"สถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งหนึ่งที่ยากจะเข้าถึง และเกี่ยวข้องกับ 'อัญมณีแห่งราตรี' " วิชัยพึมพำกับตัวเอง เสียงที่แหบพร่าลงเล็กน้อยจากการอดนอนและเผชิญกับสถานการณ์อันตรายซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาหันไปมองยูมิที่นั่งเบียดอยู่ข้างๆ ในรถลีมูซีนสีดำที่ยังคงพุ่งทะยานไปบนถนนเปียกชุ่ม ราวกับต้องการจะทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง "คุณยูมิครับ คุณพอจะคุ้นเคยกับชื่อ 'อัญมณีแห่งราตรี' บ้างไหมครับ" วิชัยถาม พยายามบังคับเสียงตัวเองให้ดูมั่นคงที่สุด เขาจำเป็นต้องรวบรวมสติและข้อมูลให้ได้มากที่สุดในสถานการณ์ที่คับขันเช่นนี้ ยูมิกะพริบตาปริบๆ มองออกไปนอกหน้าต่างที่เต็มไปด้วยหยดน้ำฝนที่เกาะตัว ก่อนจะหันมาตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจค่ะคุณวิชัย 'อัญมณีแห่งราตรี' เป็นชื่อที่ค่อนข้างลึกลับ ฉันเคยได้ยินมาบ้างในฐานะตำนานเก่าแก่ของนักสะสมโบราณวัตถุ แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะเกี่ยวข้องกับ 'หยกมังกร' เลย" อาคาอิที่นั่งอยู่เบาะหน้าหันมาเสริม "ตำนานของ 'อัญมณีแห่งราตรี' มักจะถูกเล่าขานว่าเป็นอัญมณีที่ทรงพลังและมีค่ามหาศาล ว่ากันว่ามันจะเปล่งประกายงดงามที่สุดในคืนที่ไร้จันทร์ หรือในยามที่ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวอันเจิดจรัส มันเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและความมั่งคั่ง แต่ก็มีความเชื่อที่ว่ามันนำพามาซึ่งโชคร้ายสำหรับผู้ที่ครอบครองโดยมิชอบ" "แล้วมันเกี่ยวข้องกับสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร" วิชัยถามต่อ เขาพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวที่ดูเหมือนจะเชื่อมโยงกันอย่างน่าประหลาด การที่นายพลใหญ่ที่เขาเคยไว้ใจกลับหักหลังเขา การปรากฏตัวของแก๊งค์ค้ายาที่ดูเหมือนจะรู้ความเคลื่อนไหวของเขาตลอดเวลา และตอนนี้คือเบาะแสเกี่ยวกับ 'หยกมังกร' ที่ดูเหมือนจะซ่อนอยู่เบื้องหลังตำนานโบราณ "อาจจะเป็นไปได้ว่า 'อัญมณีแห่งราตรี' เป็นเพียงฉายา หรือเป็นส่วนหนึ่งของกุญแจสำคัญที่นำไปสู่การค้นพบ 'หยกมังกร' ที่แท้จริง" อาคาอิเสนอ "หรืออาจจะเป็นสถานที่เก็บสมบัติที่ถูกปกป้องด้วยคำสาปหรือปริศนาโบราณ ซึ่ง 'อัญมณีแห่งราตรี' คือสัญลักษณ์ของสิ่งนั้น" "เรากำลังถูกตามล่าอยู่" วิชัยกล่าวขึ้น เขาเหลือบมองกระจกมองหลัง เห็นรถที่ตามมาติดๆ หลายคัน "เราต้องหาทางปลีกตัวและหาที่ปลอดภัยก่อน" "ผมรู้ที่หนึ่ง" อาคาอิเอ่ยขึ้น "เป็นโกดังเก่าของพ่อผมที่เลิกกิจการไปนานแล้ว อยู่ในย่านที่ค่อนข้างเปลี่ยว ไม่มีใครรู้ว่าผมยังเก็บมันไว้" "ดี" วิชัยพยักหน้า "ไปที่นั่นกัน" รถลีมูซีนหักเลี้ยวเข้าสู่ตรอกซอกซอยที่มืดมิดและเปลี่ยวร้างกว่าเดิม เสียงฝนที่สาดซัดรุนแรงขึ้นราวกับจะกลบเสียงเครื่องยนต์ของรถที่ตามมา วิชัยรู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มสูงขึ้นทุกขณะ เขากำหมัดแน่น รู้สึกถึงความเย็นเฉียบที่แล่นผ่านปลายเล็บ "คุณเชื่อใจผมใช่ไหมครับ อาคาอิ" วิชัยถาม เสียงของเขาหนักแน่นแต่ก็แฝงไปด้วยความไม่แน่ใจ อาคาอิหันมามองวิชัยด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ผมเชื่อในสัญชาตญาณของผม วิชัย และผมเชื่อว่าเรามีเป้าหมายเดียวกัน คือการเปิดโปงความจริงและนำ 'หยกมังกร' ที่แท้จริงกลับคืนมา" "แล้วคุณยูมิล่ะครับ" วิชัยถามต่อ หันไปถามยูมิที่ยังคงนิ่งเงียบอยู่ข้างๆ ยูมิสบตาของวิชัย ดวงตาของเธอฉายแววความมุ่งมั่น "ฉันจะอยู่เคียงข้างคุณวิชัยค่ะ ฉันต้องการจะรู้ความจริงให้ได้ ไม่ว่ามันจะต้องแลกมาด้วยอะไร" คำพูดของยูมิทำให้วิชัยรู้สึกถึงกำลังใจบางอย่าง แม้จะรู้ดีว่าสถานการณ์ของพวกเขายังคงอันตราย และการตัดสินใจใดๆ อาจนำพาไปสู่ผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง "ผมหวังว่าเราจะหาคำตอบได้เร็วๆ นี้" วิชัยกล่าว "ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป" รถลีมูซีนจอดสนิทหน้าโรงเก็บสินค้าเก่าแก่ที่ดูทรุดโทรม กลิ่นอับชื้นของไม้เก่าและสนิมลอยปะปนกับกลิ่นฝนที่สาดซัดเข้ามา วิชัยและอาคาอิลงจากรถอย่างระมัดระวัง ยูมิยังคงนั่งรออยู่ในรถ เธอเปิดกระจกเล็กน้อย มองออกไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง "ที่นี่ค่อนข้างปลอดภัย" อาคาอิกล่าว "ไม่มีใครเคยเข้ามาที่นี่นานแล้ว" วิชัยพยักหน้า เขากวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณโรงเก็บสินค้า มีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากหลอดไฟนีออนที่เก่าแก่และกะพริบติดๆ ดับๆ เท่านั้นที่ส่องสว่าง "เราต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีใครตามเรามา" วิชัยกล่าว ทั้งสองคนค่อยๆ เดินเข้าไปในโรงเก็บสินค้าอย่างเงียบเชียบ เสียงฝีเท้าของพวกเขากระทบกับพื้นคอนกรีตที่ชำรุด เผยให้เห็นร่องรอยของการใช้งานที่ผ่านมานานปี "พ่อของผมเคยเก็บของเก่าแก่ไว้ที่นี่หลายอย่าง" อาคาอิกล่าวขณะที่เขาเดินสำรวจไปรอบๆ "บางที… อาจจะมีบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับ 'อัญมณีแห่งราตรี' อยู่ก็ได้" วิชัยพยักหน้า เขาหยิบไฟฉายที่เตรียมมา ส่องไปตามมุมมืดต่างๆ ของโรงเก็บสินค้า ฝุ่นที่จับหนาเตอะบ่งบอกถึงการถูกทิ้งร้างมานาน "เราต้องหาอะไรบางอย่างที่เชื่อมโยงกับ 'อัญมณีแห่งราตรี' ให้ได้" วิชัยกล่าว "หรือหาเบาะแสที่จะนำเราไปสู่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์นั้น" อาคาอิเดินเข้าไปในห้องทำงานเก่าของพ่อเขา ซึ่งตั้งอยู่มุมหนึ่งของโรงเก็บสินค้า ประตูไม้ที่ผุพังถูกเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นซากปรักหักพังของเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ กองเอกสารที่กระจัดกระจาย และกลิ่นอับชื้นที่ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น "ดูนี่สิ" อาคาอิร้องอุทาน เขาชี้ไปที่โต๊ะทำงานเก่าแก่ มีลิ้นชักบานหนึ่งที่ดูเหมือนจะถูกงัดแงะออกมา วิชัยเดินเข้าไปดูอย่างรวดเร็ว "มีอะไรอยู่ข้างใน" "ว่างเปล่า" อาคาอิถอนหายใจ "ดูเหมือนจะมีคนเคยค้นของที่นี่ไปแล้ว" "ใครกัน" วิชัยถาม "ผมไม่รู้" อาคาอิกล่าว "แต่คนๆ นั้นต้องรู้เกี่ยวกับที่นี่และพ่อของผม" ขณะที่ทั้งสองคนกำลังค้นหาเบาะแสเพิ่มเติม ยูมิที่นั่งรออยู่ในรถก็สังเกตเห็นบางสิ่งบางอย่างที่น่าสงสัย เธอเห็นเงาตะคุ่มเคลื่อนไหวอยู่บริเวณรอบๆ โรงเก็บสินค้า "คุณวิชัยคะ" ยูมิตะโกนออกมาด้วยเสียงตื่นตระหนก "มีคนอยู่ข้างนอกค่ะ!" วิชัยและอาคาอรีบหันไปมองตามเสียงของยูมิ ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังสนั่นหวั่นไหว กระสุนพุ่งแหวกอากาศเข้ามาในโรงเก็บสินค้าอย่างไม่ยั้ง