รินดา รีบเดินออกจากสุสานอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับไปมองภาพความสูญเสียที่เกิดขึ้น ท้องฟ้ายามค่ำคืนของปรากยังคงมืดมิด มีเพียงแสงไฟจากถนนที่ส่องสว่างเป็นระยะๆ เธอต้องหาทางกลับไปหานายจ้างของเธอให้เร็วที่สุด และต้องแน่ใจว่าเขาปลอดภัยดี การเผชิญหน้าเมื่อครู่ทำให้เธอตระหนักได้ว่าสถานการณ์เลวร้ายกว่าที่เธอคิดมาก กลุ่มคนร้ายที่ตามล่าพวกเขาไม่ได้มีเพียงแค่ลูกกระจ๊อก แต่เป็นนักฆ่ามืออาชีพที่ถูกส่งมาเพื่อกำจัดพวกเขาโดยเฉพาะ และดูเหมือนว่าพวกเขารู้ถึงจุดประสงค์ในการเดินทางมาปรากของอเล็กเซย์เป็นอย่างดี "อเล็กเซย์" เธอพึมพำชื่อของเขาพลางเร่งฝีเท้า "นายอยู่ที่ไหน" เธอตัดสินใจไม่กลับไปที่รถที่จอดทิ้งไว้ใกล้กับทางเข้าสุสาน เพราะเกรงว่าอาจจะมีคนรออยู่ เธอเลือกที่จะเดินไปตามถนนที่มืดกว่า หวังว่าจะหลบเลี่ยงการตรวจจับได้ง่ายกว่าเดิม แสงไฟจากตึกรามบ้านช่องที่อยู่ไกลออกไปพอจะช่วยนำทางให้เธอได้ แต่ความมืดก็เป็นมิตรที่ดีของเธอในสถานการณ์เช่นนี้ เสียงสัญญาณไซเรนดังแว่วมาแต่ไกล ทำให้รินดาต้องหยุดชะงัก เธอซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงเตี้ยๆ ของสุสาน ก้มต่ำลงมองหาแหล่งที่มาของเสียง "รถตำรวจ" เธอพึมพำกับตัวเอง "พวกมันต้องรู้เรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว" เธอไม่แน่ใจว่าใครเป็นคนแจ้งตำรวจ เธอหวังว่ามันจะไม่ใช่ฝีมือของพวกคนร้ายที่พยายามจะดักจับเธอ แต่หากเป็นเช่นนั้นจริง เธอก็คงจะกลายเป็นผู้ต้องหาไปโดยปริยาย "ฉันต้องออกจากที่นี่" เธอตัดสินใจ "ต้องไปหาอเล็กเซย์ให้เจอ" เธอใช้ทักษะการอ่านสถานการณ์ที่ฝึกฝนมา สังเกตเห็นว่ารถตำรวจกำลังมุ่งหน้าไปยังทิศทางตรงกันข้ามกับที่เธออยู่ เธอจึงตัดสินใจวิ่งออกจากที่ซ่อน และมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ตรงกันข้ามอย่างรวดเร็ว เธอวิ่งไปตามถนนที่เงียบสงัด มือข้างหนึ่งกุมกล่องไม้ที่บรรจุเอกสารสำคัญเอาไว้แน่น อีกข้างหนึ่งเตรียมพร้อมที่จะชักปืนพกที่ซ่อนไว้ในเสื้อแจ็คเก็ตตลอดเวลา ทุกเสียงที่ได้ยิน ทุกเงาที่เห็น ล้วนทำให้เธอต้องตื่นตัว "ฉันต้องติดต่ออเล็กเซย์" เธอคิด "แต่จะติดต่อได้อย่างไร โทรศัพท์ของฉันน่าจะถูกติดตามได้" เธอจำได้ว่าอเล็กเซย์มีโทรศัพท์สำรองที่เขาพกติดตัวไว้เผื่อกรณีฉุกเฉิน แต่เธอไม่แน่ใจว่าเขามีมันอยู่กับตัวหรือไม่ หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายที่สุสาน เธอวิ่งต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงบริเวณที่มีรถจอดอยู่ริมถนนเป็นระยะๆ เธอสังเกตเห็นรถยนต์สีดำคันหนึ่งที่ดูเหมือนจะจอดทิ้งไว้โดยไม่มีคนอยู่ เธอตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ๆ เพื่อตรวจสอบ "ไม่มีใครอยู่" เธอพึมพำ "แต่ดูเหมือนว่ารถยังไม่ถูกล็อก" เธอเปิดประตูรถออกอย่างระมัดระวัง และมองซ้ายมองขวาเพื่อความแน่ใจ ก่อนที่จะตัดสินใจเข้าไปนั่งในรถ "หวังว่านายจะปลอดภัยนะ อเล็กเซย์" เธอพูดกับตัวเองพลางสตาร์ทเครื่องยนต์ เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นอย่างราบรื่น ทำให้เธอโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง เธอไม่รอช้า รีบขับรถออกไปจากบริเวณนั้นทันที "ตอนนี้ฉันต้องหาทางติดต่ออเล็กเซย์" เธอคิด "และต้องพาเขาไปจากปรากให้เร็วที่สุด" เธอขับรถไปเรื่อยๆ ผ่านเมืองที่กำลังหลับใหล แสงไฟนีออนตามอาคารต่างๆ ยังคงส่องสว่าง ราวกับจะบอกว่าเมืองนี้ไม่เคยหลับใหลจริงๆ "ฉันควรจะไปสนามบินเลยไหม" เธอถามตัวเอง "แต่ถ้าพวกมันดักรออยู่ที่นั่นล่ะ" ความคิดของเธอเต็มไปด้วยความกังวล เธอรู้ว่าการตัดสินใจที่ผิดพลาดเพียงครั้งเดียว อาจนำมาซึ่งหายนะได้ เธอตัดสินใจขับรถไปยังโรงแรมที่พวกเธอเคยเข้าพักครั้งแรก แต่เมื่อไปถึง เธอก็พบว่าโรงแรมถูกปิดล้อมด้วยตำรวจ "แย่แล้ว" เธออุทาน "พวกมันต้องอยู่ที่นี่แน่ๆ" เธอตัดสินใจเลี้ยวรถกลับ และพยายามหาทางอื่นที่จะติดต่ออเล็กเซย์ เธอเปิดวิทยุในรถฟัง ข่าวภาคดึกยังคงรายงานเหตุการณ์ปกติ แต่ก็มีข่าวสั้นๆ เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสุสาน "เกิดเหตุยิงปะทะกันในสุสานแห่งหนึ่งของกรุงปราก ตำรวจกำลังเร่งสอบสวน" รินดาถอนหายใจยาว เธอไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้นานกว่านี้อีกแล้ว เธอต้องหาทางออกไปจากเมืองนี้ให้ได้ เธอตัดสินใจขับรถมุ่งหน้าไปยังสนามบินนานาชาติปราก แต่เธอเลือกที่จะขับรถไปยังอาคารจอดรถแทนที่จะตรงไปยังอาคารผู้โดยสาร "อย่างน้อยที่นี่ก็มีที่ให้หลบซ่อน" เธอคิด เมื่อมาถึงอาคารจอดรถ รินดาจอดรถทิ้งไว้ และเริ่มเดินสำรวจ เธอต้องหาทางติดต่ออเล็กเซย์ให้ได้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป เธอเดินไปเรื่อยๆ ผ่านรถยนต์ที่จอดอยู่เป็นจำนวนมาก จนกระทั่งสายตาของเธอไปสะดุดเข้ากับใบหน้าที่คุ้นเคย "อเล็กเซย์!" เธออุทานอย่างดีใจ ชายหนุ่มคนนั้นกำลังยืนอยู่ข้างรถยนต์สีดำคันหนึ่ง ซึ่งเป็นรถที่เธอเคยเห็นในการ์ดของเขา "คุณ... คุณอยู่ที่นี่ได้อย่างไร" อเล็กเซย์ถามด้วยความประหลาดใจ "ฉันกำลังจะถามคุณเหมือนกัน" รินดาตอบ "คุณปลอดภัยนะ" "ผมปลอดภัยดี" อเล็กเซย์ตอบ "แต่ผมเป็นห่วงคุณมาก ผมพยายามติดต่อคุณหลายครั้งแล้ว แต่ก็ติดต่อไม่ได้" "ฉันก็เป็นห่วงคุณเหมือนกัน" รินดาพูด "เกิดเรื่องใหญ่ที่สุสาน ฉันต้องหนีออกมา" "ผมรู้ ผมเห็นพวกมัน" อเล็กเซย์ตอบ "ผมพยายามจะหาคุณ แต่คุณหายไป ผมเลยตัดสินใจมาที่นี่" "ดีแล้วที่คุณมาที่นี่" รินดาพูด "เราต้องรีบไปจากปรากให้เร็วที่สุด" "ผมก็คิดอย่างนั้น" อเล็กเซย์ตอบ "ผมเตรียมรถไว้อีกคันแล้ว เราไปกันเลยไหม" "ไปกันเลย" รินดาเห็นด้วย "แต่เราต้องระวังตัวให้มาก พวกมันรู้ว่าเรามีอะไร" ทั้งสองรีบเดินไปยังรถยนต์คันที่อเล็กเซย์เตรียมไว้ มันเป็นรถยนต์คันที่ดูธรรมดา ไม่สะดุดตา แต่ดูเหมือนจะได้รับการดัดแปลงให้มีความเร็วสูง "ผมเชื่อว่ารถคันนี้จะพาเราออกจากปรากได้อย่างปลอดภัย" อเล็กเซย์กล่าว "แต่ก่อนอื่น คุณต้องเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ผมฟังทั้งหมด" รินดาพยักหน้า และทั้งสองก็ขึ้นรถ โดยที่รินดาเป็นคนขับ