ณิชาค่อยๆ ก้มลงหยิบภาพถ่ายใบนั้นขึ้นมา ด้วยมือที่สั่นเทา หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับจะทะลวงออกมานอกอก ภาพถ่ายใบนั้นเป็นภาพที่ถูกถ่ายจากมุมสูง… แอบถ่าย… เห็นเธอในสภาพที่ไม่ได้ตั้งใจ… กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ริมระเบียง… “ใคร… ใครถ่ายรูปนี้?” ณิชาถามเสียงแหบพร่า เธอจ้องมองภาพถ่ายด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งตกใจ โกรธ และหวาดหวั่น ภูผาเดินเข้ามาดูภาพถ่ายใกล้ๆ “นี่มัน… ‘ภาพถ่าย’… ที่ ‘คน’… แอบถ่าย… ‘เหยื่อ’… ของเขา… นี่นา… ดูจาก… ‘มุมกล้อง’… แล้ว… คนถ่าย… น่าจะ… ‘อยู่’… บน… ‘ตึก’… สูง… แถวนี้…” “แต่… ตึกที่อยู่แถวนี้… มันก็… มีแค่… ‘ตึก’… ของเรา… กับ… ‘ตึก’… ที่อยู่… ‘ติดกัน’……” ธามพูด พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง “แล้ว… ตราประทับ… บนจดหมาย… นั่นมัน… ของตระกูลอะไร…?” แม่เลี้ยงมองไปที่ตราประทับบนจดหมายอย่างพิจารณา “ตราประทับนี้… ฉันไม่เคยเห็น… แต่… มันดู… ‘เก่าแก่’… และ… ‘ทรงอำนาจ’… นะ…” “ผมว่า… ‘ตราประทับ’… นี้… อาจจะ… เป็นกุญแจ… สำคัญ… ในการ… ‘ระบุ’… ว่า… ‘ใคร’… คือ… ‘เจ้าของ’… ‘พินัยกรรม’… ที่แท้จริง…” ภูผากล่าว “และ… ‘รูปนี้’… ก็… ‘ยืนยัน’… ว่า… ‘ใครบางคน’… กำลัง… ‘จับตาดู’… เรา… อย่างใกล้ชิด…” ณิชาค่อยๆ พลิกด้านหลังของภาพถ่ายออกดู… มีลายมือเขียนอยู่บางๆ… เป็นภาษาอังกฤษ… “For your eyes only. The puppet master watches.” “‘For your eyes only’… ‘สำหรับคุณเท่านั้น’…” เธออ่านออกเสียง “‘The puppet master watches’… ‘ผู้ควบคุมหุ่นเชิดกำลังเฝ้าดู’…?” “ผู้ควบคุมหุ่นเชิด…?” ธามทวนคำ “ใครคือผู้ควบคุมหุ่นเชิด?” “ก็… ‘ใครบางคน’… ที่… ‘บงการ’… อยู่เบื้องหลัง… ไงครับ…” ภูผาพูด “คนที่… ‘ต้องการ’… จะ… ‘ควบคุม’… ‘เกม’… นี้… เพื่อ… ‘ผลประโยชน์’… ของ… ‘ตัวเอง’…” “แต่… ทำไมถึงต้องแอบถ่ายฉัน? ทำไมต้องส่งจดหมายมาแบบนี้?” ณิชาถาม “พวกเขาต้องการอะไรจากฉัน?” “ผมว่า… เขา… ต้องการ… ‘ส่งสาร’… มา… ‘เตือน’… เรา… ว่า… ‘เขา’… กำลัง… ‘จับตาดู’… อยู่… และ… ‘อย่า’… ‘คิด’… ที่จะ… ‘ขัดขวาง’… ‘แผน’… ของเขา…” ภูผาอธิบาย “แผนของเขาคืออะไร?” ธามถาม “คือการได้ ‘พินัยกรรม’… หรือ ‘กุญแจ’… ไปครอบครอง… หรือเปล่า?” “อาจจะ… ใช่… หรือ… อาจจะ… ‘มากกว่า’… นั้น… ครับ…” ภูผาพูด “บางที… ‘เป้าหมาย’… ที่แท้จริง… ของ… ‘ผู้ควบคุมหุ่นเชิด’… อาจจะ… ไม่ใช่แค่… ‘มรดก’…… แต่อาจจะ… เป็น… ‘การแก้แค้น’…… หรือ… ‘การทำลาย’… บางสิ่ง… บางอย่าง…” แม่เลี้ยงหน้าซีดเผือด “การแก้แค้น? ทำลาย? คุณหมายถึง… ใคร…?” “ผม… ก็ไม่แน่ใจ… ครับ…” ภูผาตอบ “แต่… ถ้า ‘ผู้ควบคุมหุ่นเชิด’… รู้เรื่อง… ‘พันธะสัญญา’… และ… ‘พินัยกรรม’… แล้ว… ก็แสดงว่า… เขา… ‘รู้’… ข้อมูล… ‘บางอย่าง’… ที่… ‘สำคัญ’… มาก… เกี่ยวกับ… ‘ครอบครัว’… ของเรา…” “แล้ว… ‘ตราประทับ’… นี้… มัน… ‘เชื่อมโยง’… กับ… ‘ผู้ควบคุมหุ่นเชิด’… ยังไง…?” ธามถาม “ผมว่า… ‘ตราประทับ’… นี้… คือ… ‘สัญลักษณ์’… ของ… ‘ตระกูล’… ที่… ‘มีอำนาจ’… และ… ‘เป็นที่น่าเกรงขาม’… ครับ…” ภูผาพูด “ตระกูล… ที่… ‘เคย’… มี… ‘อิทธิพล’… ต่อ… ‘ครอบครัว’… ของเรา… ใน… ‘อดีต’… บางที… ‘ผู้ควบคุมหุ่นเชิด’… อาจจะเป็น… ‘สมาชิก’… ของ… ‘ตระกูล’… นั้น… และ… กำลัง… ‘ต้องการ’… ที่จะ… ‘ทวงคืน’… บางสิ่ง… บางอย่าง…” “ทวงคืนอะไร?” ณิชาถาม “ผม… ก็ไม่ทราบ… ครับ…” ภูผาตอบ “แต่… ถ้า… ‘พินัยกรรม’… และ… ‘กุญแจ’… เป็น… ‘กุญแจ’… ไปสู่… ‘ความจริง’… ที่ถูก… ‘ซ่อน’… ไว้… ก็แสดงว่า… ‘ผู้ควบคุมหุ่นเชิด’… ก็… ‘ต้องการ’… ที่จะ… ‘ปิดบัง’… ‘ความจริง’… นั้น… ไว้…” ธามค่อยๆ หยิบจี้กุญแจขึ้นมาดูอีกครั้ง “แล้ว… ‘พันธะสัญญา’… ของพ่อ… มัน… ‘เกี่ยว’… กับ… ‘ตระกูล’… ที่มี… ‘ตราประทับ’… นี้… ด้วย… หรือเปล่า…?” “ผม… ว่า… มีความเป็นไปได้… สูง… ครับ…” ภูผาตอบ “บางที… ‘พ่อ’… ของคุณ… อาจจะ… ‘มีส่วน’… เกี่ยวข้อง… กับ… ‘เรื่องราว’… ใน… ‘อดีต’… ของ… ‘ตระกูล’… นั้น… และ… ‘พันธะสัญญา’… คือ… ‘การชดเชย’…… หรือ… ‘การไถ่โทษ’… บางอย่าง…” “แต่… ถ้าอย่างนั้น… หมายความว่า… ‘ผู้ควบคุมหุ่นเชิด’… ก็คือ… ‘ใครบางคน’… ที่… ‘เคย’… ‘ได้รับผลกระทบ’… จาก… ‘การกระทำ’… ของ… ‘พ่อ’… ของผม… ใน… ‘อดีต’……?” ธามถามเสียงสั่น “อาจจะเป็นอย่างนั้น… ครับ…” ภูผาพยักหน้า “และ… ‘เขา’… กำลัง… ‘ต้องการ’… ที่จะ… ‘แก้แค้น’…… หรือ… ‘ทวงคืน’… บางสิ่ง… บางอย่าง… จาก… ‘ครอบครัว’… ของเรา…” “แล้ว… เราจะ… ‘รู้’… ได้ยังไง… ว่า… ‘ใคร’… คือ… ‘ผู้ควบคุมหุ่นเชิด’…?” แม่เลี้ยงถามด้วยความหวาดกลัว “ผมว่า… เราต้อง… ‘หา’… ‘เบาะแส’… เพิ่มเติม… ครับ…” ภูผากล่าว “เราต้อง… ‘สืบ’… หา… ‘ความหมาย’… ของ… ‘ตราประทับ’… นี้… และ… ‘ความเชื่อมโยง’… ระหว่าง… ‘ตระกูล’… นั้น… กับ… ‘ครอบครัว’… ของเรา… ใน… ‘อดีต’……” ณิชารู้สึกราวกับว่ามีอะไรบางอย่างกำลังผุดขึ้นมาในความทรงจำ… ภาพเลือนรางของแม่… กำลังคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงกังวล… พูดถึง ‘ใครบางคน’… ที่กำลัง… ‘คุกคาม’… เธอ… “ฉัน… ฉันเหมือนจะ… ‘จำได้’……” ณิชาเอ่ยขึ้น “เหมือนแม่… เคยพูดถึง… ‘ใครบางคน’… ที่… ‘พยายาม’… จะ… ‘ทำร้าย’… ครอบครัวเรา… ใน… ‘อดีต’……” “ใครครับ?” ภูผาถามอย่างสนใจ “ฉัน… ฉันไม่แน่ใจ…” ณิชาส่ายหน้า “มัน… เป็นภาพ… เลือนราง… แต่… ฉันรู้สึกได้ว่า… ‘คน’… คนนั้น… มี… ‘อำนาจ’… มาก……” ทันใดนั้นเอง… เสียงเคาะประตูก็กลับมาดังขึ้นอีกครั้ง! แต่คราวนี้… เป็นเสียงเคาะที่เบาและนุ่มนวลกว่าเดิม… ราวกับ… ‘เด็ก’… กำลังเคาะ… “ใคร… น่ะ?” แม่เลี้ยงถาม “ผมว่า… ‘คน’… ที่… ‘ส่ง’… ‘จดหมาย’… และ… ‘ภาพถ่าย’… มา… อาจจะ… ‘อยู่’… นอก… ‘ประตู’… แล้ว… ก็ได้…” ภูผาคาดเดา ธามรีบเดินไปที่ประตู แล้วค่อยๆ เอื้อมมือไปจับลูกบิด… “เดี๋ยวก่อน!” ภูผาร้องท้วง “อย่าเพิ่งเปิด…!” แต่… ธามก็เปิดประตูออกไปแล้ว… สิ่งที่ปรากฏอยู่หน้าประตู… ทำให้ทุกคน… นิ่งอึ้ง… ยืนอยู่ตรงนั้น… ไม่ใช่ใครอื่น… แต่เป็น… ‘เด็กน้อย’… คนหนึ่ง…… เด็กน้อย… ที่สวมใส่… ‘ชุด’… ที่… ‘คุ้นตา’…… และ… ในมือของเขา…… กำลังถือ… ‘กระดาษ’… แผ่นหนึ่ง…… “หนู… มา… ‘ส่ง’… ‘ของ’…… ‘ให้’…… ‘คุณ’…… ค่ะ…” เด็กน้อยพูด… ด้วยน้ำเสียง… ใสๆ… แล้ว… เด็กน้อยก็ยื่น… ‘กระดาษ’… แผ่นนั้น… ให้กับ… ธาม……