ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านม่านบางๆ ของห้องพักในโรงแรมหรู เมษากำลังนั่งถกแผนการกับแดนอย่างจริงจัง โต๊ะกาแฟถูกใช้เป็นกระดานชั่วคราว มีกระดาษโน้ตและปากกาวางกระจายอยู่ทั่ว “คุณแน่ใจนะว่า ‘สินค้า’ ที่ว่านี้คือ ‘กุญแจ’ ที่เรากำลังตามหา” เมษาทวนคำถามเดิม “ผมได้ข้อมูลมาว่าการซื้อขายครั้งนี้เป็นเรื่องใหญ่มาก” แดนตอบ “ไม่ใช่แค่การซื้อขายอัญมณีหรือยาเสพติด แต่เป็นการซื้อขาย ‘ข้อมูล’ ที่สำคัญระดับชาติ… ข้อมูลที่สามารถเปิดโปงเครือข่ายทั้งหมดได้” “และ ‘รหัส’ ที่ไรอันพูดถึง… มันเกี่ยวอะไรด้วย” เมษาถาม “ผมคาดว่า ‘รหัส’ นั้นอาจจะเป็น ‘รหัสผ่าน’ ที่ใช้ในการเข้าถึงข้อมูลเหล่านั้น หรืออาจจะเป็น ‘กุญแจ’ ที่ใช้ในการปลดล็อก ‘กล่องนิรภัย’ ที่เก็บข้อมูลนั้นไว้” แดนวิเคราะห์ “ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร… มันสำคัญมากสำหรับเรา” “แล้วเราจะเข้าไปในห้องนั้นได้อย่างไร” เมษาถาม “ประตูมีการป้องกันหนาแน่นมาก” “นั่นคือส่วนที่ยากที่สุด” แดนถอนหายใจ “ผมมีคนของผมที่สามารถสร้าง ‘สิ่งรบกวน’ เล็กๆ น้อยๆ ได้… เป็นเวลาสั้นๆ เท่านั้น” “สิ่งรบกวน?” เมษาทวนคำ “คุณหมายถึง… การก่อกวนระบบรักษาความปลอดภัยหรือเปล่า” “ไม่ใช่การก่อกวนโดยตรง… แต่เป็นการสร้าง ‘ความสับสน’ ชั่วคราว” แดนอธิบาย “เช่น… สัญญาณไฟดับไปชั่วขณะ… หรือเสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นผิดที่… เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของยาม” “แล้วเราจะใช้โอกาสนั้นได้อย่างไร” เมษาถาม “คุณอรอนงค์… เธอรู้เรื่อง ‘การเจรจา’ มากกว่าที่เธอแสดงออก” แดนกล่าว “ผมจะลองเข้าหาเธอ… หวังว่าเธอจะให้ข้อมูลบางอย่างที่เป็นประโยชน์กับเรา” “คุณจะทำแบบนั้นจริงๆ หรือ” เมษาถามด้วยความกังวล “มันอันตรายเกินไปหรือเปล่า” “ผมไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว” แดนตอบ “ผมต้องการข้อมูลที่จะนำไปสู่คนที่สั่งฆ่า ‘ลีลา’…” เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ดวงตาฉายแววความเจ็บปวด “ผมต้องล้างแค้นให้เธอ” เมษาเห็นความเจ็บปวดในแววตาของแดน เธอเข้าใจดีว่าเขาแบกรับความสูญเสียมากแค่ไหน “ฉันเข้าใจ… ฉันก็จะทำทุกอย่างเพื่อล้างแค้นให้กับครอบครัวของฉันเช่นกัน” “ถ้าอย่างนั้น… เราต้องร่วมมือกัน” แดนกล่าว “ฉันจะจัดการเรื่อง ‘สิ่งรบกวน’ และพยายามเข้าหาคุณอรอนงค์… ส่วนคุณ… คุณต้องหาทางเข้าไปใน ‘ห้องรับรองพิเศษ’ ให้ได้” “แต่ฉันจะเข้าไปได้อย่างไร” เมษาถาม “คุณจะเข้าไปในฐานะ ‘แขก’ ของคุณวิชัย” แดนกล่าว “คุณต้องใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์ที่คุณมีกับเขา… สร้างความไว้เนื้อเชื่อใจ… จนกว่าคุณจะสามารถเข้าไปในห้องนั้นได้” “แล้วถ้าวิชัยรู้… ว่าฉันมีแผนการอื่น” เมษาถาม “ถ้าคุณทำได้แนบเนียนพอ… เขาก็จะไม่สงสัย” แดนตอบ “จำไว้ว่า… การแสดงเป็นสิ่งสำคัญที่สุด” “แล้ว ‘รหัส’ ล่ะ… เราจะหาเจอได้อย่างไร” เมษาถาม “ผมจะคอยดู ‘สินค้า’ ที่ถูกนำเข้ามา… และสังเกตการณ์ ‘ปฏิกิริยา’ ของผู้ที่เกี่ยวข้อง” แดนกล่าว “บางที… ‘รหัส’ อาจจะถูกเปิดเผยออกมาโดยไม่ตั้งใจ” “ดี” เมษาพยักหน้า “เราจะเริ่มเมื่อไหร่” “คืนนี้… การเจรจาจะเริ่มขึ้นเมื่อพระอาทิตย์ตกดิน” แดนตอบ “เตรียมตัวให้พร้อม” เมื่อถึงเวลาค่ำ เมษาแต่งกายด้วยชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มที่ดูสง่างาม แต่แฝงไว้ด้วยความเย้ายวน เธอแต่งหน้าบางๆ ที่เน้นดวงตาให้ดูคมกล้า และปล่อยผมยาวสลวยที่พลิ้วไหวตามสายลม เธอเดินออกจากโรงแรมด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันระหว่างความตื่นเต้นและความกดดัน การเผชิญหน้ากับแดนในคืนนี้ทำให้เธอรู้สึกมีความหวังมากขึ้น แต่ก็เพิ่มระดับความอันตรายให้กับภารกิจของเธออย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เมื่อมาถึงคฤหาสน์วิชัยอีกครั้ง บรรยากาศก็คึกคักกว่าเดิมมาก แขกเหรื่อหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย เสียงเพลงและเสียงหัวเราะดังกลบเสียงลมที่พัดผ่านต้นไม้ เมษาเดินเข้าไปอย่างใจเย็น เธอเห็นวิชัยยืนต้อนรับแขกอยู่หน้าประตู เขาดูดีใจที่เห็นเธอ “คุณเมษา… มาแล้วหรือครับ ผมนึกว่าคุณจะเปลี่ยนใจเสียแล้ว” “ฉันจะเปลี่ยนใจได้อย่างไรคะ” เมษาตอบพร้อมรอยยิ้ม “คืนนี้มีเรื่องน่าสนใจตั้งมากมาย” “แน่นอนครับ” วิชัยกล่าว “เชิญเลยครับ… หวังว่าคุณจะสนุกกับงานเลี้ยง” เมษาเดินเข้าไปในงาน เธอเห็นอรอนงค์กำลังพูดคุยอยู่กับกลุ่มนักธุรกิจ เธอมองหาแดน แต่ก็ไม่พบเห็นเขา “คุณเมษา… มาดื่มอะไรสักหน่อยไหมคะ” อรอนงค์เดินเข้ามาหา “ดิฉันเห็นคุณกำลังมองหาใครบางคน” “ใช่ค่ะ… คุณแดน… เขามาหรือยังคะ” เมษาถาม “คุณแดน… เขาคงจะมาค่ะ… แต่ตอนนี้เขากำลัง ‘ดูแล’ งานบางอย่างอยู่” อรอนงค์ตอบ “เขาบอกว่า… ถ้าคุณอยากจะรู้เรื่อง ‘การเจรจา’… ให้ไปคุยกับเขาที่ ‘ห้องทำงาน’ ของคุณวิชัย” “ห้องทำงานของคุณวิชัย?” เมษาทวนคำ “อยู่ที่ไหนคะ” “อยู่ชั้นบนสุดค่ะ… เป็นห้องที่อยู่ทางปีกขวา” อรอนงค์ชี้ทาง “แต่ระวังหน่อยนะคะ… ที่นั่นค่อนข้างเป็นส่วนตัว” “ขอบคุณค่ะคุณอรอนงค์” เมษาตอบรับอย่างรวดเร็ว เธอรู้ว่านี่คือโอกาสที่เธอจะได้พบกับแดน และอาจจะได้ข้อมูลเพิ่มเติม เมษาเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นบนสุด เธอก้าวเข้าไปในห้องทำงานของวิชัยซึ่งตกแต่งอย่างหรูหรา แต่ดูขรึมขลัง มีชั้นหนังสือสูงจรดเพดานวางเรียงรายอยู่เต็มผนัง “แดน…” เมษาเรียกเสียงแผ่วเบา ทันใดนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก ชายร่างใหญ่สองคนเดินเข้ามา พวกเขาคือคนที่เมษาเห็นในงานเลี้ยงเมื่อคืนนี้ “ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาที่นี่” ชายคนหนึ่งถามเสียงห้วน เมษาตกใจ เธอรู้ทันทีว่านี่คือกับดัก “ฉัน… ฉันมาหาคุณวิชัย” “คุณวิชัยไม่อยู่ที่นี่” ชายอีกคนพูด “และเธอ… ไม่มีสิทธิ์เข้ามาในห้องนี้” “ฉันขอโทษค่ะ… ฉันเข้าใจผิด” เมษาพยายามใจเย็น “ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้” ทันใดนั้นเอง แดนก็ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืดหลังชั้นหนังสือ เขาใช้จังหวะที่ชายทั้งสองกำลังเข้ามาขวางทางเมษา พุ่งเข้าโจมตีชายคนแรกอย่างรวดเร็ว “ถอยไป!” แดนตะโกน การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด เมษาใช้จังหวะนี้วิ่งหนีออกจากห้องทำงาน เธอวิ่งลงบันไดอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังทิศทางของ ‘ห้องรับรองพิเศษ’ ที่อรอนงค์กล่าวถึง เธอได้ยินเสียงการต่อสู้ดังมาจากชั้นบน แต่ก็ไม่สามารถหยุดได้ เธอต้องรีบเข้าไปในห้องนั้นให้ได้ก่อนที่ ‘การเจรจา’ จะเริ่มขึ้น เมษาเดินเข้าไปยังบริเวณที่อรอนงค์บอกทางไปยัง ‘ห้องรับรองพิเศษ’ เธอเห็นประตูเหล็กขนาดใหญ่ที่ปิดสนิท และมีชายฉกรรจ์สองคนยืนเฝ้าอยู่ “ขอโทษค่ะ… ฉันมีนัดกับคุณวิชัย” เมษาบอก ชายคนหนึ่งมองเมษาด้วยสายตาเย็นชา “คุณวิชัยไม่ได้นัดใครเข้ามาในห้องนี้” “แต่คุณอรอนงค์บอกฉันว่า…” เมษาพยายามอธิบาย “คุณอรอนงค์… ไม่ได้สั่งให้ใครเข้ามาในนี้” ชายอีกคนพูดแทรก “ถอยไปซะ” เมษาเริ่มหมดหนทาง เธอหันซ้ายหันขวา พยายามมองหาช่องทางอื่น ทันใดนั้นเอง สัญญาณไฟในบริเวณนั้นก็ดับวูบลงไปชั่วขณะ “อะไรกัน!” ชายคนหนึ่งร้องอุทาน นี่คือโอกาส! เมษาไม่รอช้า เธอรีบวิ่งเข้าไปยังประตูเหล็กนั้น และพยายามแงะมันออก