ตอนที่ 4 — ร่องรอยในโกดังร้าง
รินดาเดินสำรวจไปตามรอยกระสุนที่ฝาผนัง เธอก้มลงมองเศษแก้วที่แตกกระจายตามพื้นอย่างละเอียด มือข้างหนึ่งหยิบถุงมือยางมาสวมอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะค่อยๆ หยิบเศษแก้วชิ้นหนึ่งขึ้นมาพิจารณา มันเป็นเศษแก้วสีเข้ม มีลวดลายที่ดูไม่เหมือนแก้วทั่วไป "คุณอเล็กเซย์คะ เศษแก้วพวกนี้ ปกติแล้วมันจะอยู่บนพื้นแบบนี้ไม่ได้นะคะ"
อเล็กเซย์เดินเข้ามาใกล้ "หมายความว่าไง"
"มันเหมือนถูกปาหรือถูกทุบจนแตก" รินดาอธิบาย "แล้วเศษแก้วพวกนี้ก็ไม่ได้กระจายออกไปไกล แสดงว่าแหล่งกำเนิดมันน่าจะอยู่แถวๆ นี้" เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ อีกครั้ง สายตาหยุดอยู่ที่ตู้คอนเทนเนอร์ที่ปิดล็อกสนิทอยู่มุมหนึ่งของโกดัง "ตู้คอนเทนเนอร์นั่นล่ะค่ะ มีอะไรอยู่ข้างใน"
"อ๋อ นั่นเป็นของที่ผมเพิ่งสั่งมาใหม่ครับ ยังไม่ได้เปิดดูเลย" อเล็กเซย์ตอบ "คนงานบอกว่ามีรอยงัดแงะเล็กน้อย แต่คิดว่าคงเป็นเพราะการขนส่ง"
"รอยงัดแงะ" รินดาพึมพำ เธอเดินตรงไปยังตู้คอนเทนเนอร์นั้นอย่างรวดเร็ว สังเกตเห็นรอยขีดข่วนเล็กๆ บริเวณรอยล็อก "คุณมีกุญแจไหมคะ"
"เดี๋ยวผมให้คนไปเอากุญแจมา" อเล็กเซย์รีบสั่งคนงานที่ยืนรออยู่ไม่ไกล เมื่อกุญแจมาถึง รินดาก็เป็นคนลงมือเปิดเอง เธอค่อยๆ ดึงประตูตู้คอนเทนเนอร์ออก เผยให้เห็นสินค้าที่อยู่ข้างใน มันคือกล่องไม้จำนวนมากวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ แต่สิ่งที่ทำให้รินดาต้องขมวดคิ้วคือกลิ่นบางอย่างที่ลอยออกมาจากกล่องไม้เหล่านี้ กลิ่นอับชื้นที่ปะปนกับกลิ่นสารเคมีจางๆ
"นี่มันอะไรกัน" อเล็กเซย์ถามด้วยน้ำเสียงสงสัย
"ฉันไม่แน่ใจค่ะ" รินดาตอบ "แต่กลิ่นพวกนี้ไม่น่าจะใช่ของที่ควรจะมีในกล่องไม้ธรรมดา" เธอหยิบมีดพกออกมาจากซองที่เอว ก่อนจะค่อยๆ กรีดเปิดกล่องไม้ใบแรกออก ข้างในเป็นกล่องกระดาษหลายใบที่ถูกห่อด้วยพลาสติกใส เมื่อแกะพลาสติกออก เผยให้เห็นวัตถุบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นแร่สีดำที่ถูกเจียระไนอย่างประณีต รูปทรงคล้ายผลึก หรือบางทีอาจจะเป็นอัญมณีที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
"นี่มันอะไร" อเล็กเซย์ถามอีกครั้ง เขาไม่เคยเห็นของแบบนี้มาก่อน
"ฉันคิดว่านี่คือ 'กุญแจแห่งอาร์คาเนีย' ค่ะ" รินดาพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น "แต่ดูเหมือนว่าของชิ้นนี้จะไม่ได้ถูกค้นพบโดยนักโบราณคดีอย่างที่ดิมิทรีบอก"
"หมายความว่ายังไง"
"ดูสภาพของกล่องพวกนี้สิคะ" รินดาชี้ไปที่รอยขีดข่วนและรอยงัดแงะ "และดูวิธีการบรรจุของพวกนี้ มันเหมือนถูกพยายามซ่อน หรือบางทีอาจจะถูกขนส่งอย่างลับๆ" เธอหยิบกล่องกระดาษใบหนึ่งขึ้นมาพลิกดูอย่างละเอียด "บนกล่องพวกนี้มีสัญลักษณ์แปลกๆ ค่ะ ไม่เคยเห็นมาก่อน"
"สัญลักษณ์อะไร" อเล็กเซย์ถาม พยายามเพ่งมอง
"เหมือนเป็นตราประทับ" รินดาอธิบาย "แต่เป็นภาษาที่ฉันไม่รู้จัก" เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา และเริ่มถ่ายรูปสัญลักษณ์เหล่านั้นอย่างรวดเร็ว "ฉันต้องเอาพวกนี้ไปให้ผู้เชี่ยวชาญดู"
"ผู้เชี่ยวชาญที่ไหน"
"ฉันรู้จักคนคนหนึ่งค่ะ เขาเคยทำงานในหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการค้าโบราณวัตถุผิดกฎหมาย" รินดาบอก "เขาอาจจะรู้จักสัญลักษณ์พวกนี้"
ทันใดนั้น เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังขึ้นจากภายนอกโกดัง เสียงไซเรนดังขึ้นเรื่อยๆ จนใกล้เข้ามา "แย่แล้ว" อเล็กเซย์อุทาน "พวกนั้นตามเรามาถึงนี่แล้ว"
"เตรียมตัวให้พร้อมค่ะ" รินดากล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง เธอมองไปรอบๆ โกดังอย่างรวดเร็ว พยายามหาทางหนีทีไล่ "เราต้องออกจากที่นี่ก่อนที่พวกเขาจะเข้ามา"
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเริ่มกรูกันเข้ามาที่หน้าทางเข้าโกดัง พร้อมกับเสียงตะโกนบอกให้ทุกคนหมอบลงกับพื้น รินดาคว้าแขนอเล็กเซย์ "ทางนี้ค่ะ" เธอชี้ไปยังประตูด้านหลังที่เชื่อมต่อไปยังทางเดินเล็กๆ "เราต้องรีบไป"
ทั้งสองคนวิ่งหนีไปตามทางเดินแคบๆ เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอก รินดาพยายามประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว "พวกมาเฟียคงใช้ตำรวจเป็นเครื่องมือ" เธอสรุป "เราต้องหาทางไปที่ปลอดภัยก่อน"
"ผมมีที่ซ่อนอยู่ไม่ไกลจากที่นี่" อเล็กเซย์บอก "เป็นอพาร์ตเมนต์ที่ผมเช่าไว้เป็นบ้านพักชั่วคราว"
"ดีค่ะ" รินดาตอบ "พาฉันไปที่นั่นให้เร็วที่สุด"
ทั้งสองคนวิ่งฝ่าความโกลาหลออกไปจากโกดัง ผ่านเส้นทางลับที่อเล็กเซย์คุ้นเคย การไล่ล่าครั้งนี้มันชัดเจนว่าอันตรายกว่าที่คาดไว้มาก แก๊งค์ไวเปอร์ไม่ได้ต้องการเพียงแค่สิ่งของ แต่ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังตามล่า "กุญแจแห่งอาร์คาเนีย" อย่างเอาเป็นเอาตาย และอเล็กเซย์ โวลคอฟ ก็ดูเหมือนจะเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้มากกว่าที่เขาเคยบอกไว้
เมื่อมาถึงอพาร์ตเมนต์ รินดาทำการล็อกประตูทุกบานอย่างแน่นหนา "คุณแน่ใจนะว่าที่นี่ปลอดภัย"
"ที่นี่มีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดี" อเล็กเซย์ตอบ "แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่าพวกนั้นจะหาเราเจอเมื่อไหร่"
รินดาเดินไปที่หน้าต่าง พลางมองลงไปยังถนนเบื้องล่าง "คุณต้องบอกความจริงทั้งหมดกับฉัน อเล็กเซย์" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาด "เรื่อง 'กุญแจแห่งอาร์คาเนีย' มันไม่ใช่แค่ของเก่าแก่ที่สวยงาม แต่มีอะไรมากกว่านั้น"
อเล็กเซย์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน "คุณพูดถูก" เขาตอบ "มันไม่ใช่แค่ของโบราณ แต่มันคือ...บางอย่างที่มีอำนาจ"
3,988 ตัวอักษร