เสียงแตรลั่นถนน ท่ามกลางสายฝนที่สาดซัด รถยนต์คันใหญ่สีดำสนิทจอดขวางกลางถนน บล็อกเส้นทางของรถลีมูซีนอย่างสิ้นเชิง วิชัยหักพวงมาลัยกะทันหัน พยายามหลบเลี่ยงแต่ก็สายเกินไป เสียงโลหะบดกันดังสนั่นหวั่นไหว กระจกด้านหน้ารถของวิชัยร้าวเป็นใยแมงมุม "เราติดกับแล้ว!" อาคาอิตะโกน เขามองออกไปนอกรถ เห็นชายชุดดำหลายคนลงมาจากรถคันนั้น พร้อมอาวุธปืนครบมือ "ยูมิ! อยู่ในรถนิ่งๆ!" วิชัยออกคำสั่ง เขาหันไปมองอาคาอิ "เราต้องสู้!" วิชัยและอาคาอิคว้าปืนที่เตรียมไว้ พวกเขากระโดดออกจากรถลีมูซีนที่เสียหาย พยายามหาที่กำบังหลังรถ "พวกแกต้องไม่ผ่านเราไป!" วิชัยตะโกน ท้าทายกลุ่มชายชุดดำที่กำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวอีกครั้ง กระสุนนัดแล้วนัดเล่าแหวกอากาศเข้าใส่กันอย่างบ้าคลั่ง วิชัยและอาคาอิพยายามยิงตอบโต้กลับไปอย่างเต็มกำลัง แต่จำนวนของศัตรูนั้นมีมากกว่า "คุณวิชัย!" ยูมิร้องอุทานออกมาจากในรถ เธอเห็นร่างของชายชุดดำคนหนึ่งกำลังเคลื่อนที่อ้อมมาทางด้านหลังของรถลีมูซีน "ระวัง!" อาคาอิร้องบอกวิชัย แต่ก็สายเกินไป ชายชุดดำคนนั้นกระโดดขึ้นมาบนฝากระโปรงรถลีมูซีน เขาเงื้อปืนเล็งไปที่ยูมิ "ยูมิ!" วิชัยตะโกนด้วยความตกใจ ทันใดนั้นเอง ร่างของอาคาอิก็พุ่งเข้าใส่ชายชุดดำคนนั้นอย่างรวดเร็ว เขาผลักปืนของชายชุดดำออกไปก่อนที่มันจะลั่น กระสุนพุ่งเฉียดใบหน้าของวิชัยไปอย่างหวุดหวิด "อั๊ก!" เสียงอาคาอิร้องครวญคราง เมื่อเขาถูกกระสุนเข้าที่สีข้าง "อาคาอิ!" วิชัยร้องอุทาน เขาเห็นอาคาอิล้มลงไปกองกับพื้น ชายชุดดำพยายามจะยิงซ้ำ แต่วิชัยยิงสวนกลับไปอย่างรวดเร็ว กระสุนเข้าที่ศีรษะของชายชุดดำ ทำให้เขาล้มลงไปอย่างไม่หายใจ "อาคาอิ! นายเป็นอะไรมากไหม!" วิชัยรีบวิ่งเข้าไปหาอาคาอิที่นอนจมกองเลือด "ผม... ไม่เป็นไรมาก" อาคาอิพยายามยันตัวขึ้น "รีบพาคุณยูมิไปเถอะ" "ไม่! ฉันไม่ไป!" ยูมิร้องออกมา เธอรีบเปิดประตูรถ วิ่งเข้าไปหาอาคาอิ "คุณอาคาอิ! คุณต้องไม่เป็นอะไรนะ!" "ผม... ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกครับคุณยูมิ" อาคาอิพยายามยิ้มให้ยูมิ แม้ใบหน้าของเขาจะซีดเผือด "ผมแค่มัน... ขัดขวางทางนิดหน่อย" "คุณวิชัยคะ เราต้องรีบพาคุณอาคาอิไปโรงพยาบาล!" ยูมิร้องขอ วิชัยมองไปรอบๆ เห็นชายชุดดำที่เหลือเริ่มล่าถอยไป ท่ามกลางเสียงปืนที่เงียบลง "เราต้องรีบไป" เขาประคองอาคาอิขึ้นมาอย่างทุลักทุเล ยูมิเองก็ประคองอีกข้างหนึ่ง พวกเขารีบพาอาคาอิขึ้นรถลีมูซีนที่เสียหาย "คุณวิชัยครับ" อาคาอิกล่าวขณะที่วิชัยกำลังสตาร์ทเครื่องยนต์ "โรงเตี๊ยมของเพื่อนผม... อยู่ไม่ไกลจากที่นี่" "ผมรู้" วิชัยตอบ "ผมจะพาคุณไปที่นั่น" รถลีมูซีนที่เต็มไปด้วยรอยกระสุน ขับเคลื่อนไปอย่างช้าๆ บนถนนที่เปียกชุ่ม วิชัยมองอาคาอิที่นอนหมดแรงอยู่เบาะข้างๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "ผม... ขอโทษครับคุณวิชัย" อาคาอิกล่าวเสียงแผ่วเบา "ผมทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" "อย่าพูดแบบนั้น" วิชัยตอบ "เราเป็นเพื่อนกัน" "ผม... แค่อยากจะปกป้องคุณยูมิ" อาคาอิกล่าว "และ... อยากจะเห็นความจริงถูกเปิดเผย" วิชัยพยักหน้า เขาไม่รู้จะพูดอะไรดี ความรู้สึกที่หลากหลายตีวนอยู่ในอก ทั้งความโกรธแค้นต่อผู้ที่ทำร้ายพวกเขา ความกังวลต่ออาคาอิ และความหวังริบหรี่ที่จะได้พบ 'หยกมังกร' และเปิดโปงเรื่องราวทั้งหมด "เราต้องไปให้ถึงโรงเตี๊ยมนั่นให้ได้" วิชัยกล่าว "แล้วเราค่อยคิดกันว่าจะทำอย่างไรต่อไป" ยูมิที่นั่งอยู่เบาะหลัง มองดูใบหน้าของวิชัย เธอเห็นความเหนื่อยล้าและความมุ่งมั่นในดวงตาของเขา เธอเอื้อมมือไปแตะแขนของเขาเบาๆ "คุณวิชัยคะ" ยูมิกล่าว "ขอบคุณนะคะ" วิชัยหันมามองยูมิ เขาสบตาเธอ แววตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย "ผม... ทำเพื่อคุณ" คำพูดของวิชัยทำให้หัวใจของยูมิเต้นแรง เธอไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่มีต่อวิชัยนั้นคืออะไรกันแน่ มันเป็นเพียงความรู้สึกขอบคุณ หรือเป็นอะไรที่มากกว่านั้น "เราต้องเข้มแข็งนะ" วิชัยกล่าว "เราต้องไม่ยอมแพ้" รถลีมูซีนค่อยๆ ขับเข้าไปในหมู่บ้านเล็กๆ ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกปรอยๆ ภาพของโรงเตี๊ยมเล็กๆ ที่ดูอบอุ่นปรากฏขึ้นเบื้องหน้า วิชัยจอดรถ และรีบประคองอาคาอิลงจากรถ "สวัสดีครับ" วิชัยกล่าวกับชายชราที่ยืนรออยู่หน้าโรงเตี๊ยม "ผมต้องการความช่วยเหลือครับ" ชายชรามองมาที่อาคาอิที่นอนหมดสติอยู่ ก่อนจะพยักหน้า "เข้ามาข้างในก่อนเถอะ" วิชัยและยูมิช่วยกันพาอาคาอิเข้าไปในโรงเตี๊ยม ท่ามกลางความมืดสลัวและกลิ่นหอมของสมุนไพรที่ลอยอบอวล "คุณจะรออยู่ที่นี่ก่อนนะครับ" วิชัยกล่าวกับยูมิ "ผมจะหาทางจัดการเรื่องพวกนี้ต่อ" "ฉันจะไปด้วยค่ะ" ยูมิกล่าว "ฉันอยากจะรู้ความจริง" วิชัยมองยูมิ เขาเห็นความมุ่งมั่นในดวงตาของเธอ "ก็ได้" เขาตอบ "แต่ต้องระวังตัวนะ" ทั้งสองคนมองหน้ากัน ความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา ดูเหมือนจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางสถานการณ์ที่เต็มไปด้วยอันตรายและปริศนา