ดวงจันทร์คืนนั้นสาดแสงสีนวลส่องลอดผ่านม่านเข้ามาในห้องพักของเมษา ปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันระหว่างความตื่นเต้นและความหวาดหวั่น การเผชิญหน้ากับแดนในงานเลี้ยงเมื่อคืนนี้สร้างความหวังใหม่ให้กับเธอ แต่ก็เพิ่มระดับความอันตรายให้กับภารกิจของเธออย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “ตีสาม… โกดังร้างริมแม่น้ำ” เมษาทวนคำพูดของแดนในใจ “เขาจะไว้ใจฉันจริงๆ หรือเปล่า” เธอเหลือบมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนหัวเตียง เวลา 01:30 น. ยังเหลือเวลาอีกชั่วโมงครึ่งกว่าจะถึงเวลานัด เธอตัดสินใจว่าจะไม่นอนต่อ พยายามรวบรวมสมาธิและเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น เมษาลุกขึ้นจากเตียง เดินไปยังหน้าต่างและมองออกไปยังทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองที่ยังคงสว่างไสว เธอคิดถึงไรอัน เขาอยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมดนี้ เขาจะสามารถเชื่อใจเธอได้จริงๆ หรือไม่ หรือว่านี่เป็นเพียงเกมที่เขากำลังเล่นอยู่กับเธอ “ฉันต้องทำลายล้างองค์กรนี้ให้ได้” เมษาพึมพำกับตัวเอง “ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม” เมื่อถึงเวลา 02:45 น. เมษาแต่งกายด้วยชุดสีดำที่ดูกลมกลืนกับความมืด สวมรองเท้าบูทที่คล่องตัว และพกพากุญแจมือกับมีดพกเล็กๆ ติดตัวไปด้วย เธอมองดูตัวเองในกระจก ใบหน้าของเธอซีดเซียว แต่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ลีนาพบเธอที่ล็อบบี้โรงแรมด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล “คุณแน่ใจนะคะว่าจะไป” “ฉันต้องไป” เมษาตอบ “นี่คือโอกาสเดียวของฉัน” “ฉันจะรอคุณอยู่ที่นี่” ลีนาบอก “ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น โทรหาฉันทันที” “ขอบคุณนะลีนา” เมษายิ้มให้ “เธอเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ” เมษาเดินออกจากโรงแรม ท่ามกลางความมืดและความเงียบสงัดของยามวิกาล เธอเดินไปตามถนนที่ว่างเปล่า มุ่งหน้าไปยังทิศทางของแม่น้ำ การเดินทางไปยังโกดังร้างนั้นค่อนข้างลำบาก เธอต้องเดินเท้าเป็นระยะทางพอสมควรผ่านตรอกซอยแคบๆ และย่านอุตสาหกรรมที่ดูรกร้าง ในที่สุด เธอก็มาถึงบริเวณริมแม่น้ำ สภาพแวดล้อมรอบข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงคลื่นซัดสาดกระทบฝั่ง และเสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านซากอาคารเก่าๆ เบื้องหน้าเธอคือโกดังร้างขนาดใหญ่ ผนังปูนเปลือยเต็มไปด้วยรอยร้าว ประตูเหล็กขนาดมหึมาถูกทิ้งให้เป็นสนิม หน้าต่างกระจกแตกละเอียด บ่งบอกถึงการถูกทอดทิ้งมานานหลายปี