ความเงียบสงัดของยามราตรีถูกแทนที่ด้วยเสียงคลื่นกระทบฝั่งและเสียงลมหวีดหวิว อรอนงค์และเมษาจอดรถกระบะไว้ในที่ลับตาคน ห่างจากท่าเรือคลองเตยพอสมควร พวกเขามองไปยังกลุ่มอาคารโกดังที่ตั้งเรียงรายอยู่ริมน้ำ แสงไฟสีเหลืองสลัวจากโคมไฟบางดวง พอจะทำให้มองเห็นเค้าโครงของตู้คอนเทนเนอร์ที่วางซ้อนกันสูงเสียดฟ้า "นั่นไง... ตู้ คอนเทนเนอร์ หมายเลข 734..." อรอนงค์ชี้ไปยังตู้คอนเทนเนอร์สีแดงเข้มที่ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่แถวหน้า "ทางเข้า น่าจะ อยู่ ด้านหลัง" เมษาพยักหน้า ชุดทำงานสีเข้มที่พวกเขาใส่ ทำให้ดูเหมือนคนงานทั่วไปที่ยังคงปฏิบัติงานล่วงเวลา "เรา จะ เข้าไป อย่างไร คะ? ที่ นี่ มี ยาม เฝ้า หรือ ไม่?" "เรา ต้อง แอบ เข้าไป" อรอนงค์ตอบ "ผม ได้ ติด สินบน ยาม กะ ดึก ไว้ แล้ว บางส่วน แต่ ก็ ไม่ สามารถ วางใจ ได้ ทั้งหมด" "คุณ วางแผน ไว้ ดี จริงๆ ค่ะ" เมษาเอ่ยชม "มัน คือ หน้าที่ ของผม" อรอนงค์กล่าว "จำ ไว้... หาก เกิด อะไร ขึ้น... เธอ ต้อง หนี ออกไป ก่อน" "ไม่ ค่ะ" เมษาตอบทันที "เรา จะ ไป ด้วย กัน และ กลับ ออกไป ด้วย กัน" อรอนงค์หันมาสบตาเมษา เห็นถึงความมุ่งมั่นในแววตาของเธอ เขารู้ว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา "ก็ได้... ถ้าอย่างนั้น... เรา ต้อง ระวัง ตัว ให้ มาก ที่สุด" ทั้งสองคนค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ตู้คอนเทนเนอร์ โดยใช้เงาของตู้คอนเทนเนอร์อื่นๆ เป็นที่กำบัง พวกเขาสังเกตเห็นยามรักษาความปลอดภัยเดินตรวจตราอยู่เป็นระยะ แต่ด้วยความมืดและมุมอับ ทำให้การซ่อนตัวเป็นไปอย่างราบรื่น เมื่อมาถึงด้านหลังของตู้คอนเทนเนอร์หมายเลข 734 อรอนงค์ก็พบกับสิ่งที่ 'เงา' บอกไว้ มันคือแผ่นเหล็กขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนปิดตาย แต่มีรอยต่อเล็กๆ ที่พอจะใช้เป็นช่องทางเข้าได้ "นี่สินะ... ทางเข้า" อรอนงค์กล่าว "แต่ มัน ถูก ล็อค อย่าง แน่นหนา" "ให้ ฉัน ลอง ดู ไหม คะ?" เมษาอาสา "ฉัน มี อุปกรณ์ สะเดาะกุญแจ ขนาด เล็ก ติดตัว มา ด้วย" อรอนงค์มองเมษาด้วยความประหลาดใจ "เธอ... เป็น นัก ข่าว หรือ เป็น จารกรรม กัน แน่?" เมษายิ้มขำ "นัก ข่าว ที่ ต้อง เตรียม พร้อม สำหรับ ทุก สถานการณ์ ค่ะ" เธอหยิบอุปกรณ์ชิ้นเล็กออกมาจากกระเป๋า แล้วเริ่มลงมือกับรูกุญแจอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานนัก เสียง 'แกร็ก' เบาๆ ก็ดังขึ้น ประตูก็เปิดออก เผยให้เห็นทางเดินแคบๆ ที่ทอดลงสู่ความมืดเบื้องล่าง "สุดยอด!" อรอนงค์อุทาน "เธอ ทำ ได้ ยังไง?" "ความลับ ของ นัก ข่าว ค่ะ" เมษายิ้ม ทั้งสองคนค่อยๆ เดินลงไปในทางเดินใต้ดินนั้น กลิ่นอับชื้นและกลิ่นอายของความเก่าแก่ลอยคละคลุ้งเข้ามา อากาศเย็นยะเยือกราวกับอยู่ในห้องเก็บศพ "รู้สึก... ขนลุก ยังไง ไม่ รู้ ค่ะ" เมษาเอ่ย "เรา กำลัง จะ เข้าไป ใน รัง ของ พวกมัน" อรอนงค์กระซิบ "ทุก อย่าง อาจ จะ เกิด ขึ้น ได้" เมื่อเดินลึกลงไป ทางเดินใต้ดินก็เริ่มกว้างขึ้น และในที่สุด พวกเขาก็มาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ ที่ถูกดัดแปลงมาจากโกดังใต้ดินแห่งหนึ่ง แสงสว่างเพียงน้อยนิดมาจากหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์เก่าๆ ที่กระพริบเป็นระยะๆ ทั่วทั้งบริเวณเต็มไปด้วยตู้คอนเทนเนอร์ที่ถูกดัดแปลงเป็นห้องขังขนาดเล็ก หลายห้องมีลูกกรงเหล็กกั้นแน่นหนา และที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้น คือเสียงสะอื้นไห้และเสียงร้องขอความช่วยเหลือที่ดังแว่วมาตามลม "นี่มัน... นรก ชัดๆ" เมษาพึมพำด้วยความตกตะลึง อรอนงค์มองไปรอบๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาเห็นภาพของผู้หญิงจำนวนมาก ถูกกักขังอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ บางคนผอมโซ บางคนมีร่องรอยการถูกทำร้าย "เรา ต้อง หา ลลิตา ให้ เจอ" อรอนงค์กล่าวเสียงเข้ม "เธอ อยู่ ที่ไหน?" "ดูเหมือน... พวกมัน จะ แบ่ง ห้อง ขัง เป็น โซน นะ คะ" เมษาชี้ไปที่ป้ายที่เขียนด้วยภาษาจีน "โซน นี้ น่าจะเป็น สำหรับ ผู้หญิง จาก ประเทศ ไทย" "งั้น... เรา ต้อง ไป ทาง นั้น" อรอนงค์ตัดสินใจ ทั้งสองคนเดินฝ่าความมืดมุ่งหน้าไปยังโซนที่เมษาชี้ เสียงสะอื้นไห้ดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ "ลลิตา!" อรอนงค์ตะโกนเรียกชื่อเธออย่างหวัง เสียงเรียกนั้น ทำให้หญิงสาวที่นั่งซึมอยู่ในมุมห้องขังห้องหนึ่ง เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ "อรอนงค์...!" เสียงนั้นแห้งผาก แต่เต็มไปด้วยความหวัง อรอนงค์รีบวิ่งไปที่ห้องขังนั้น เขามองผ่านลูกกรงเข้าไป เห็นร่างของลลิตาที่ผอมโซจนแทบจำไม่ได้ แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงเป็นดวงตาที่เขาจำได้ดี "ลลิตา...!" เขาพยายามกลั้นน้ำตา "ผม มา ช่วย คุณ แล้ว" "อรอนงค์... คุณ มา แล้ว จริงๆ เหรอ คะ?" น้ำตาไหลอาบแก้มของลลิตา "ฉัน คิด ว่า จะ ไม่ ได้ เจอ คุณ อีก แล้ว" "ผม ไม่ ปล่อย ให้ คุณ ต้อง อยู่ ที่ นี่ อีก ต่อไป" อรอนงค์กล่าว "ผม จะ พา คุณ ออกไป จาก ที่ นี่" เมษาเข้ามาสมทบ "คุณ ลลิตา คะ ฉัน เมษา ค่ะ เป็น เพื่อน ของ อรอนงค์" "ขอบคุณ... คุณ เมษา... ขอบคุณ ทั้ง สอง คน มากๆ" ลลิตาร้องไห้ "ตอนนี้... เรา ต้อง ออกไป จาก ที่ นี่ ให้ เร็ว ที่สุด" อรอนงค์กล่าว "แต่ ก่อนอื่น... เรา ต้อง เปิด ประตู นี้ ให้ ได้" เขาพยายามใช้แรงงัดลูกกรง แต่ก็ไม่เป็นผล มันแข็งแกร่งเกินไป "คง ต้อง ใช้ เครื่องมือ พิเศษ" อรอนงค์กล่าว "ผม จะ กลับ ไป เอา" "ไม่ ค่ะ! อย่า ไป เลย!" ลลิตาร้องห้าม "ถ้า คุณ ออกไป แล้ว ไม่ กลับ มา อีก จะ ทำ อย่างไร?" "ผม จะ ไม่ ทิ้ง คุณ ไว้ แน่" อรอนงค์ตอบ "ผม จะ รีบ กลับ มา" "ฉัน จะ รอ คุณ ค่ะ" ลลิตากล่าว อรอนงค์หันไปหาเมษา "เมษา... ดูแล ลลิตา ด้วย นะ" "ค่ะ" เมษารับคำ อรอนงค์รีบวิ่งกลับออกไปตามทางเดินใต้ดิน ทิ้งเมษาและลลิตาไว้กับความหวังที่เปราะบาง ขณะที่อรอนงค์กำลังจะถึงทางออก เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านบน "ใคร อยู่ ตรง นั้น!" เสียงตะโกนดังขึ้น อรอนงค์รู้ตัวทันทีว่าถูกจับได้ เขาหันกลับไปมองทางเดินใต้ดินที่มืดมิด แล้วตัดสินใจว่าไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องเผชิญหน้า "พวก แก เป็น ใคร! เข้า มา ใน นี้ ได้ อย่างไร!" เสียงตะโกนดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงปืนที่ดังขึ้นนัดแรก อรอนงค์หลบหลังตู้คอนเทนเนอร์ หวังว่าความมืดจะเป็นที่กำบังเขาได้ การต่อสู้เพื่อช่วยลลิตา ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และมันก็อันตรายกว่าที่เขาคิดไว้มาก