อาคาอิ กำหมัดแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน เขาเห็นยูมิ ถูกจับมาอยู่ที่นี่ราวกับสินค้า เขาไม่สามารถปล่อยให้สถานการณ์ดำเนินต่อไปได้อีก เขาต้องหาทางช่วยน้องสาวของเขาออกมาให้ได้ "ท่านซาตานครับ" ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ซาตานพูดขึ้น "ผมมีข่าวมาแจ้งครับ" "ว่ามา" ซาตานหันไปมอง "มีคนบุกเข้ามาที่ท่าเรือครับ...และจัดการกับคนของเราไปหลายคน" สีหน้าของซาตานเปลี่ยนเป็นขรึมขึ้น ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ โกดังอย่างระแวดระวัง "ใครกัน" ซาตานถามเสียงเย็น "ไม่ทราบแน่ชัดครับ แต่ดูเหมือนจะเป็นคนที่มีฝีมือ" ซาตานหันกลับมามองยูมิ "แกคงไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้สินะ" ยูมิ ส่ายหน้าเบาๆ "ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลยค่ะ" "โกหก" ซาตานกล่าว "แกคงจะส่งสัญญาณให้ใครบางคนมารับแกสินะ" "เปล่าค่ะ! ฉันไม่ได้ทำจริงๆ" ยูมิ พยายามอธิบาย ในขณะนั้นเอง อาคาอิ ก็ตัดสินใจ เขาพุ่งออกจากที่ซ่อน เขาพุ่งตรงไปหายูมิ "ยูมิ!" อาคาอิ ตะโกน ทุกคนในโกดังหันมามองเขาด้วยความตกใจ "ใครวะนั่น!" ชายฉกรรจ์คนหนึ่งร้องถาม "มันมาแล้ว" ซาตานกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงความอันตราย อาคาอิ ไม่เสียเวลา เขาพุ่งเข้ามายูมิ พยายามจะคว้าแขนน้องสาวของเขา "อาคาอิ!" ยูมิ ร้องออกมาด้วยความดีใจปนตกใจ แต่ก่อนที่เขาจะคว้าตัวยูมิได้ ซาตาน ก็เข้ามาขวางไว้ "คิดว่าใครกันที่กล้ามาบุกรุกที่ของข้า" ซาตานกล่าว น้ำเสียงของเขาเย็นชาจนน่าขนลุก "ปล่อยน้องสาวฉันซะ" อาคาอิ สั่งเสียงเด็ดขาด "น้องสาวแก? นี่แกคือพี่ชายของยัยหนูนี่เอง" ซาตานหัวเราะเบาๆ "น่าสนใจจริงๆ" "ฉันเตือนแกแล้ว" อาคาอิ กล่าว "แล้วแกจะทำอะไรข้าได้" ซาตานถาม "แกมาคนเดียว แล้วนี่คืออาณาเขตของข้า" "ผมไม่กลัวคุณ" อาคาอิ กล่าว "ผมจะพาน้องสาวผมกลับไป" "ฝันไปเถอะ" ซาตานกล่าว "ยัยหนูนี่มีค่ามากเกินกว่าจะปล่อยไปง่ายๆ" "คุณต้องการอะไรจากตระกูลของผม" อาคาอิ ถาม พยายามจะเปลี่ยนประเด็น "คำถามที่ดี" ซาตานยิ้มมุมปาก "ฉันต้องการบางอย่างที่ทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้น...บางอย่างที่พวกแกมี" "คุณกำลังพูดถึงอะไร" "แกก็รู้ดี" ซาตานมองอาคาอิ อย่างมีความหมาย "ของบางอย่างที่สืบทอดกันมา" อาคาอิ เข้าใจทันทีว่าซาตานกำลังพูดถึงอะไร เขาไม่เคยคิดว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับธุรกิจของตระกูล "ผมไม่รู้ว่าคุณพูดถึงอะไร" อาคาอิ โกหก "อย่ามาโกหกข้า" ซาตานกล่าว "ข้ามีข้อมูลทุกอย่าง" ขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากัน ยูมิ ก็ใช้จังหวะที่ซาตานเผลอ ดึงแขนอาคาอิ เบาๆ "พี่อาคาอิคะ" ยูมิ กระซิบ "เราต้องไปจากที่นี่" "ฉันจะไม่ทิ้งเธอ" อาคาอิ ตอบกลับ "แต่เราสู้เขาไม่ได้" ยูมิ พยายามจะโน้มน้าว "เขามีคนเยอะมาก" "แล้วเราจะไปกันยังไง" ซาตานได้ยินบทสนทนาของทั้งสอง "คิดว่าหนีพ้นข้าไปได้เหรอ" ซาตานส่งสัญญาณให้ลูกน้องของเขาเข้าจับกุมอาคาอิ "จับมันมา" ซาตานสั่ง ชายฉกรรจ์หลายคนพุ่งเข้าหาอาคาอิ เขากระโดดถอยหลัง พยายามจะพาดยูมิ ไปหลบอยู่ด้านหลัง "ยูมิ ถอยไป!" อาคาอิ ตะโกน เขาปัดป้องหมัดและเตะที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว แต่ก็มีชายฉกรรจ์จำนวนมากเกินไป เขารู้สึกว่าเขาเริ่มจะต้านไม่ไหว "พี่อาคาอิ!" ยูมิ ร้องออกมาด้วยความตกใจ ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนตำรวจก็ดังขึ้นมาจากข้างนอก "อะไรกัน!" ซาตานหันไปมองด้วยความไม่พอใจ "ใครมันโทรแจ้งตำรวจ!" "เป็นผมเองครับท่าน" ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ซาตานพูดขึ้น "ผมคิดว่าเราควรจะมีแผนสำรอง" ใบหน้าของซาตานเคร่งเครียดขึ้น "ดีมาก" "พวกแก! หนีเร็ว!" ซาตานตะโกนสั่งลูกน้อง "เอาของไป!" กลุ่มของซาตานเริ่มแตกกระจาย บางคนวิ่งไปเอาของที่วางอยู่บนพื้น บางคนวิ่งไปยังทางออก อาคาอิ ฉวยโอกาสนี้ ดึงยูมิ เข้ามาหาตัว "เราต้องไปกันแล้ว" อาคาอิ บอก "แต่...แล้วของนั่นล่ะคะ" ยูมิ ถาม "ช่างมันก่อน" อาคาอิ ตอบ "เราต้องเอาตัวให้รอดก่อน" เขาพายูมิ วิ่งไปยังทางออกด้านตรงข้ามกับที่ซาตานกำลังจะหนีไป เสียงปืนดังขึ้นไม่หยุดหย่อน อาคาอิ พยายามหาทางพาดยูมิ หลบหลีกกระสุนที่สาดกระเซ็นไปมา "คุณตำรวจกำลังมา" ยูมิ บอก "เราน่าจะปลอดภัย" "ยังไม่แน่" อาคาอิ กล่าว "ซาตานไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ" เมื่อพวกเขาออกมาถึงด้านนอก ก็พบกับรถตำรวจที่จอดเต็มไปหมด เจ้าหน้าที่กำลังกระจายกำลังเข้าตรวจค้น "คุณอาคาอิ! คุณยูมิ!" เสียงคุ้นเคยดังขึ้น อาคาอิ หันไปมอง ก็เห็นวิชัย วิ่งเข้ามาหาเขา "คุณวิชัย!" อาคาอิ ทักทาย "ผมเป็นห่วง เลยรีบมาดู" วิชัย บอก "โชคดีที่ผมพอจะมีเส้นสายกับตำรวจอยู่บ้าง เลยแจ้งพวกเขาให้มาเร็วที่สุด" "ขอบคุณมากครับ" อาคาอิ กล่าว "แต่ซาตานหนีไปแล้ว" "ไม่เป็นไร" วิชัย ตอบ "เราจะตามล่าเขาเอง" ยูมิ ยังคงตัวสั่นเล็กน้อย เธอโผเข้ากอดอาคาอิ "พี่...พี่มาช่วยหนูแล้ว" ยูมิ พึมพำ "แน่นอน" อาคาอิ โอบกอดน้องสาวไว้ "พี่จะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายเธอได้อีก" เมื่อมองไปที่โกดังที่ถูกปิดล้อมด้วยเจ้าหน้าที่ตำรวจ อาคาอิ ก็รู้สึกโล่งใจที่ช่วยยูมิ ออกมาได้อย่างปลอดภัย แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ว่าการต่อสู้กับซาตานเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และเขาจะต้องเผชิญหน้ากับเรื่องราวที่ซับซ้อนกว่าที่คิด