แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามายังห้องพักของอาคาอิ เขาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นในการทำภารกิจให้สำเร็จ เมื่อคืนนี้ เขาได้ข้อมูลสำคัญจากวิชัยและเรนะ เกี่ยวกับแหล่งกบดานที่เป็นไปได้ของซาตาน แต่ข้อมูลเหล่านั้นก็ยังไม่ชัดเจนพอที่จะทำให้เขาลงมือได้ทันที "ท่านครับ" ลูกน้องคนสนิทเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารเช้า "ผมมีข่าวมาแจ้งครับ" "ว่ามา" อาคาอิ รับกาแฟมาจิบ "สายข่าวของเราในตลาดมืด บอกว่ามีคนเห็นรถตู้คันหนึ่งที่มักจะเคลื่อนไหวในเวลากลางคืน บริเวณท่าเรือเก่า ย่านคลองเตย" ลูกน้องรายงาน "ว่ากันว่าเป็นรถที่แก๊งค์ของซาตานใช้ขนของผิดกฎหมาย และบางครั้งก็ใช้ในการเคลื่อนย้าย 'สินค้า' ที่มีค่า" "ท่าเรือเก่า คลองเตย..." อาคาอิ ทวนคำ "เป็นไปได้" "แล้วคุณวิชัยกับคุณเรนะล่ะครับ" "พวกเขากำลังช่วยกันตรวจสอบข้อมูลอีกทางหนึ่ง" อาคาอิ ตอบ "แต่เราอาจจะต้องลงพื้นที่ไปดูก่อน" "ท่านจะไปเองเหรอครับ" "ใช่" อาคาอิ ตอบ "ฉันจะไปคนเดียว" "แต่..." "ไม่ต้องห่วง" อาคาอิ ขัดขึ้น "ฉันจะระวังตัวให้ดี" เขาแต่งตัวอย่างรวดเร็ว สวมเสื้อแจ็คเก็ตสีดำทับชุดที่ใส่ เมื่อออกจากโรงแรม เขาก็ขึ้นรถที่จอดรออยู่แล้ว มุ่งหน้าไปยังท่าเรือเก่า เมื่อมาถึง อาคาอิ ก็พบว่าบริเวณท่าเรือเก่าแห่งนี้ ค่อนข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงคลื่นที่ซัดสาดกระทบฝั่ง และเสียงนกนางนวลที่บินวนอยู่เบื้องบน เขาเดินลงจากรถอย่างระมัดระวัง สอดส่ายสายตาสำรวจไปรอบๆ "ใช่ที่นี่แน่ๆ" อาคาอิ พึมพำกับตัวเอง เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบางอย่างที่บ่งบอกถึงความไม่ชอบมาพากล เขาเดินลึกเข้าไปยังตัวท่าเรือเก่าที่ดูทรุดโทรม มีโกดังเก่าๆ ตั้งเรียงรายอยู่หลายหลัง ชายหนุ่มสังเกตเห็นร่องรอยของการขนย้ายสิ่งของบางอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานนี้ ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง อาคาอิ หันกลับไปเผชิญหน้ากับกลุ่มชายฉกรรจ์ราวห้าคน พวกเขามีท่าทางแข็งกร้าว และพกอาวุธติดตัวมาด้วย "แกเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่" หัวหน้ากลุ่มถามเสียงเข้ม "ผมมาตามหาน้องสาว" อาคาอิ ตอบอย่างใจเย็น "น้องสาว? ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนทั่วไปจะเข้ามาได้" "ผมรู้" อาคาอิ กล่าว "แต่ผมได้ข่าวว่าเธออยู่ที่นี่" "ใครบอกแก" "ไม่สำคัญ" อาคาอิ ตอบ "บอกมาว่าน้องสาวผมอยู่ที่ไหน" "ปากดี" หัวหน้ากลุ่มยิ้มเยาะ "จับมันไป" กลุ่มชายฉกรรจ์พุ่งเข้ามาหาอาคาอิ ทว่าอาคาอิ ไม่ได้ตื่นตระหนก เขารับมือกับการโจมตีได้อย่างคล่องแคล่ว แม้จะมีจำนวนน้อยกว่า แต่เขาก็สามารถจัดการกับพวกอันธพาลได้ทีละคนสองคน ในขณะที่อาคาอิ กำลังต่อสู้ ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังขึ้นไม่ขาดสาย เสียงรถยนต์หลายคันก็ดังมาจากด้านนอก กลุ่มคนใหม่ปรากฏตัวขึ้น ร่างสูงโปร่งในชุดสีขาวสะดุดตา เดินนำหน้ามา พร้อมกับหญิงสาวสวยในชุดสีแดงเพลิง "เรนะ!" อาคาอิ ร้องเรียกชื่อเธออย่างประหลาดใจ "คุณอาคาอิ!" เรนะ ก็ดูประหลาดใจเช่นกัน "คุณมาทำอะไรที่นี่" "ผมกำลังตามหาน้องสาว" อาคาอิ ตอบ "แล้วคุณล่ะ" "ฉันก็มาตามหา 'ซาตาน'" เรนะ กล่าว "วิชัย บอกว่าเขาอาจจะอยู่ที่นี่" "แล้วไง" หัวหน้ากลุ่มที่รอดจากการต่อสู้ ถามขึ้น "พวกแกเป็นใครกันแน่" "เราไม่ใช่คนที่จะมายุ่งด้วย" เรนะ กล่าวอย่างเยือกเย็น "ปล่อยตัวน้องสาวของเขาซะ" "ฝันไปเถอะ" หัวหน้ากลุ่มหัวเราะ "ซาตานไม่ยอมปล่อยใครไปง่ายๆ หรอก" ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้นจากด้านหลังของกลุ่มชายฉกรรจ์ คนเหล่านั้นล้มลงไปทีละคน ชายร่างท้วมในชุดสูทสีดำปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับลูกน้องอีกหลายคน "วิชัย!" อาคาอิ อุทาน "ฉันบอกแล้วไงว่าเราจะช่วยกัน" วิชัย กล่าวพร้อมกับยิ้ม "ฉันได้ยินเสียงปืน เลยรีบมา" การต่อสู้ครั้งใหญ่เกิดขึ้นที่ท่าเรือเก่าแห่งนั้น อาคาอิ, เรนะ และวิชัย ร่วมมือกันต่อสู้กับลูกน้องของซาตานอย่างดุเดือด ในที่สุด พวกเขาก็สามารถบุกเข้าไปถึงโกดังที่ซาตานใช้เป็นที่กักตัวยูมิได้ เมื่อเปิดประตูเข้าไป อาคาอิ ก็พบกับภาพที่ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบ ยูมิถูกมัดติดกับเก้าอี้ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่เมื่อเห็นพี่ชาย เธอก็พยายามยิ้มออกมา "พี่อาคาอิ!" "ยูมิ!" อาคาอิ รีบวิ่งเข้าไปหา แต่แล้ว เสียงของ 'ซาตาน' ก็ดังขึ้นจากเงามืด "หยุดเดี๋ยวนี้นะ อาคาอิ" ชายร่างสูงโปร่ง ผิวคล้ำ ใบหน้าคมเข้มปรากฏตัวขึ้น เขาสวมสูทสีดำสนิท ยืนมองอาคาอิ ด้วยแววตาเหยียดหยาม "แกเป็นใคร" อาคาอิ ถามเสียงเข้ม "ฉันคือซาตาน" เขาตอบ "และแกกำลังเข้ามาในอาณาเขตของฉัน" "ปล่อยน้องสาวของฉันไปซะ" "ทำไมฉันจะต้องทำ" ซาตานหัวเราะ "ในเมื่อเธอก็มีค่ามากพอที่จะทำให้ฉันได้สิ่งที่ต้องการ" "แกต้องการอะไร" อาคาอิ ถาม "มรดกของพ่อแกไง" ซาตานตอบ "สิ่งที่แกไม่เคยรู้มาก่อน" "ฉันไม่รู้ว่าแกพูดถึงอะไร" "อย่ามาโกหก" ซาตานกล่าว "ฉันรู้ดีว่าพ่อแกซ่อนมันไว้ที่ไหน" เรนะ ก้าวเข้ามา "ปล่อยเธอไปซะ ซาตาน" "โอ้... เรนะ" ซาตานหันไปมองเธอ "ไม่คิดว่าจะได้เจอกันที่นี่" "แกกับฉันมีเรื่องต้องสะสางกัน" เรนะ กล่าว "แต่ไม่ใช่ตอนนี้" "งั้นเราค่อยว่ากันทีหลัง" ซาตานกล่าว "ตอนนี้ ฉันมีแขกคนสำคัญอยู่ที่นี่" อาคาอิ พยายามจะปลดปล่อยยูมิ แต่ซาตานก็ใช้ปืนจ่อไปที่หัวของเธอ "อยู่นิ่งๆ นะ อาคาอิ" ซาตานขู่ "ไม่งั้น ฉันจะทำให้น้องสาวแกตายตรงหน้าแกเลย" อาคาอิ หน้าซีดเผือด เขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี สถานการณ์เริ่มเลวร้ายลงไปทุกที "คุณอาคาอิคะ" เรนะ ก้าวเข้ามา "ฉัน... ฉันมีข้อเสนอให้ซาตาน" "ข้อเสนออะไร" ซาตานมองเธอด้วยความสนใจ "ถ้าฉันยอม... ยอมเป็นของคุณ... คุณจะปล่อยน้องสาวของเขาไป" เรนะ พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ อาคาอิ ตกตะลึง "เรนะ! ไม่นะ!" "เงียบ!" ซาตานตะคอก "นี่เป็นข้อเสนอที่น่าสนใจ" เขามองเรนะ ด้วยสายตาโลมเลีย "เธอยอมจริงๆ เหรอ" "ใช่" เรนะ พยักหน้า "ฉันยอม" ซาตานหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ดีมาก! ฉันชอบคนที่รู้จักเอาตัวรอด" เขาหันไปหาอาคาอิ "แกโชคดีนะอาคาอิ ที่มีเพื่อนแบบเธอ" อาคาอิ มองเรนะ ด้วยหัวใจที่แตกสลาย เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรนะ จะยอมเสียสละตัวเองเพื่อเขา และยูมิเช่นนี้ "เรนะ..." "ปล่อยน้องสาวของฉันไปก่อน" เรนะ กล่าวกับซาตาน "แล้วฉันจะไปกับคุณ" ซาตานพยักหน้า เขาผงกศีรษะให้ลูกน้อง ปลดเชือกที่มัดยูมิออก ยูมิรีบวิ่งเข้าไปกอดอาคาอิ ทันที "พี่อาคาอิ..." "ยูมิ..." อาคาอิ กอดน้องสาวแน่น หัวใจของเขารู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ซาตานเดินเข้ามาหาเรนะ "ตามฉันมา" เรนะ หันมามองอาคาอิ เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินตามซาตานออกไป ท่ามกลางความเจ็บปวดและความสับสนของอาคาอิ ราตรีสีเลือดของมังกร กำลังจะเริ่มต้นขึ้น พร้อมกับภารกิจที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม