เมลินดาและแทนไทวิ่งหนีเข้าไปในอุโมงค์ลับอย่างไม่คิดชีวิต เสียงฝีเท้าของกลุ่มชายชุดดำไล่ตามมาติดๆ พวกเขาผลัดกันผลักดันกันไปข้างหน้า เพื่อให้สามารถเคลื่อนที่ได้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ทางนี้ครับ!" แทนไทร้องบอกขณะที่เขาพยายามเปิดทางให้เมลินดา "พวกนั้นจะตามมาถึงไหมคะ" เมลินดาถามหอบหายใจ "ไม่น่าจะถึงเร็วๆ นี้หรอกครับ อุโมงค์มันค่อนข้างแคบและคดเคี้ยว" แทนไทตอบ "แต่เราก็ประมาทไม่ได้" พวกเขามาถึงส่วนที่สว่างขึ้นเล็กน้อย ตรงจุดที่แทนไทใช้เป็นทางเข้าก่อนหน้านี้ เขาหันไปมองเมลินดาที่ใบหน้าซีดเผือด แต่แววตายังคงมุ่งมั่น "คุณเป็นอะไรไหมครับ" แทนไทถามอย่างเป็นห่วง "ไม่เป็นไรค่ะ" เมลินดาตอบ "แต่... คุณแน่ใจนะว่าเราหนีพ้นแล้ว" "เราต้องเชื่อมั่นในแผนของเราครับ" แทนไทบอก "พวกนั้นคงกำลังสับสนกับเสียงปืนที่ผมยิง และกับคุณที่หายตัวไป" "แต่พวกเขา... พวกนั้นรู้แล้วว่าฉันเป็นลูกสาวของพ่อ" เมลินดาเสียงสั่นเครือ "พวกเขาบอกว่าพ่อหักหลัง... แล้วก็ขโมยของสำคัญไป" "ผมคิดว่าเราควรจะหาที่ปลอดภัยก่อน แล้วค่อยมาคุยเรื่องนี้กันนะครับ" แทนไทกล่าว "ผมเจอทางออกอีกด้านหนึ่งแล้ว มันน่าจะพาเราออกไปยังป่าด้านหลังวัด" ทั้งสองเดินลุยเข้าไปในอุโมงค์ที่แคบและมืดกว่าเดิม อากาศเริ่มเย็นลง และมีเสียงน้ำหยดดังเป็นระยะๆ แทนไทใช้ไฟฉายส่องทางไปเรื่อยๆ ขณะที่เมลินดากำลังประมวลผลข้อมูลใหม่ที่ได้รับ "พ่อของฉัน... หักหลังใคร?" เมลินดาพึมพำ "แล้วของสำคัญที่ว่าคืออะไรกันแน่" "ผมก็ไม่ทราบแน่ชัดครับ" แทนไทตอบ "แต่จากที่พ่อของคุณได้ทิ้งเบาะแสไว้ และจากคำพูดของทนายสมเกียรติ มันบ่งชี้ว่าสมบัติชิ้นนี้มีความสำคัญมากกว่าแค่ทรัพย์สิน" "มันคือ 'อำนาจ' และ 'ความลับ' ที่จะสั่นสะเทือนไปทั้งเอเชีย" เมลินดาพูดทวนคำพูดของชายลึกลับคนนั้น "ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมทุกคนถึงต้องการมัน" "คุณแน่ใจนะคะว่าพ่อทิ้งรหัส '2530' และสัญลักษณ์ 'การเสียสละ' ไว้ให้เราจริงๆ" แทนไทถาม "บางทีข้อมูลอาจจะคลาดเคลื่อน" "ฉันแน่ใจค่ะ" เมลินดาตอบเสียงหนักแน่น "พ่อของฉันจะไม่ทำอะไรโดยไม่มีเหตุผล รหัสและสัญลักษณ์นั้นต้องมีความหมายบางอย่าง" "ผมก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นครับ" แทนไทถอนหายใจ "เพราะถ้าเราไขปริศนาที่แท่นบูชาได้สำเร็จ บางทีเราอาจจะเจอสมบัติชิ้นนั้นจริงๆ" "แต่ตอนนี้... เราต้องออกจากที่นี่ก่อน" เมลินดาบอก หลังจากเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์อีกพักใหญ่ ทั้งสองก็มองเห็นแสงสว่างที่ปลายทาง แทนไทเร่งฝีเท้าขึ้นเล็กน้อย เขารู้สึกได้ถึงอากาศบริสุทธิ์ที่ลอยมาปะทะใบหน้า "ใกล้แล้วครับ" เขาบอก ในที่สุด พวกเขาก็ทะลุออกมาจากอุโมงค์ลับ สู่ป่าทึบที่อยู่ห่างจากซากวัดพอสมควร อากาศยามค่ำคืนสดชื่นและเย็นสบาย ทำให้ทั้งสองรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย "เราหนีมาได้แล้ว" เมลินดาพูดพลางทรุดตัวลงนั่งพักใต้ต้นไม้ใหญ่ "ใช่ครับ เราหนีมาได้" แทนไทตอบ เขาเดินไปสำรวจรอบๆ บริเวณ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครตามมา "แต่เราก็ยังไม่ได้สมบัติที่แท่นบูชา" เมลินดาพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง "เราต้องหาทางกลับไปอีกครั้งครับ" แทนไทบอก "แต่เราต้องรอให้สถานการณ์สงบลงก่อน" "แล้วเราจะไปไหนกันดีคะ" เมลินดาถาม "ผมรู้จักที่ปลอดภัยแห่งหนึ่งครับ เป็นกระท่อมเล็กๆ ของคนรู้จักของผม อยู่ห่างจากที่นี่ไปไม่ไกล" แทนไทเสนอ "เราจะไปหลบที่นั่นสักพัก แล้วค่อยคิดแผนต่อไป" "ดีค่ะ" เมลินดาตอบตกลง ทั้งสองลุกขึ้นและมุ่งหน้าไปยังกระท่อมของคนรู้จักของแทนไท ระหว่างทาง เมลินดาได้เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับพ่อของเธอให้แทนไทฟังเท่าที่เธอจำได้ พ่อของเธอคือหลี่ หมิง เจ้าพ่อมาเฟียชาวจีนผู้ทรงอิทธิพล ที่ตัดสินใจละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างและหนีมาใช้ชีวิตอย่างเงียบๆ ในประเทศไทยกับเธอเมื่อหลายปีก่อน "พ่อของฉันไม่เคยพูดถึงเรื่องอดีตเลยค่ะ" เมลินดากล่าว "ท่านบอกเพียงว่าต้องการหนีจากโลกใบเก่า และสร้างชีวิตใหม่ให้กับฉัน" "แล้วคุณจำอะไรเกี่ยวกับเรื่อง 'หักหลัง' หรือ 'สมบัติ' ได้บ้างไหมครับ" แทนไทถาม "ไม่เลยค่ะ" เมลินดาตอบ "เรื่องราวเกี่ยวกับแก๊งค์พยัคฆ์ดำ หรือแก๊งค์อื่นใดที่พ่อเคยไปเกี่ยวข้อง ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลย" "บางที... สิ่งที่พ่อของคุณทิ้งไว้ อาจจะเป็นรหัสที่ใช้เข้าถึงข้อมูลสำคัญบางอย่าง" แทนไทคาดเดา "ข้อมูลที่อาจจะเปิดโปงความจริงทั้งหมด" "คุณคิดว่าพ่อของฉัน... กำลังหนีอะไรอยู่คะ" เมลินดาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล "ผมคิดว่าเราต้องหาคำตอบให้ได้ครับ" แทนไทตอบ "เพื่อความปลอดภัยของคุณ และเพื่อไขความจริงที่ซ่อนเร้นอยู่" เมื่อมาถึงกระท่อม แทนไทก็พบว่าเพื่อนของเขา ไม่อยู่บ้าน แต่ได้ทิ้งกุญแจไว้ให้ตามที่ตกลงกันไว้ กระท่อมหลังเล็กนี้ตั้งอยู่ท่ามกลางธรรมชาติที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงแมลงและเสียงลมพัดใบไม้ "ที่นี่ค่อนข้างปลอดภัยครับ" แทนไทบอก "ไม่มีใครรู้ว่าเราอยู่ที่นี่" "ขอบคุณนะคะ แทนไท" เมลินดากล่าว "ที่ช่วยฉันมาตลอด" "ผมทำในสิ่งที่ผมต้องทำครับ" แทนไทตอบ "เราเป็นพันธมิตรกัน" ทั้งสองนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ มองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาว "ตอนนี้เรามีรหัส '25' และสัญลักษณ์ 'การเสียสละ'" เมลินดาเริ่มวางแผน "เราต้องกลับไปที่แท่นบูชาอีกครั้ง เพื่อหารหัสส่วนที่เหลือ และหาว่า 'การเสียสละ' นั้นหมายถึงอะไร" "แต่เราจะกลับไปได้อย่างไร" แทนไทถาม "พวกพยัคฆ์ดำต้องกำลังเฝ้าอยู่ที่นั่นแน่ๆ" "เราต้องหาทางอื่น" เมลินดาคิด "อาจจะมีทางเข้าลับอื่นอีก หรือเราอาจจะต้องรอจังหวะที่พวกมันอ่อนแอลง" "เราอาจจะต้องขอความช่วยเหลือ" แทนไทเสนอ "จากใครบางคนที่ไว้ใจได้" "ใครคะ" เมลินดาถาม "ผมกำลังคิดถึงคนๆ หนึ่งอยู่ครับ" แทนไทตอบ "เขาเป็นอดีตเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เคยทำงานเกี่ยวกับคดีของพ่อคุณ เขาอาจจะช่วยเราได้" "เราจะติดต่อเขาได้อย่างไร" เมลินดาถาม "ผมจะลองดูครับ" แทนไทตอบ "แต่ก่อนอื่น เราต้องพักผ่อน และเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับภารกิจต่อไป" เมลินดาพยักหน้า เธอรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ แต่ความมุ่งมั่นที่จะค้นหาความจริงเกี่ยวกับพ่อของเธอยังคงไม่จางหายไป "คืนนี้ เราจะพักที่นี่" แทนไทบอก "พรุ่งนี้เช้า เราจะเริ่มวางแผนอย่างละเอียดอีกครั้ง" ทั้งสองแยกย้ายกันไปพักผ่อนในกระท่อมหลังเล็กที่แสนจะเงียบสงบ แต่ในใจของเมลินดายังคงเต็มไปด้วยคำถามมากมายเกี่ยวกับอดีตของพ่อ และอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา