อรอนงค์ค่อยๆ ดันหน้าต่างบานเล็กที่ซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้ทึบให้เปิดออก เขาถอยหลังก้าวเท้าเข้าไปในความมืดภายในคฤหาสน์ เสียงกลไกของหน้าต่างที่ถูกเปิดออกเบาๆ แทบจะไม่ได้ยินท่ามกลางเสียงลมที่พัดผ่านต้นไม้รอบคฤหาสน์ เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง พยายามปรับสายตาให้คุ้นชินกับความมืดมิด สัมผัสได้ถึงอากาศเย็นเยียบที่ลอยอวลอยู่ในโถงทางเดินที่ทอดยาวออกไป “เมษา ได้ยินไหม” เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบาผ่านอุปกรณ์สื่อสารขนาดจิ๋วที่แนบติดใบหู “ฉันเข้ามาแล้ว” “ได้ยินค่ะ” เสียงของเมษาตอบกลับมาแผ่วเบา “สัญญาณจากข้างนอกยังปกติ อรอนงค์ ระวังตัวด้วยนะคะ” “รู้แล้ว” เขาตอบรับสั้นๆ จากนั้นก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง เขาเดินไปตามทางเดินที่มืดสนิท ใช้มือประคองผนังเพื่อนำทางไปเรื่อยๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความตึงเครียด เขาพยายามหลีกเลี่ยงทุกสิ่งที่จะก่อให้เกิดเสียงดัง แม้แต่ฝุ่นที่ฟุ้งกระจายจากการก้าวเดินก็ทำให้เขารู้สึกระแวง “ฉันกำลังจะไปยังชั้นบน” เขาแจ้ง “ตามข้อมูลที่ลลิตาให้มา ห้องทำงานของ ‘เงา’ น่าจะอยู่ชั้นนี้” “รับทราบค่ะ” เมษาตอบ “ฉันจะคอยเฝ้าระวังจากตรงนี้ค่ะ” อรอนงค์เดินไปตามโถงบันไดขนาดใหญ่ที่ทอดขึ้นสู่ชั้นบนอย่างช้าๆ บันไดไม้ขัดมันสะท้อนแสงจันทร์ที่ส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่างสูงเป็นเงาวับ เขาได้ยินเสียงนาฬิกาโบราณเรือนใหญ่นับเวลาเดินอย่างแผ่วเบา ราวกับจะย้ำเตือนให้เขารู้ว่าทุกวินาทีที่ผ่านไปนั้นมีค่า เมื่อถึงชั้นบน โถงทางเดินยิ่งดูมืดมิดกว่าเดิม เขาค่อยๆ ไล่สายตาสำรวจไปตามประตูบานต่างๆ ที่เรียงรายอยู่ เขาต้องหาห้องทำงานของ ‘เงา’ ให้เจอ ซึ่งลลิตาบอกว่าเป็นห้องที่มีรูปปั้นสิงโตแกะสลักตั้งอยู่หน้าประตู “ลลิตา นี่อรอนงค์” เขาพูดกับอุปกรณ์สื่อสาร “คุณแน่ใจนะว่ารูปปั้นสิงโตนี่แหละคือสัญลักษณ์ของห้องทำงาน?” “ฉัน... เห็น... เขา... สั่ง... คน... ให้... ทำ... ความ... สะอาด... รูป... ปั้น... นั้น... เป็น... ประจำ...” เสียงของลลิตาตอบกลับมาอย่างติดขัดเล็กน้อย “และ... ประตู... ห้อง... นั้น... ก็... เป็น... ประตู... ไม้... สี... เข้ม... ที่... ดู... แข็งแรง... ที่... สุด...” อรอนงค์เดินต่อไปอย่างช้าๆ สายตาของเขากวาดมองไปตามบานประตูแต่ละบาน จนกระทั่งเขาพบสิ่งที่ลลิตาอธิบาย ประตูไม้สีเข้มบานหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ปลายโถงทางเดิน และเบื้องหน้าประตูนั้นคือรูปปั้นสิงโตแกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง แม้จะอยู่ในความมืด เขาก็สัมผัสได้ถึงความน่าเกรงขามของมัน “เจอแล้ว” เขาแจ้ง “ฉันกำลังจะลองเปิดประตู” เขาเดินเข้าไปใกล้ประตูไม้สีเข้ม ยื่นมือออกไปสัมผัสลูกบิดเย็นเยียบ เขาหมุนลูกบิดอย่างนุ่มนวล แต่ประตูไม่ได้เปิดออก มันถูกล็อกไว้ “ล็อก” เขาบอกเมษา “ฉันต้องหาทางอื่น” เขาถอยกลับมายืนพิจารณาประตูอีกครั้ง ดวงตาของเขาสำรวจไปตามกรอบประตูและผนังรอบๆ เขาเห็นรอยต่อบางๆ บริเวณผนังด้านข้างประตู ซึ่งอาจจะเป็นทางลับ เขาเริ่มใช้อุปกรณ์ขนาดเล็กที่พกติดตัวมาค่อยๆ แงะแงะบริเวณรอยต่อ “มีกลไกบางอย่าง” เขาบอก “เหมือนเป็นประตูซ่อน” หลังจากใช้เวลาอยู่พักหนึ่ง เสียงกลไกเล็กๆ ก็ดังขึ้น พร้อมกับส่วนหนึ่งของผนังเลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นช่องทางเล็กๆ ที่มืดมิด “เจอแล้ว” อรอนงค์พึมพำ “ฉันจะเข้าไปข้างใน” เขาผลุบหายเข้าไปในช่องทางลับนั้น ทิ้งความมืดมิดไว้เบื้องหลัง เขาเดินลึกเข้าไปในความมืดนั้นจนกระทั่งรู้สึกว่าปลายทางเป็นผนังทึบ เขาใช้มือคลำหากลไกเปิดอีกครั้ง ไม่นานนัก ผนังก็เลื่อนเปิดออกอีกครั้ง เผยให้เห็นห้องทำงานขนาดใหญ่ที่สว่างไสวด้วยแสงไฟสลัวๆ ภายในห้องเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหรา โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง ด้านหลังโต๊ะมีชั้นวางของสูงจรดเพดานเต็มไปด้วยเอกสารและหนังสือ อรอนงค์เดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของ ‘เงา’ เขาเริ่มสำรวจลิ้นชักต่างๆ อย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่พบสิ่งใดที่น่าจะเป็นสมุดบัญชีที่เขากำลังตามหา “ฉันอยู่ในห้องทำงานแล้ว” เขาแจ้งเมษา “แต่ยังไม่เจอสมุดบัญชี” “ใจเย็นๆ นะคะ” เมษาตอบ “ลองดูในชั้นหนังสือ หรือเซฟที่อาจจะซ่อนอยู่” อรอนงค์เดินไปสำรวจชั้นหนังสือขนาดใหญ่ เขาไล่สายตาอ่านชื่อหนังสือต่างๆ ที่ส่วนใหญ่เป็นภาษาต่างประเทศ เขาพยายามมองหาช่องว่าง หรือกลไกที่อาจซ่อนอยู่หลังหนังสือเหล่านั้น “มีบางอย่าง” เขาอุทานเมื่อนิ้วของเขาสัมผัสกับหนังสือเล่มหนึ่งที่ดูแตกต่างจากเล่มอื่น มันมีขนาดบางกว่า และปกหนังสือก็มีรอยขูดขีดเล็กน้อย เขาค่อยๆ ดึงหนังสือเล่มนั้นออกมา ทันทีที่หนังสือถูกดึงออกมา เสียงกลไกบางอย่างก็ดังขึ้น และส่วนหนึ่งของชั้นหนังสือก็เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นตู้เซฟขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ด้านใน “เจอเซฟ” อรอนงค์บอก “ดูเหมือนว่าสมุดบัญชีจะอยู่ในนี้” “คุณมีรหัสไหมคะ?” เมษาถาม “ยัง” อรอนงค์ตอบ “แต่ฉันจะลองดู” เขาเริ่มใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่พกติดตัวมาเพื่อพยายามเจาะรหัสตู้เซฟ การทำงานของเครื่องมือส่งเสียงเบาๆ ที่ดังแทรกเข้าไปในความเงียบของห้อง “มันต้องใช้เวลาหน่อย” เขาบอก “ถ้ามีอะไรผิดปกติ แจ้งฉันทันที” ขณะที่เขากำลังง่วนอยู่กับการเจาะรหัส เสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากด้านนอกห้องทำงาน! “มีคนกำลังมา!” อรอนงค์รีบกระซิบบอกเมษา “ฉันต้องไปแล้ว!” “เร็วเข้าค่ะ!” เมษาตอบด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก อรอนงค์รีบดึงอุปกรณ์ออกจากตู้เซฟ เขายังคงพยายามหมุนแป้นหมุนของตู้เซฟไปพร้อมๆ กับการเตรียมตัวหลบหนี เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาทุกขณะ เขาสัมผัสได้ถึงความอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา “เมษา ฉันต้องออกทางเดิม” เขาบอก “คุณเตรียมพร้อมนะ” “รับทราบค่ะ” อรอนงค์หันหลังให้ตู้เซฟ เขากระโดดข้ามไปอีกฝั่งของโต๊ะทำงาน วิ่งตรงไปยังทางเข้าลับที่เขาเข้ามา “อรอนงค์! ใจเย็นๆ นะคะ” เมษาพยายามส่งกำลังใจ “ฉันเห็นสัญญาณบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวเข้ามาใกล้คุณ” “ฉันกำลังไป!” เขาตอบ พลางชะโงกหน้ามองออกไปนอกทางเข้าลับ เขาเห็นเงาของใครบางคนกำลังเดินผ่านโถงทางเดินเข้ามาใกล้ “ฉันต้องไปแล้ว!” เขากล่าว พลางปิดช่องทางลับนั้นลงอย่างรวดเร็ว เขาต้องหาทางกลับไปยังจุดนัดพบกับเมษาให้เร็วที่สุด