เมษารู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามาในร่างกาย นี่คือสถานที่ที่อันตรายจริงๆ เธอเดินเข้าไปใกล้โกดังอย่างระมัดระวัง สังเกตดูรอบๆ อย่างละเอียด เธอเห็นเงาตะคุ่มๆ ยืนพิงอยู่กับเสาใกล้กับทางเข้าด้านข้าง “แดน” เมษาเรียกชื่อเขาเบาๆ เงาตะคุ่มนั้นขยับเข้ามาใกล้ขึ้น เป็นแดนจริงๆ ด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมและระแวดระวัง “มาช้าไปหน่อยนะ” แดนกล่าวเสียงห้วน “คิดว่าคุณไม่กล้ามาเสียแล้ว” “ฉันไม่เคยกลัว” เมษาตอบ “คุณบอกว่าจะให้ข้อมูลกับฉัน” “เข้ามาข้างในนี่ก่อน” แดนผายมือเชิญ “ที่นี่ไม่ปลอดภัยที่จะคุยกัน” ทั้งสองเดินเข้าไปในโกดังที่มืดมิดและมีกลิ่นอับชื้น แสงไฟฉายที่แดนถือส่องไปมา เผยให้เห็นสิ่งของที่วางกองระเกะระกะ เศษซากปรักหักพัง และฝุ่นที่จับหนาทั่วทุกมุม “ที่นี่เคยเป็นที่เก็บของมาก่อน” แดนอธิบาย “แต่ตอนนี้ถูกทิ้งร้างไปนานแล้ว” “คุณจะบอกอะไรฉัน” เมษาถามด้วยความใจร้อน แดนถอนหายใจ “ผมรู้ว่าคุณกำลังตามหา ‘อัญมณี’ ชิ้นนั้น” “ใช่” เมษาตอบ “มันเป็นกุญแจสำคัญ” “อัญมณีไม่ได้ถูกขโมยไปเฉยๆ” แดนกล่าว “มันถูก ‘ส่งต่อ’ ไปแล้ว” “ส่งต่อ? หมายความว่ายังไง” “คนที่ขโมยอัญมณีไป ไม่ใช่คนของ ‘ซินแสซู’ โดยตรง” แดนอธิบาย “แต่เป็น ‘นักฆ่า’ ที่ถูกจ้างวานมาอีกทีหนึ่ง และนักฆ่าคนนั้นก็ได้ ‘ขาย’ อัญมณีนั้นให้กับ ‘นักสะสม’ ที่เป็นศัตรูกับซินแสซู” “นักสะสมคนนั้นคือใคร” เมษาถาม “ผมไม่ทราบชื่อจริงๆ” แดนกล่าว “แต่ผมรู้ว่าเขาเป็นคนที่มีอำนาจ และมีอิทธิพลมากใน ‘แวดวงมืด’ ของเมืองนี้ เขาเป็นคนที่ ‘คอยซื้อ’ ของผิดกฎหมายที่ถูกขโมยมา” “แล้วคุณรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร” “ผม… เคยทำงานให้กับนักสะสมคนนั้นมาก่อน” แดนสารภาพ “ก่อนที่จะมาทำงานให้กับ ‘เจ้านาย’ คนปัจจุบันของผม” เมษาประหลาดใจ “คุณเคยทำงานให้เขา” “ใช่” แดนพยักหน้า “ผมรู้ว่าเขามี ‘ที่ซ่อน’ อยู่หลายแห่ง และผมก็รู้ว่าเขามักจะ ‘เก็บสมบัติ’ ล้ำค่าไว้ในที่ๆ ไม่มีใครคาดถึง” “คุณพอจะบอกได้ไหมว่า ‘ที่ซ่อน’ นั้นอยู่ที่ไหน” เมษาถามอย่างมีความหวัง “ผมบอกไม่ได้ตรงๆ” แดนกล่าว “แต่ผมรู้ว่าเขาชอบ ‘งานศิลปะ’ ชิ้นพิเศษมากๆ ชิ้นหนึ่ง เป็น ‘รูปปั้น’ ที่เขาได้มาจาก ‘ยุโรป’ และเขามักจะเก็บมันไว้ใน ‘ห้องนิรภัย’ ส่วนตัวที่ซ่อนอยู่ใน ‘คฤหาสน์’ ของเขา” “คฤหาสน์ของเขาอยู่ที่ไหน” “ผมไม่รู้ที่อยู่แน่ชัด” แดนตอบ “แต่ผมรู้ว่าคฤหาสน์หลังนั้นตั้งอยู่บน ‘เกาะส่วนตัว’ แห่งหนึ่งนอกเมือง” “เกาะส่วนตัว…” เมษาทวนคำ “แล้วเราจะไปที่นั่นได้อย่างไร” “นั่นคือปัญหา” แดนกล่าว “การจะเข้าไปในเกาะนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย มีระบบรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนามาก” “แต่ถ้าเราสามารถเข้าไปได้” เมษาพูด “เราอาจจะเจอทั้งอัญมณีและ ‘เอกสาร’ ที่ซินแสซูซ่อนไว้” “ผมรู้” แดนพยักหน้า “แต่ผมไม่สามารถพาคุณไปที่นั่นได้ ผมมีภารกิจที่ต้องทำ” “ภารกิจอะไร” “ผมต้อง ‘ตามเก็บ’ คนที่ขโมยอัญมณีไป” แดนตอบ “คนที่ทำให้ทุกอย่างวุ่นวายไปหมด” “คุณหมายถึง… นักฆ่าคนนั้น” “ใช่” แดนกล่าว “ผมต้องจัดการเขา เพื่อไม่ให้เขาไปบอกอะไรใคร และเพื่อเป็นการ ‘ล้างแค้น’ ให้กับคนที่ผมรัก” เมษารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของแดน เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงต้องการล้างแค้น “ฉันเข้าใจ” เมษาพูด “แล้วคุณคิดว่านักฆ่าคนนั้นอยู่ที่ไหน” “ผมมีเบาะแส” แดนกล่าว “เขาพักอยู่ที่ ‘โรงแรม’ แห่งหนึ่งใจกลางเมือง ชื่อ ‘เดอะ แกรนด์’ คืนนี้เขาจะไป ‘งานเลี้ยง’ ของ ‘วิชัย’ ที่คฤหาสน์บนเนินเขา” “วิชัย… ฉันก็ไปงานเลี้ยงนั้นมาเมื่อคืนนี้!” เมษาอุทาน “ฉันเจอเขาด้วย” “คุณเจอเขา” แดนดูประหลาดใจ “แล้วคุณ… ได้บอกอะไรเขาไปหรือเปล่า” “ไม่! ฉันปลอมตัวเป็น ‘แอนนา’ นักธุรกิจสาว” เมษาตอบ “ฉันไปกับ ‘ลีนา’ ที่ไรอันส่งมา” “ไรอัน…” แดนพึมพำชื่อนั้น “แสดงว่าเขาเข้ามาพัวพันเรื่องนี้ด้วย” “ใช่” เมษาตอบ “เขาต้องการให้ฉันช่วยเปิดโปงทุกคน” “ถ้าอย่างนั้น… เราอาจจะร่วมมือกันได้” แดนกล่าว “คุณเข้าไปหาข้อมูลในงานเลี้ยง ส่วนผมจะคอยติดตามนักฆ่าคนนั้น” “แต่… ฉันต้องเข้าไปในงานเลี้ยงนั้นอีกครั้ง” เมษาคิด “คืนนี้ไรอันบอกว่าจะให้ฉันเข้าไปดู ‘การซื้อขาย’ ที่จะเกิดขึ้น” “การซื้อขายอะไร” แดนถาม “ฉันไม่แน่ใจ” เมษาตอบ “แต่ไรอันบอกว่ามันเกี่ยวข้องกับ ‘สินค้า’ บางอย่างที่ ‘มีค่า’ และ ‘อันตราย’” “บางที… อาจจะเป็นอัญมณีชิ้นนั้น” แดนคาดเดา “หรืออาจจะเป็น ‘เอกสาร’ ที่ซินแสซูซ่อนไว้” “เป็นไปได้ทั้งสองอย่าง” เมษาเห็นด้วย “เราต้องหาทางประสานงานกัน” “คืนพรุ่งนี้” แดนตัดสินใจ “เราจะเจอกันที่ ‘ท่าเรือเก่า’ หลังเที่ยงคืน เราจะแลกเปลี่ยนข้อมูลกันที่นั่น” “ตกลง” เมษาตอบ “แต่ฉันจะพยายามเข้าไปที่คฤหาสน์ของวิชัยอีกครั้ง เพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเกาะส่วนตัวนั้น” “ระวังตัวด้วย” แดนเตือน “วิชัยไม่ใช่คนที่จะไว้ใจได้ง่ายๆ” “ฉันรู้” เมษาตอบ “แล้วคุณ… จะทำอะไรต่อไป” “ผมจะไป ‘เตรียมตัว’ ให้พร้อม” แดนกล่าว “ผมจะจัดการกับนักฆ่าคนนั้นให้เร็วที่สุด” ทั้งสองแยกย้ายกันไปในความมืด เมษาเดินกลับโรงแรมด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวังและความกังวล เธอรู้ว่าการเดินทางของเธอกำลังจะเข้าสู่ช่วงที่อันตรายที่สุด แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน