ความมืดเข้าปกคลุมบริเวณโถงทางเดินทันที สัญญาณไฟฉุกเฉินยังไม่ทำงาน ทำให้ทุกอย่างตกอยู่ในความมืดมิด เมษาใช้ช่วงเวลานี้ที่เกิดความสับสน วิ่งตรงไปยังประตูห้องรับรองพิเศษที่ชายฉกรรจ์สองคนกำลังยืนเฝ้าอยู่ “หยุดนะ!” ชายคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา แต่เสียงของเขาถูกกลบด้วยเสียงอึกทึกบางอย่างที่ดังมาจากอีกฝั่งของคฤหาสน์ เมษาไม่รอช้า เธอผลักประตูเหล็กอย่างแรงเท่าที่จะทำได้ โชคดีที่ประตูป้องกันไม่ได้แน่นหนาเท่าที่เธอคิดไว้ มันแง้มออกเพียงเล็กน้อยพอที่เธอจะแทรกตัวเข้าไปได้ “ยัยบ้า!” ชายอีกคนตะโกนไล่หลังมา แต่เมษาไม่สนใจ เธอรีบวิ่งเข้าไปในห้อง ทิ้งพวกเขาไว้เบื้องนอก ภายในห้องรับรองพิเศษนั้น มีแสงสลัวๆ จากโคมไฟตั้งพื้นส่องสว่าง บรรยากาศดูเคร่งขรึมและปิดลับ มีชายฉกรรจ์หลายคนยืนกระจายตัวอยู่ตามมุมห้อง แต่ไม่มีใครให้ความสนใจกับเธอเป็นพิเศษ ราวกับว่าการปรากฏตัวของเธอเป็นเรื่องปกติ ตรงกลางห้อง มีโต๊ะกลมขนาดใหญ่ตั้งอยู่ บนโต๊ะนั้นมีวัตถุบางอย่างที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าม่านสีดำสนิท ดูลึกลับและน่าเกรงขาม รอบๆ โต๊ะมีชายสามคนนั่งอยู่ หนึ่งในนั้นคือวิชัย อีกสองคนคือชายชาวเอเชียที่เมษาไม่คุ้นหน้า แต่ดูมีอำนาจและน่าเกรงขาม “คุณเมษา… มาแล้วหรือครับ” วิชัยเอ่ยปากทักทายอย่างไม่แปลกใจนัก เขาดูเหมือนจะรู้ล่วงหน้าว่าเธอจะมา “คุณ… รู้ได้อย่างไรว่าฉันจะมา” เมษาถามอย่างตกใจ “ผมรู้เสมอว่าใครจะเข้ามาใน ‘อาณาเขต’ ของผม” วิชัยตอบพร้อมรอยยิ้มเย็นๆ “โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… เมื่อพวกเขากำลังพยายามจะ ‘ขโมย’ ของสำคัญของผม” “ฉันไม่ได้จะขโมยอะไรทั้งนั้น” เมษาพยายามแก้ตัว “ฉันแค่อยากจะรู้ว่า… ‘สินค้า’ ที่คุณกำลังจะซื้อขายกันคืออะไร” ชายชาวเอเชียคนหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงข้ามวิชัย หัวเราะเบาๆ “เด็กสาว… เธอคิดว่าเธอมีสิทธิ์ที่จะรู้เรื่องพวกนี้หรือไง” “ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้… เพราะมันเกี่ยวข้องกับชีวิตของคนบริสุทธิ์” เมษาตอบอย่างเด็ดเดี่ยว “คนบริสุทธิ์?” ชายชาวเอเชียอีกคนพูดขึ้น “เธอไม่รู้หรือว่า… โลกนี้มันโหดร้ายแค่ไหน… มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะเชื่อในความบริสุทธิ์” “คุณกำลังจะซื้อขายอะไรกันแน่” เมษาถามเสียงเข้ม “คุณไม่จำเป็นต้องรู้” วิชัยกล่าว “แต่ถ้าคุณอยากรู้จริงๆ… คุณอาจจะได้รู้… เมื่อ ‘การเจรจา’ สิ้นสุดลง” “แต่ฉันได้ยินมาว่า… มันคือ ‘กุญแจ’ ที่จะเปิดโปงทุกอย่าง” เมษาพูด “และฉันก็มี ‘รหัส’ ที่จะใช้ปลดล็อกมัน” คำว่า ‘รหัส’ ทำให้สีหน้าของชายชาวเอเชียทั้งสองคนเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด พวกเขามองหน้ากันด้วยความระแวง “เธอพูดเรื่องอะไร” วิชัยถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มแข็งกร้าว “ฉันรู้ว่าคุณกำลังซ่อน ‘ข้อมูล’ บางอย่างไว้… ข้อมูลที่เกี่ยวกับการค้ามนุษย์… และฉันก็มี ‘รหัส’ ที่จะเข้าถึงข้อมูลนั้น” เมษาบอก “ถ้าคุณไม่ยอมปล่อยตัว ‘เหยื่อ’… ฉันก็จะเปิดเผย ‘รหัส’ นั้นออกไป” “โง่!” ชายชาวเอเชียคนแรกตะคอก “เธอคิดว่าเธอสามารถต่อรองกับเราได้หรือไง” “ฉันไม่ได้กำลังต่อรอง” เมษาตอบ “ฉันกำลังเตือนคุณ” ทันใดนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้น! กระสุนนัดหนึ่งพุ่งเข้าใส่ผ้าที่คลุม ‘วัตถุ’ บนโต๊ะ ทำให้ผ้าม่านสีดำขาดออก เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน มันคือ… แฟลชไดรฟ์ขนาดเล็กสีดำ! “นั่นมัน…!” วิชัยร้องอุทานด้วยความตกใจ “แฟลชไดรฟ์” เมษาพึมพำ เธอมั่นใจว่านี่คือ ‘ข้อมูล’ ที่ไรอันตามหา “หยุดนะ!” ชายชาวเอเชียทั้งสองคนตะโกนพร้อมกัน พวกเขาชักปืนออกมาเล็งมาที่เมษา แต่ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง! เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากด้านนอกประตู และร่างของแดนก็พุ่งเข้ามา เขาเข้ามาขวางเมษาไว้เบื้องหลัง “ถอยไป!” แดนตะโกน เขาถือปืนพกอยู่ในมือ การต่อสู้ปะทุขึ้นอีกครั้ง! เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วคฤหาสน์ เมษาใช้จังหวะที่ทุกคนกำลังสับสน พุ่งเข้าคว้าแฟลชไดรฟ์บนโต๊ะ “ได้แล้ว!” เมษาตะโกน เธอรีบวิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้แดนต่อสู้กับวิชัยและชายชาวเอเชียทั้งสองคนอยู่เบื้องหลัง เมษาวิ่งไปตามทางเดินอย่างไม่คิดชีวิต เธอได้ยินเสียงปืนดังมาจากด้านหลังอย่างต่อเนื่อง “เมษา…!” เสียงของแดนดังขึ้นอยู่ไกลๆ เมษารู้ดีว่าเธอต้องรีบออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เธอวิ่งไปที่หน้าต่างและมองออกไปข้างนอก นี่คือโอกาสสุดท้ายของเธอ… เธอจะต้องหลบหนีออกไปให้ได้… และนำข้อมูลนี้ไปให้ไรอัน… เพื่อเปิดโปงความจริงที่โหดร้ายทั้งหมด.