คำพูดที่ค้างคาของเขา สั่นคลอนความตั้งใจของพิมพ์ผกา เธอจะยอมรับฟังความจริงอีกครั้ง หรือจะเลือกเดินหนีจากอดีตที่ยังคงตามหลอกหลอน? เบื้องหลังความผิดที่เขาอ้างถึง คืออะไรกันแน่? พิมพ์ผกากำลังจะเดินออกจากคาเฟ่แห่งนั้นไป แต่เมื่อได้ยินคำพูดที่ค้างคาของเขา "...เกี่ยวกับ...ความจริงที่ซ่อนอยู่" คำพูดนั้นทำให้เธอหยุดชะงัก เธอหันกลับไปมองเขาด้วยความสงสัยระคนไม่ไว้ใจ เขาดูเหมือนจะมีความลับบางอย่างที่สำคัญยิ่งกว่าเรื่องที่เขาเคยทำไว้ ดวงตาของเขามองมาที่เธออย่างมีความหวัง และมีความเจ็บปวดแฝงอยู่ "ความจริงที่ซ่อนอยู่?" เธอทวนคำถาม เสียงของเธอแผ่วลงเล็กน้อย "ใช่...ความจริงที่ทำให้ทุกอย่างมันเกิดขึ้น" เขาตอบ พิมพ์ผกาลังลังเล เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ระหว่างการปล่อยวางอดีต และการค้นหาความจริงที่อาจจะทำให้เธอเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม แต่ความอยากรู้อยากเห็นและความรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล ทำให้เธอตัดสินใจที่จะอยู่ฟังต่อ "คุณจะพูดอะไร?" เธอถาม พิมพ์ผกาเดินกลับมานั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามเขาอีกครั้ง บรรยากาศในห้องกลับมาอึมครึมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ มันเต็มไปด้วยความคาดหวังและคำถามที่รอคอยคำตอบ เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ และเริ่มเล่าเรื่องราวที่เขาเก็บงำไว้ "ตอนนั้น...ฉันถูกหลอก" เขาเริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "มีคน...ยุยงฉัน" "ใคร?" พิมพ์ผกาถามแทรกทันที "เขา...อ้างว่ามีแผนการบางอย่างที่จะทำให้เราทุกคนร่ำรวย" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสติ "เขาบอกว่า...ถ้าฉันทำตามแผนของเขา...เธอจะได้ทุกอย่างที่เธอต้องการ...และฉันก็จะได้รับความไว้วางใจจากเธอคืน" เขาเล่าถึงชายคนหนึ่งที่เข้ามาตีสนิทในช่วงที่เขากำลังอ่อนแอ เขาถูกชักจูงให้เชื่อว่าการทำตามแผนของชายคนนั้น คือหนทางเดียวที่จะนำพาทุกอย่างกลับคืนมา เขาเล่าถึงการประชุมลับๆ และการตัดสินใจที่ผิดพลาดครั้งแล้วครั้งเล่า ที่นำไปสู่การทำลายล้างทุกสิ่งที่พิมพ์ผกาสร้างมา "ฉัน...ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะโหดร้ายขนาดนี้" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจ "ฉันถูกหลอกให้เชื่อว่า...เธอจะได้รับประโยชน์สูงสุดจากแผนการนี้" พิมพ์ผกานั่งฟังด้วยความรู้สึกที่ตีกันไปมา เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเขา แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่านี่เป็นเพียงการแก้ตัวอีกครั้งหรือไม่ "แล้ว...คนคนนั้นล่ะ?" เธอถาม "เขา...หายตัวไปแล้ว" เขาตอบ "หลังจากที่ทุกอย่างจบลง เขาก็หายไปเหมือนไม่เคยมีตัวตนอยู่" เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาให้พิมพ์ผกาดู เป็นรูปของชายคนหนึ่ง ที่มีแววตาเจ้าเล่ห์ และรอยยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจ พิมพ์ผกาเพ่งมองรูปนั้นอย่างพิจารณา เธอไม่เคยเห็นหน้าชายคนนี้มาก่อนเลย "นี่คือคนที่หลอกคุณ?" "ใช่..." เขาตอบ "และฉันเชื่อว่า...เขาคือคนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง...รวมถึง..." เขาหยุดไปอีกครั้ง มองไปที่พิมพ์ผกา "รวมถึง...อุบัติเหตุของพ่อเธอด้วย" คำพูดนั้นทำให้พิมพ์ผกานิ่งไป คำว่า 'อุบัติเหตุของพ่อเธอ' ช่างบาดลึกเข้าไปในใจของเธอ ความทรงจำเกี่ยวกับวันที่พ่อของเธอจากไปอย่างกะทันหัน มันเป็นบาดแผลที่ยังไม่เคยจางหายไป "คุณ...หมายความว่าไง?" เธอถามเสียงสั่นเครือ "ฉัน...มั่นใจ" เขาตอบ "ฉันได้สืบหาข้อมูลบางอย่าง...และพบว่า...ชายคนนี้มีประวัติเกี่ยวข้องกับ...ธุรกิจมืด" พิมพ์ผกามองหน้าเขาอย่างไม่เชื่อสายตา เรื่องราวที่เขาเล่า มันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะคาดเดาได้ ความแค้นที่เธอมีต่อเขา เริ่มคลายลงไปบ้าง แต่ถูกแทนที่ด้วยความสงสัยและความไม่แน่นอน "คุณมีหลักฐานอะไร?" เธอถาม "ฉันมี...หลักฐานบางอย่าง" เขาตอบ "แต่...มันอาจจะยังไม่เพียงพอ...และ...อันตราย" เขาพูดต่อ "ถ้าเราจะเปิดโปงเขา...เราต้องระวังให้มาก" พิมพ์ผกาเริ่มรู้สึกว่าเรื่องนี้ใหญ่เกินกว่าที่เธอจะรับมือได้เพียงลำพัง "แล้ว...เราจะทำยังไงต่อไป?" เธอถาม"