิ” อาคาอิเอ่ยตอบ พลางยื่นมือไปลูบผมของน้องสาวเบาๆ สัญญาระหว่างพี่น้องถูกยืนยันอีกครั้ง ท่ามกลางท้องฟ้าสีครามอันกว้างใหญ่

3,990 ตัวอักษร