ภายใต้แสงสลัวของไฟฉุกเฉินที่เริ่มทำงานหลังการบุกรุกของแดน วัตถุที่เมษาคว้ามาได้จากห้องรับรองพิเศษของวิชัยก็ถูกเปิดเผย มันไม่ใช่กล่องนิรภัย ไม่ใช่เอกสารสำคัญ หรือแม้กระทั่งอัญมณีล้ำค่าอย่างที่เธอคาดหวังเอาไว้ แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอคือ… แผ่นซีดีรอมเก่าๆ สีเงินวาวอันหนึ่ง “นี่มัน… อะไรกัน” เมษาพึมพำด้วยความงุนงง เธอมองแผ่นซีดีในมือสลับกับใบหน้าของแดนที่กำลังขับรถด้วยความเร็วสูง “นี่คือ ‘กุญแจ’ ที่พวกคุณพูดถึงอย่างนั้นหรือ” แดนเหลือบมองเมษาแวบหนึ่ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่แววตายังคงฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น “เท่าที่ผมได้ยินมา… มันคือ ‘กุญแจ’ ที่สำคัญที่สุด… อย่างน้อยก็สำหรับคนที่กำลังจะซื้อขายมัน” “แต่… มันดูธรรมดาเกินไป” เมษาพยายามทำความเข้าใจ “มันเป็นแค่แผ่นซีดี… มันจะเก็บข้อมูลอะไรได้มากมายขนาดนั้น” “อย่าดูถูกเทคโนโลยีเก่าๆ สิเมษา” แดนตอบ “บางที… ข้อมูลที่ถูกเก็บไว้ในนั้น… อาจจะถูกเข้ารหัสด้วยวิธีการที่ซับซ้อนมาก… ซับซ้อนจนเทคโนโลยีปัจจุบันยังถอดรหัสได้ยาก” “แล้ว ‘รหัส’ ที่ฉันพูดถึง… มันจะใช้ปลดล็อกอะไร” เมษาถามต่อ “ถ้ามันคือแผ่นซีดี… แล้วรหัสจะใช้ทำอะไรได้” “นั่นคือสิ่งที่เราต้องหาคำตอบ” แดนกล่าว “ผมคิดว่า… ‘รหัส’ ที่คุณพูดถึง… อาจจะเป็น ‘พาสเวิร์ด’ ที่ใช้ในการเข้าถึงข้อมูลที่ถูกเข้ารหัสไว้ภายในแผ่นซีดีนี้… หรือไม่ก็… มันอาจจะเป็น ‘คีย์’ สำคัญบางอย่างที่ใช้ในการ ‘ดีคริปต์’ ข้อมูลทั้งหมด” รถยนต์แล่นผ่านถนนที่มืดมิดของกรุงเทพฯ ฝ่าการจราจรที่เริ่มบางตาลง การบุกรุกที่คฤหาสน์วิชัยสร้างความปั่นป่วนให้กับองค์กรใต้ดินพอสมควร แต่ก็ทำให้เมษาและแดนมีโอกาสหลบหนีออกมาได้อย่างหวุดหวิด “แล้วเราจะไปหา ‘รหัส’ ที่ว่านั่นได้จากไหน” เมษาถาม “เราไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับมันเลย” “คุณอรอนงค์… เธอเป็นความหวังสุดท้ายของเรา” แดนกล่าว “ผมเชื่อว่าเธอรู้เรื่อง ‘รหัส’ นั้น… หรือไม่ก็… รู้ว่าใครคือคนที่ครอบครองมัน” “แต่การเผชิญหน้ากับเธออีกครั้ง… มันจะปลอดภัยหรือ” เมษาถามด้วยความเป็นห่วง “หลังจากเกิดเรื่องที่คฤหาสน์วิชัย… เธออาจจะระแวงเรามากขึ้น” “นั่นคือความเสี่ยงที่เราต้องยอมรับ” แดนตอบ “คุณอรอนงค์เป็นคนฉลาด… เธอจะเข้าใจว่าเรากำลังพยายามทำอะไร… และที่สำคัญ… เธอเองก็มีเหตุผลที่จะต้องการเปิดโปงเครือข่ายนี้เช่นกัน” “คุณหมายถึง… เหตุผลส่วนตัวของเธอหรือ” เมษาถาม แดนพยักหน้า “ผมสัมผัสได้ว่าเธอไม่ใช่คนเดียวกับวิชัย… เธออาจจะถูกบีบบังคับ หรือถูกหลอกลวง… แต่ผมเชื่อว่า… ในส่วนลึกของหัวใจ… เธอต้องการจะหยุดเรื่องทั้งหมดนี้” รถยนต์เลี้ยวเข้าไปในซอยแคบๆ ที่เงียบสงัดก่อนจะจอดเทียบหน้าอาคารพาณิชย์เก่าแก่แห่งหนึ่ง แสงไฟจากอาคารสลัวๆ ทำให้บรรยากาศดูน่าสงสัย “ที่นี่หรือ” เมษาถาม “ที่นี่คือ ‘บ้าน’ ของคุณอรอนงค์” แดนตอบ “มา… เราไปกันเถอะ… หวังว่าเธอจะยังคงใจดีกับเรา” ทั้งสองคนลงจากรถ เดินตรงไปยังประตูทางเข้าอาคาร แดนเคาะประตูสองสามครั้ง รอคอยอย่างใจจดใจจ่อ ประตูเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าของอรอนงค์ เธอดูเหนื่อยอ่อน แววตาฉายแววความกังวล แต่ก็ยังคงความสง่างามไว้ “คุณ… มาทำไม” เธอถามเสียงเบา “เราต้องการความช่วยเหลือจากคุณครับคุณอรอนงค์” แดนกล่าว “เราได้ ‘กุญแจ’ มาแล้ว… แต่เรายังขาด ‘รหัส’ ที่จะใช้ปลดล็อกมัน” อรอนงค์มองมาที่เมษา สลับกับมองแดน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามและความไม่แน่ใจ “คุณแน่ใจหรือว่า… คุณกำลังเล่นกับเรื่องที่ใหญ่เกินตัว… เหตุการณ์ที่คฤหาสน์วิชัย… มันเพิ่งเกิดขึ้น… คุณจะหนีรอดไปได้อีกนานแค่ไหน” “เราไม่รู้ว่าเราจะหนีรอดไปได้อีกนานแค่ไหน” เมษาตอบ “แต่เราจะไม่หยุดจนกว่าจะได้รับความยุติธรรม… เรามาหาคุณ… เพราะเราเชื่อว่าคุณคือคนเดียวที่จะช่วยเราได้” อรอนงค์ถอนหายใจยาว “เข้ามาข้างในก่อน… ข้างนอกไม่ปลอดภัย” ทั้งสามคนเดินเข้าไปในอาคารพาณิชย์ที่ดูเก่าแก่แต่สะอาดสะอ้าน ภายในตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่ก็ให้ความรู้สึกอบอุ่น อรอนงค์เชิญทั้งสองคนนั่งลงบนโซฟาตัวยาว “คุณได้ ‘กุญแจ’ มาแล้ว…” อรอนงค์กล่าว “นั่นคือข่าวดี… แต่การได้มันมา… ก็หมายความว่า… พวกคุณกำลังตกเป็นเป้าหมายของคนอันตราย… คนที่อันตรายกว่าวิชัยเสียอีก” “คุณหมายถึงใคร” แดนถาม “เขา… คือผู้อยู่เบื้องหลังทุกสิ่ง… คือคนที่ใช้ชื่อ ‘มังกรดำ’…” อรอนงค์กล่าว เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย “วิชัยเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง… ส่วนคนที่ ‘มังกรดำ’ ต้องการ… คือการควบคุมทุกอย่าง… และกำจัดทุกคนที่ขวางทาง” “แล้ว ‘รหัส’ ล่ะครับ” แดนถาม “คุณรู้ไหมว่ามันคืออะไร” อรอนงค์หลับตาลงครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสติ “รหัส… มันถูกเก็บไว้… ในที่ที่ไม่มีใครคาดคิด… มันคือ… ชื่อของใครบางคน… ชื่อที่ถูกซ่อนไว้… เป็นเหมือนรหัสลับ” “ชื่อของใคร” เมษาถามอย่างกระตือรือร้น “ชื่อของ… ‘ลีลา’…” อรอนงค์พูดชื่อนั้นออกมาอย่างแผ่วเบา “ชื่อของคนรักของคุณแดน… คือรหัสที่จะใช้ปลดล็อก ‘กุญแจ’ ดอกนั้น” คำว่า ‘ลีลา’ ทำเอาแดนถึงกับผงะ ใบหน้าของเขาซีดเผือด เขามองไปที่อรอนงค์อย่างไม่เชื่อสายตา “ลีลา… อย่างนั้นหรือ” แดนถามเสียงสั่น “คุณแน่ใจได้อย่างไร” “ฉันเห็นกับตา… ได้ยินกับหู…” อรอนงค์กล่าว “ก่อนที่เธอจะ… จากไป… เธอได้บอกความลับบางอย่างเกี่ยวกับ ‘รหัส’ นี้ไว้กับฉัน… เธอฝากให้ฉัน… ช่วยคุณแดน… เมื่อถึงเวลาอันควร” ความจริงที่ถูกเปิดเผยทำให้เมษารู้สึกประหลาดใจไม่น้อย การที่ชื่อของลีลาจะเป็นกุญแจสำคัญในการไขความลับทั้งหมด มันเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมาย “แล้ว… ทำไมลีลาถึงต้อง… ใช้ชื่อตัวเองเป็นรหัส” เมษาถาม “เพราะ… เธอเป็นคนที่ถูกสร้างขึ้นมา… เพื่อเป็น ‘ตัวเชื่อม’… ระหว่างโลกของ ‘มังกรดำ’… กับข้อมูลลับที่ถูกเก็บไว้… เธอรู้ทุกอย่าง… เธอถูกเตรียมมา… เพื่อจะเปิดเผยความจริง… แต่… เธอก็ถูกกำจัดไปเสียก่อน” อรอนงค์อธิบาย “ชื่อของเธอ… คือความทรงจำ… คือหลักฐาน… คือสิ่งที่จะยืนยัน… ว่าข้อมูลที่อยู่ใน ‘กุญแจ’ นั้น… คือความจริง…” แดนหลับตาลง นึกถึงใบหน้าของลีลา ภาพความทรงจำที่เขาเคยมีร่วมกับเธอผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน เขาไม่เคยคิดเลยว่า… ชื่อของเธอ… จะเป็นกุญแจสำคัญที่จะนำไปสู่การแก้แค้นของเขา… และการเปิดโปงความจริงของเครือข่ายนี้ “ถ้าอย่างนั้น… เราต้องลองดู” แดนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น “เราต้องลองใช้ชื่อของลีลา… เป็นรหัส… เพื่อปลดล็อก ‘กุญแจ’ ดอกนี้” อรอนงค์พยักหน้า “ฉันจะช่วยพวกคุณ… ฉันจะเปิดระบบที่เชื่อมต่อกับ ‘กุญแจ’ นั้น… พวกคุณต้องเป็นคนป้อนรหัสเอง” ทั้งสามคนมองหน้ากัน ความหวังและความกลัวผสมปนเปกันอยู่ในแววตา พวกเขากำลังจะก้าวเข้าสู่บททดสอบครั้งสำคัญที่สุด… การเปิดเผยความจริงที่อาจจะนำมาซึ่งการแก้แค้น… หรืออาจจะนำมาซึ่งอันตรายที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม