รินดานั่งอยู่บนเตียงในห้องพักสุดหรูที่อเล็กเซย์จัดเตรียมไว้ให้ ดวงตาของเธอทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง คราวนี้เป็นวิวของเมืองที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟยามค่ำคืน กรุงเทพฯ เป็นเมืองที่ไม่เคยหลับใหล เต็มไปด้วยชีวิตชีวาและอันตรายที่คุกรุ่นอยู่ภายใต้ความงามนั้น เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมา เปิดหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า และเริ่มเขียนสิ่งที่เธอสังเกตเห็นตลอดช่วงบ่ายที่ผ่านมา อเล็กเซย์ โวลคอฟ ชายผู้มีดวงตาเย็นชาแต่ซ่อนความอ่อนล้าไว้ภายใต้ความแข็งกร้าว การที่เขามาอยู่ที่กรุงเทพฯ ในช่วงเวลาที่มีความขัดแย้งกับแก๊งค์ไวเปอร์อย่างรุนแรงนั้นดูไม่น่าจะเป็นเรื่องบังเอิญ หรือเขาอาจจะเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมที่ใหญ่กว่าที่เขากำลังเล่นอยู่ก็ได้ "คุณกำลังคิดอะไรอยู่" เสียงของอเล็กเซย์ดังขึ้นจากหน้าประตู รินดาเงยหน้าขึ้นมอง เขามายืนพิงกรอบประตู ใบหน้าหล่อเหลาดูเคร่งเครียดกว่าเดิม "กำลังประเมินสถานการณ์ค่ะ" รินดาตอบเรียบๆ "และพยายามทำความเข้าใจว่าทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่" อเล็กเซย์เดินเข้ามาในห้อง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา "ผมบอกคุณแล้ว ว่าผมกำลังมีปัญหา" "ใช่ค่ะ แต่ปัญหาของคุณอาจจะซับซ้อนกว่าที่บอก" รินดาปิดสมุดบันทึก "คุณดูเหมือนจะกำลังหนีอะไรบางอย่าง ไม่ใช่แค่กำลังตกเป็นเป้า" อเล็กเซย์เงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาจับจ้องไปที่รินดาอย่างพิจารณา "คุณเก่งกว่าที่ผมคิด รินดา" "มันเป็นงานของดิฉันที่จะต้องสังเกตและอ่านคนออก" รินดาตอบ "แล้วเรื่อง 'ของเก่าแก่' ที่คุณพูดถึงล่ะคะ คุณพอจะจำอะไรได้มากกว่านี้ไหม" "ผมได้ยินมาว่ามันคือ 'กุญแจแห่งอาร์คาเนีย'" อเล็กเซย์กล่าวเสียงแผ่วเบา "เป็นวัตถุโบราณในตำนาน ว่ากันว่ามันมีพลังอำนาจบางอย่าง แต่ผมไม่เคยเห็นมันด้วยตาตัวเอง" "กุญแจแห่งอาร์คาเนีย" รินดาพึมพำชื่อนั้นอย่างช้าๆ เธอไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน "แล้วใครเป็นคนบอกคุณเกี่ยวกับเรื่องนี้" "คนของผมเอง" อเล็กเซย์ตอบ "เขาเป็นนักโบราณคดี และเขาเป็นคนแนะนำให้ผมซื้อของชิ้นนี้" "แล้วเขาอยู่ที่ไหนตอนนี้" "ผมไม่รู้" อเล็กเซย์ส่ายหน้า "เขาหายตัวไปตั้งแต่ผมได้รับคำขู่" รินดาลุกขึ้นยืน เธอเดินไปที่โต๊ะทำงานขนาดเล็กที่ตั้งอยู่มุมห้อง "คุณมีรูปของ 'กุญแจแห่งอาร์คาเนีย' ไหมคะ หรือรูปของนักโบราณคดีคนนั้น" "ผมมีรูปนักโบราณคดี" อเล็กเซย์ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านใน หยิบซองเอกสารออกมา ส่งให้รินดา "แต่ผมไม่มีรูปของกุญแจ" รินดาหยิบรูปนั้นขึ้นมาดู ชายในรูปมีใบหน้าอ่อนโยน รอยยิ้มเป็นมิตร เขาคือ "ดิมิทรี เปโตรฟ" นักโบราณคดีชาวรัสเซีย "เขามีท่าทางที่ดูไม่เหมือนพวกอันธพาลเลยนะคะ" "ดิมิทรีเป็นคนดี" อเล็กเซย์กล่าว "เขาภักดีต่อผมมาก" "แล้วคุณติดต่อเขาไม่ได้เลยเหรอคะ" "พยายามแล้ว แต่ไม่มีใครรับสาย" อเล็กเซย์ถอนหายใจ "ผมกลัวว่าเขาจะเป็นอันตราย" รินดาพยักหน้า "ผมจะลองติดต่อเขาดู ถ้าเขาอยู่ที่กรุงเทพฯ ดิฉันอาจจะตามหาตัวได้" เธอหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามคำถามสำคัญ "คุณแน่ใจนะอเล็กเซย์ ว่าคุณไม่ได้ทำอะไรที่ไปกระทบกระเทือนผลประโยชน์ของแก๊งค์ไวเปอร์โดยตรง" อเล็กเซย์มองเธอด้วยความสับสน "ผมไม่คิดนะ พวกเขาเข้ามาเกี่ยวข้องกับธุรกิจของผมได้อย่างไร" "บางที 'กุญแจแห่งอาร์คาเนีย' อาจจะไม่ใช่แค่ของเก่าแก่ธรรมดา" รินดาบอก "บางทีมันอาจจะเป็นสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เป็นสิ่งที่ทั้งคุณและแก๊งค์ไวเปอร์ต้องการครอบครอง" "คุณหมายความว่าอย่างไร" "ผมไม่รู้แน่ชัด" รินดาตอบ "แต่ถ้ามันเป็นสิ่งที่มีพลังอำนาจจริง มันก็ย่อมมีคนมากมายที่อยากได้มันมาไว้ในครอบครอง และพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมา" "คุณคิดว่า ดิมิทรี อาจจะรู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้ใช่ไหม" อเล็กเซย์ถาม "มีความเป็นไปได้สูงค่ะ" รินดาพยักหน้า "เขาเป็นนักโบราณคดี เขาอาจจะค้นพบความลับบางอย่างเกี่ยวกับกุญแจชิ้นนี้" "แล้วถ้าเขาถูกลักพาตัวไปล่ะ" อเล็กเซย์ถามด้วยน้ำเสียงกังวล "เราต้องหาตัวเขาให้เจอ" รินดาตอบอย่างเด็ดเดี่ยว "เขาอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขปริศนาทั้งหมดนี้" "ผมจะให้ความร่วมมือเต็มที่ รินดา" อเล็กเซย์กล่าว "ผมต้องการให้เรื่องนี้จบลงโดยเร็วที่สุด" "ผมจะลองตรวจสอบข้อมูลเกี่ยวกับดิมิทรี เปโตรฟ และตามหาเบาะแสที่โกดังสินค้าของคุณ" รินดาบอก "คืนนี้คุณควรจะอยู่ที่นี่ ปลอดภัยที่สุด" "ผมจะอยู่ที่นี่" อเล็กเซย์ตอบ "และผมจะรอข่าวจากคุณ" รินดาพยักหน้ารับ ก่อนจะหันกลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง ความคิดของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมายเกี่ยวกับ "กุญแจแห่งอาร์คาเนีย" และชะตากรรมของดิมิทรี เปโตรฟ เธอรู้สึกได้ว่าการเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้ของเธอ จะนำพาเธอไปสู่ความอันตรายที่คาดไม่ถึง และบางที อดีตของเธอในฐานะ "เงาพิฆาต" อาจจะต้องถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง