เมลินดาและแทนไทวิ่งเข้าไปในอุโมงค์ลับที่ซากวัดอีกครั้ง เสียงฝีเท้าของกลุ่มชายชุดดำไล่ตามมาติดๆ แต่เสียงปืนและเสียงตะโกนก็เริ่มแผ่วเบาลงเมื่อพวกเขาเข้าไปลึกขึ้นในอุโมงค์ "เราหนีมาได้แล้ว" เมลินดาหอบหายใจ "แต่ไม่รู้ว่านานแค่ไหน" แทนไทตอบ "พวกตำรวจอาจจะสกัดพวกเขาไว้ได้ แต่เราประมาทไม่ได้เด็ดขาด" พวกเขาเดินลึกเข้าไปในความมืดของอุโมงค์ ทางเดินเริ่มแคบลงเรื่อยๆ จนแทบจะต้องคลานไป "เราจะไปทางไหนต่อดีครับ?" แทนไทถาม "เราต้องไปที่สำนักงานใหญ่ของพ่อ" เมลินดาตอบอย่างแน่วแน่ "เราต้องไปที่นั่น เพื่อไขปริศนาทั้งหมด" "แต่คุณแน่ใจเหรอครับว่าที่นั่นปลอดภัย? พวกนั้นก็อาจจะรอเราอยู่ที่นั่นก็ได้" แทนไทท้วง "เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" เมลินดาตอบ "เอกสารพวกนั้นบอกใบ้ถึงทางเข้าลับที่นั่น ถ้าเราไปไม่ถึง เราจะไม่มีทางรู้ความจริงได้เลย" ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์ แทนไทก็สังเกตเห็นบางอย่างบนผนังด้านหนึ่ง "เมลินดา ดูนี่สิครับ" เขาชี้ไปยังรอยขีดข่วนบนผนังหิน "เหมือนมีใครมาสลักอะไรไว้ที่นี่" เมลินดาใช้ไฟฉายส่องดู เธอเห็นเป็นสัญลักษณ์รูปดาวห้าแฉกที่ดูคุ้นตา "นี่มัน..." เธอนึกขึ้นได้ "นี่คือสัญลักษณ์ที่พ่อเคยสักไว้ที่ข้อมือของฉัน!" "จริงหรือครับ?" แทนไทถามด้วยความประหลาดใจ "แล้วมันมีความหมายว่าอะไร?" "พ่อเคยบอกฉันว่ามันเป็นสัญลักษณ์แห่งการปกป้อง" เมลินดาตอบ "แต่พ่อไม่เคยบอกว่าทำไมถึงสักมันไว้ให้ฉัน" พวกเขาไล้สายตาไปตามรอยสลักอื่นๆ บนผนัง พบว่ามีสัญลักษณ์คล้ายกันกระจายอยู่เป็นระยะๆ ราวกับเป็นเส้นทางนำทาง "ดูเหมือนว่าพ่อจะเตรียมทางหนี หรือทางลับไว้ให้เราที่นี่ด้วย" แทนไทวิเคราะห์ "แต่ทำไมต้องทำอะไรซับซ้อนขนาดนี้?" เมลินดาอดสงสัยไม่ได้ "บางที... อาจจะมีบางอย่างที่สำคัญมากจริงๆ ซ่อนอยู่ที่นั่นครับ" แทนไทกล่าว "และพ่อของคุณก็พยายามปกป้องมันอย่างเต็มที่" พวกเขาเดินตามสัญลักษณ์รูปดาวไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาถึงทางตัน "ทางตันแล้วเหรอคะ?" เมลินดาถามผิดหวัง "เดี๋ยวก่อนครับ" แทนไทใช้ไฟฉายส่องไปรอบๆ แล้วสังเกตเห็นแผ่นหินขนาดใหญ่ที่ดูผิดปกติ "ผนังนี้... มันดูเหมือนจะขยับได้" ทั้งสองช่วยกันออกแรงผลักแผ่นหินนั้น เสียงหินเสียดสีกันดังครืนเบาๆ ก่อนที่แผ่นหินจะค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินเล็กๆ ที่มืดมิดกว่าเดิม "เป็นทางลับจริงๆ ด้วย!" เมลินดาอุทาน "ผมว่าเรามาถูกทางแล้วครับ" แทนไทกล่าว พวกเขาเดินผ่านทางลับนั้นเข้าไป จนกระทั่งมาถึงห้องโถงใต้ดินขนาดใหญ่ ผนังห้องเต็มไปด้วยชั้นวางเอกสารเก่าๆ และหีบไม้โบราณหลายใบ ตรงกลางห้องมีโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ตั้งอยู่ บนโต๊ะมีกล่องไม้สลักลวดลายสวยงามวางอยู่ "นี่มัน..." เมลินดากล่าวอย่างตกตะลึง "นี่คือที่ที่พ่อเคยพาฉันมาในความฝัน!" เธอเดินเข้าไปใกล้กล่องไม้ใบนั้น สัมผัสกับลวดลายสลักที่คุ้นเคย "นี่คือของที่พ่อกำลังซ่อนเอาไว้จริงๆ สินะคะ" ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของแทนไทก็ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย "ฮัลโหลครับ" "แทนไท นี่ฉันเอง" เสียงผู้หญิงดังมาจากปลายสาย "ฉันคือทนายสมเกียรติ... ฉันมีข่าวสำคัญที่ต้องบอกเธอ" "คุณทนาย! เกิดอะไรขึ้นครับ?" แทนไทถามด้วยความกังวล "พวกคนที่ตามล่าพวกเธอ... พวกเขาไม่ใช่แค่แก๊งค์มาเฟียธรรมดา" ทนายสมเกียรติกล่าวด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ "พวกเขาเป็นหน่วยงานลับที่ต้องการสมบัติชิ้นนี้ไปใช้ในทางที่ผิด... สมบัติชิ้นนี้ไม่ใช่แค่เงินทอง แต่เป็นเทคโนโลยีบางอย่างที่อาจจะเปลี่ยนสมดุลอำนาจของโลกได้" เมลินดายืนนิ่ง อึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน เทคโนโลยี? สมดุลอำนาจของโลก? "แล้วพ่อของฉันล่ะครับ? ท่านเกี่ยวข้องอย่างไร?" แทนไทถาม "พ่อของเธอ... คือผู้ที่ค้นพบเทคโนโลยีนี้" ทนายสมเกียรติกล่าว "และเขาพยายามซ่อนมันไว้ไม่ให้ตกไปอยู่ในมือของคนชั่ว" "แล้วที่พ่อถูกกล่าวหาว่าเป็นผู้บงการฆาตกรรมล่ะครับ?" เมลินดาถามเสียงสั่น "นั่นเป็นแผนการของพวกมัน เพื่อใส่ร้ายพ่อของเธอ และยึดเทคโนโลยีนี้ไป" ทนายสมเกียรติอธิบาย "พ่อของเธอรู้ตัวว่ากำลังจะถูกใส่ร้าย เขาจึงทิ้งเบาะแสต่างๆ ไว้ให้เธอ เพื่อให้เธอสามารถไขปริศนาและนำเทคโนโลยีนี้ไปสู่ผู้ที่สมควร" "แล้วกล่องใบนี้... มันคือเทคโนโลยีที่ว่าอย่างนั้นหรือครับ?" แทนไทถาม "ใช่แล้ว" ทนายสมเกียรติยืนยัน "แต่ภายในนั้นมีบางอย่างที่อาจจะอันตรายมาก... พ่อของเธอได้ฝากข้อความไว้ให้ฉัน... ถ้าเธอพร้อม... ฉันจะบอกวิธีเปิดมัน" เมลินดามองไปที่กล่องไม้ใบนั้น ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ฉันพร้อมค่ะ" เธอตอบอย่างหนักแน่น "ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อไขความจริง และปกป้องสิ่งที่พ่อของฉันตั้งใจจะปกป้อง" ในที่สุด เธอก็เข้าใจแล้ว ว่าทำไมอดีตของพ่อถึงตามหลอกหลอนเธอมาตลอด และทำไมเธอถึงต้องเผชิญหน้ากับอันตรายครั้งแล้วครั้งเล่า นี่ไม่ใช่แค่การตามล่าสมบัติ แต่เป็นการต่อสู้เพื่อความจริง และเพื่ออนาคตของโลก.