“คุณ… คุณเป็นใคร?” ณิชาถามเสียงสั่น ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ เธอจ้องมองชายแปลกหน้าตรงหน้าด้วยความหวาดระแวง สายตาคมกริบของเขาเหมือนจะทะลวงเข้ามาถึงก้นบึ้งของหัวใจ ชายผู้นั้นยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน “ถามแปลกๆ นะ… ณิชา… นี่เราไม่เจอกันนานเท่าไหร่แล้ว… เกือบยี่สิบปีเลยสินะ” เขาเอ่ยราวกับรู้จักเธอดี ยี่สิบปี? ณิชาพยายามนึกย้อน แต่ภาพใบหน้าของเขากลับไม่ปรากฏในความทรงจำใดๆ ของเธอเลย “ฉัน… ฉันไม่รู้จักคุณ!” “โอ้… อย่าทำเป็นไม่รู้จักสิ” เขาหัวเราะเบาๆ “ถ้าแม่ของเธอ… หรือ ‘คุณน้า’… ยังอยู่… เธอคงจะบอกได้ว่าฉันเป็นใคร… แต่ถ้าเธออยากจะรู้… ฉันก็จะบอก… ฉันคือ… ‘ภูผา’… ลูกชายของ ‘เสี่ยทรงชัย’… เจ้าของผับ ‘พราว’… ที่เธอชอบไปสมัยก่อนไง” ภูผา? เสี่ยทรงชัย? ชื่อเหล่านั้นเหมือนจะคุ้นๆ อยู่ในหู แต่ก็ยังจับต้องไม่ได้ ณิชาจำได้ว่าแม่เคยเล่าถึงเพื่อนเก่าคนหนึ่งที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับสถานบันเทิง แต่เธอก็ไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน “คุณ… คุณมาทำอะไรที่นี่?” ธามถามเสียงแหบพร่า เขายังคงนั่งพิงพนักเก้าอี้ แต่สายตาจ้องมองภูผาอย่างไม่วางตา ภูผาหันไปมองธาม “อ้อ… คุณธาม… ยังอยู่กับน้องสาวผมอีกคนสินะ… ไม่สิ… ลูกสาวของคุณน้า… มาขอความช่วยเหลือผม… ผมก็มาดูว่าจะช่วยได้แค่ไหน… โดยเฉพาะ… การได้ ‘บางอย่าง’ คืนมา” เขาเน้นคำว่า ‘บางอย่าง’ พร้อมกับเหลือบมองกล่องไม้ที่ธามยังคงกำแน่นอยู่ในมือ “คุณ… คุณหมายถึง ‘กุญแจแห่งความหวัง’ สินะ” ณิชาพูดขึ้น เธอยิ่งรู้สึกไม่ไว้วางใจชายผู้นี้ เขารู้เรื่องกุญแจนี้ได้อย่างไร? “แน่นอน” ภูผายิ้มกว้างขึ้น “และ ‘พินัยกรรม’ ที่ซ่อนไว้… ฉันก็รู้… คุณน้าของคุณ… ซ่อนมันไว้จาก… ‘ทายาท’… ที่ไม่ควรได้รับ… ใช่ไหม?” คำพูดของภูผาทำให้ณิชาและธามถึงกับอึ้ง เขาพูดเหมือนรู้ทุกอย่าง! “คุณ… คุณได้ข้อมูลนี้มาจากไหน?” ธามถามอย่างสงสัย “อืม… ฉันก็มี ‘แหล่งข่าว’ ของฉัน… ที่ไว้ใจได้” ภูผากล่าว “และแหล่งข่าวของฉัน… ก็ได้ยินมาว่า… ‘พินัยกรรม’ ฉบับนี้… จะทำให้… ‘ตระกูล’… ของคุณ… เปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล… ถ้ามัน… ตกไปอยู่ในมือคนผิด…” “ใคร… คือคนผิด… ในสายตาของคุณ?” ณิชาถามอย่างท้าทาย ภูผามองมาที่เธอ ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่ยากจะอ่าน “คนที่… ไม่สมควรได้รับ… ผู้ที่… เอาเปรียบ… ผู้ที่… ทำให้… ‘สัญญา’… ที่ควรจะมี… กลายเป็น… ‘หมัน’…” ‘สัญญา’? คำนี้ยิ่งทำให้ณิชาสับสน “สัญญาอะไรคะ?” ภูผาเดินเข้ามาใกล้ธามมากขึ้น “คุณธาม… คุณจำ ‘พันธะสัญญา’ ที่คุณ ‘พ่อ’ ของคุณ… ได้ทำไว้กับ ‘คุณน้า’… ของณิชา… ได้ไหม?” ‘พันธะสัญญา’? ณิชาหันไปมองธามอย่างคาดหวัง ธามเองก็ดูงุนงงไม่ต่างกัน เขาทำหน้าเหมือนกำลังพยายามนึกอะไรบางอย่าง “ผม… ผมไม่เข้าใจ… คุณกำลังพูดถึงอะไร” ธามตอบอย่างหนักแน่น “โอ้… แน่ใจเหรอ?” ภูผายักไหล่ “คุณน้าของคุณ… ฝากฝัง ‘กุญแจแห่งความหวัง’… และ ‘พินัยกรรม’… ไว้กับผม… ก่อนที่เธอจะ… จากไป… เธอขอให้ผม… เป็น ‘ผู้ดูแล’… จนกว่า… ‘เวลา’… จะเหมาะสม… และ… บอกว่า… ‘ทายาท’… ที่แท้จริง… จะต้อง… ‘พิสูจน์’… ตัวเอง… ผ่าน… ‘กุญแจ’… นี้…” “คุณ… คุณโกหก!” ธามสวนกลับ “แม่ผมไม่เคยพูดเรื่องนี้กับคุณ!” “จริงหรือ?” ภูผายิ้มเยาะ “ถ้าอย่างนั้น… คุณแน่ใจเหรอว่า ‘กุญแจแห่งความหวัง’… ที่คุณกำลังถืออยู่… มันเป็นของจริง? หรือ… มันเป็นแค่ ‘ของปลอม’… ที่คุณน้า… เตรียมไว้… เพื่อทดสอบ… ‘ใคร’… บางคน?” คำพูดของภูผาทำให้ธามชะงักไป เขาค่อยๆ ก้มมองกล่องไม้ในมืออย่างพิจารณา จี้กุญแจหินสีเขียวเข้มที่เขาคุ้นเคย… มันดูเหมือนจริง… แต่… ทำไมเขาถึงรู้สึกตะขิดตะขวงใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น? “แม่ไม่เคยฝากเรื่องนี้ไว้กับคุณ!” ธามตะโกนใส่ภูผา “แต่… คุณน้าของคุณ… อาจจะฝากไว้กับ… ‘ใคร’… สักคน… ที่ไม่ใช่คุณ… ใช่ไหม?” ภูผาเดินวนไปมารอบๆ ห้อง “และ… ‘คนใกล้ตัว’… ที่คุณน้า… เตือน… อาจจะไม่ใช่… ‘เขา’… อย่างที่คุณคิด… ณิชา…” ภูผาหยุดยืนอยู่หน้าณิชา “บางที… ‘เขา’… ที่คุณน้า… ไม่ไว้ใจ… อาจจะเป็น… ‘คน’… ที่ใกล้ชิด… ‘ที่สุด’… ของเธอ… คนที่… คอย… ‘บงการ’… อยู่เบื้องหลัง…” ณิชาหันไปมองธามอย่างสงสัย เขาเป็นคนใกล้ตัวเธอที่สุด… แต่… เขาจะบงการอะไร? เขาดูเหมือนจะเป็นห่วงเธอจริงๆ… แต่… คำพูดของภูผามันก็ทำให้เธอเริ่มตั้งคำถาม… “คุณกำลังกล่าวหาใคร… ภูผา?” ธามถามเสียงแข็ง “ผมไม่ได้กล่าวหาใคร… ผมแค่… บอกความจริง… ที่คุณน้าของคุณ… ได้มอบหมายให้ผม… มาบอก… คุณน้าของคุณ… ต้องการให้… ‘ทายาท’… ที่แท้จริง… ได้ครอบครอง… ‘พินัยกรรม’… และ… ‘สมบัติ’… ที่ซ่อนไว้… แต่… เธอรู้ดีว่า… ‘บางคน’… จะพยายาม… ‘แทรกแซง’… มาขัดขวาง… เพื่อให้… ‘ผลประโยชน์’… ของตนเอง… เกิดขึ้น…” ภูผาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา “ผมมีหลักฐาน… เป็น ‘คำสั่งเสีย’… ของคุณน้า… ที่บันทึกไว้… ถ้าคุณอยากจะ… ‘พิสูจน์’… ว่าผมพูดจริง… หรือ… ‘โกหก’…” เขาเปิดหน้าจอโทรศัพท์ขึ้น พร้อมกับที่เสียงของแม่ณิชาดังลอดออกมาจากลำโพง… “ภูผา… ถ้าลูกได้ยินเสียงนี้… แสดงว่า… ฉันอาจจะ… กำลัง… ตกอยู่ใน… อันตราย… ฉันฝาก ‘กุญแจแห่งความหวัง’… และ ‘พินัยกรรม’… ไว้กับลูก… อย่าให้… ‘ทายาท’… ที่ไม่เหมาะสม… ได้ไป… จำไว้… ‘พันธะสัญญา’… ที่ ‘พ่อ’… ของธาม… เคยทำไว้… จะต้อง… ได้รับการ… ‘ชำระ’… ถ้า… ‘เขา’… ไม่สามารถ… ‘ทำตาม’… ได้… ‘ทุกอย่าง’… จะตกเป็นของ… ‘ผู้ที่เหมาะสม’… … …” เสียงของแม่ณิชาขาดหายไปกลางคัน… ณิชาและธามมองหน้ากันด้วยความตกใจ… ‘พันธะสัญญา’? ‘ผู้ที่เหมาะสม’? ‘ทายาทที่ไม่เหมาะสม’? อะไรคือความหมายของเรื่องทั้งหมดนี้? แล้ว ‘เขา’ ที่แม่พูดถึง… คือใครกันแน่? ทันใดนั้นเอง ประตูห้องที่ภูผาเปิดค้างไว้ ก็ถูกผลักเข้ามาอีกครั้ง! แต่คราวนี้… ไม่ใช่ภูผา… เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง… ใบหน้าของเธอ… ดูคุ้นตา… คุ้นตาจนณิชาแทบจะจำไม่ได้… เธอคือ… ‘แม่เลี้ยง’… ของเธอเอง!