"เอกสารสำคัญที่คุณลุงของผมพูดถึง" แทนไทกล่าว ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินออกจากร้านน้ำชาที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความวุ่นวายจากการที่ตำรวจเข้ามาตรวจสอบ "คุณลุงของผม ท่านได้มอบหมายให้ทนายความส่วนตัวของท่านเป็นผู้ดูแลไว้" เมลินดามองแทนไทด้วยความหวัง "แล้วทนายท่านนั้นอยู่ที่ไหนคะ" "น่าเสียดายครับ" แทนไทถอนหายใจ "ทนายของผม ท่านเสียชีวิตไปแล้วเมื่อไม่กี่เดือนก่อนครับ" "อะไรนะคะ!" เมลินดาร้องอุทานด้วยความผิดหวัง "หมายความว่า... เราจะไม่มีวันได้เอกสารพวกนั้นเลยเหรอคะ" "ไม่หรอกครับ" แทนไทรีบกล่าว "แม้ว่าตัวทนายความจะเสียชีวิตไปแล้ว แต่ผมเชื่อว่าท่านต้องได้มอบหมายให้ใครสักคนเป็นผู้รับช่วงต่อ หรือไม่ก็ต้องมีสำเนาเอกสารเก็บไว้ที่ไหนสักแห่ง" "แล้วเราจะไปหาจากใครได้ล่ะคะ" เมลินดาถามอย่างหมดหนทาง "ผมจะลองติดต่อสำนักงานกฎหมายที่ทนายความท่านนั้นเคยทำงานอยู่ครับ" แทนไทอธิบาย "คุณลุงของผม ท่านเป็นลูกค้าประจำของที่นั่นมานาน ผมเชื่อว่าต้องมีบันทึกหรือข้อมูลบางอย่างหลงเหลืออยู่" ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินไปยังรถยนต์ของแทนไทที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก เสียงโทรศัพท์มือถือของแทนไทก็ดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อผู้โทร ก่อนจะกดรับสาย "ครับ... ครับ... อ้อ ครับท่าน... ครับ ผมเข้าใจแล้วครับ... ขอบคุณมากครับ" แทนไทพูดคุยโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดวางสาย "เป็นไงบ้างคะ" เมลินดาถามอย่างกระตือรือร้น "ข่าวดีครับ" แทนไทยิ้มบางๆ "ผมเพิ่งได้ข้อมูลจากสำนักงานกฎหมายมาครับ ทนายความของผม เขาได้ทิ้งจดหมายลับไว้ให้กับผู้ช่วยของเขา โดยระบุว่าจะให้ส่งมอบให้กับคุณหลิน หากวันใดวันหนึ่งคุณหลินต้องการ หรือหากมีบุคคลนิรนามเข้ามาสอบถามถึงเอกสารที่คุณลุงของผมฝากไว้" "จริงเหรอคะ!" เมลินดารู้สึกเหมือนมีแสงสว่างส่องเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง "แล้ว... แล้วเราจะได้เจอมันเมื่อไหร่คะ" "ผมได้นัดหมายกับผู้ช่วยทนายท่านนั้นไว้แล้วครับ" แทนไทกล่าว "เราจะไปพบท่านในวันพรุ่งนี้ตอนบ่าย ที่สำนักงานกฎหมายของท่าน" "ขอบคุณมากนะคะ คุณแทนไท" เมลินดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงซาบซึ้ง "ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงไม่รู้จะทำยังไง" "ผมทำตามหน้าที่ครับ คุณหลิน" แทนไทตอบ "ผมสัญญาว่าจะดูแลคุณให้ปลอดภัย" ทั้งสองคนขึ้นรถยนต์คันหรูของแทนไท และมุ่งหน้าไปยังคอนโดมิเนียมหรูที่เขาจัดเตรียมไว้ให้เมลินดาอยู่แทนร้านน้ำชาแห่งเดิม "ทำไมเราไม่กลับไปที่ร้านคะ" เมลินดาถาม "ที่นั่นไม่ปลอดภัยแล้วครับ" แทนไทตอบ "ผมไม่แน่ใจว่าสมาคมมังกรดำจะส่งคนกลับมาอีกเมื่อไหร่ การอยู่ที่นี่จะปลอดภัยกว่ามาก" เมื่อมาถึงคอนโดมิเนียมแทนไทก็พาเมลินดาขึ้นไปยังห้องพักที่ได้รับการตกแต่งอย่างสวยงาม เฟอร์นิเจอร์ดูหรูหราแต่เรียบง่าย มีหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน "ที่นี่... สวยจังเลยค่ะ" เมลินดากล่าวขณะมองไปรอบๆ ห้อง "ผมหวังว่าคุณจะรู้สึกสบายใจที่นี่นะครับ" แทนไทกล่าว "หากคุณต้องการอะไร ก็บอกผมได้ตลอดเวลา" "ค่ะ" เมลินดารับคำ "ผมขอตัวก่อนนะครับ" แทนไทกล่าว "หากมีอะไรเกิดขึ้น โทรหาผมได้ตลอด 24 ชั่วโมง" เขาหยิบการ์ดที่ระบุชื่อและเบอร์โทรศัพท์ของเขา ยื่นให้กับเมลินดา เมลินดารับการ์ดมา "ขอบคุณค่ะ" แทนไทโค้งศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้เมลินดาอยู่ตามลำพังในห้องพักที่แสนจะโอ่อ่าแห่งนี้ เธอเดินไปที่หน้าต่าง ทอดสายตามองออกไปยังแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวง "พ่อคะ... คุณพ่ออยู่ที่ไหนกันแน่" เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาเริ่มคลอเบ้า เธอไม่รู้ว่าสมบัติที่พ่อซ่อนไว้คืออะไรกันแน่ แต่เธอรู้ว่ามันต้องสำคัญมาก และการค้นหามันกำลังพาเธอเข้าไปพัวพันกับอันตรายที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน วันรุ่งขึ้น เมลินดาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าจากการนอนไม่ค่อยหลับ เธอลงไปทานอาหารเช้าที่เตรียมไว้ให้ที่ห้องอาหารของคอนโดฯ แม้ว่าอาหารจะดูน่าทาน แต่เธอก็ทานได้เพียงเล็กน้อย เมื่อถึงเวลา เธอก็พร้อมที่จะไปพบผู้ช่วยทนายความตามนัดหมาย แทนไทมารับเธอที่คอนโดฯ เช่นเคย "พร้อมหรือยังครับ คุณหลิน" แทนไทถาม "พร้อมแล้วค่ะ" เมลินดาตอบ ทั้งสองเดินทางไปยังสำนักงานกฎหมายแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในย่านธุรกิจใจกลางกรุงเทพฯ สำนักงานดูโอ่อ่าและเต็มไปด้วยพนักงานที่ดูภูมิฐาน พวกเขาถูกพาไปยังห้องทำงานของผู้ช่วยทนายความ ซึ่งเป็นชายวัยกลางคน ผมสีดอกเลา มีท่าทางสุภาพและใจดี "สวัสดีครับ คุณหลิน" ชายคนนั้นกล่าวทักทาย "ผมคือคุณสมชาย ผู้ช่วยของคุณทนายความท่านก่อน" "สวัสดีค่ะ คุณสมชาย" เมลินดาตอบ "ฉันดีใจที่คุณลุงของฉันได้เตรียมการไว้" "คุณทนายความท่านเป็นคนฉลาดและรอบคอบมากครับ" คุณสมชายกล่าว "ท่านคาดการณ์ไว้แล้วว่าอาจจะมีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น" คุณสมชายหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลใบหนึ่งออกมาจากลิ้นชัก "นี่คือจดหมายที่คุณทนายความท่านฝากไว้ให้คุณหลินครับ" เมลินดารับซองเอกสารมา มือของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อจับต้องกระดาษเก่าๆ ใบนี้ เธอค่อยๆ เปิดซองออก และดึงแผ่นกระดาษที่พับไว้ออกมา "อ่านได้เลยครับ" คุณสมชายกล่าว เมลินดาเริ่มอ่านจดหมายของพ่อเธอ ข้อความในจดหมายเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใยที่มีต่อเธอ พ่อของเธอเขียนถึงความผิดหวังในอดีตที่ทำให้ต้องตัดสินใจจากมา พร้อมทั้งขอโทษที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างเธอ "ลูกรักของพ่อ" เมลินดาอ่านออกเสียง "หากลูกกำลังอ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่าพ่อไม่อยู่แล้ว หรือไม่ก็พวกมันตามล่าลูกจนเจอ พ่อขอโทษที่ต้องทิ้งลูกไป แต่พ่อทำไปเพื่อปกป้องลูกและแม่ พ่อไม่เคยต้องการให้ลูกต้องมาพัวพันกับโลกอันตรายของพ่อ" "พ่อได้นำ 'บางสิ่ง' ที่สำคัญมาก มาซ่อนไว้ที่นี่ มันคือสิ่งที่พ่อใช้เป็นเครื่องมือในการต่อรองกับสมาคมมังกรดำ และเป็นสิ่งที่ทำให้พวกมันไม่กล้าทำอันตรายพ่อจนถึงที่สุด พ่อได้มอบมันให้กับทนายความที่ไว้ใจที่สุด เพื่อให้แน่ใจว่ามันจะปลอดภัย" "ในเอกสารที่แนบมาด้วย จะมีเบาะแสทั้งหมดที่จะนำลูกไปสู่ 'สิ่งนั้น' ลูกต้องใช้สติปัญญาและความระมัดระวังในการค้นหา พ่อเชื่อในตัวลูกนะลูก แม่ของลูกได้สอนให้ลูกเข้มแข็งและมีความกล้าหาญ พ่อก็เช่นกัน" "พ่อรักลูกที่สุดในโลก อย่าได้ยอมแพ้เด็ดขาด จงค้นหาความจริง และจงปลอดภัย" เมื่ออ่านจบ เมลินดาก็รู้สึกถึงน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เธอวางจดหมายลง แล้วหยิบเอกสารอีกชุดที่อยู่ในซองออกมา เอกสารชุดนั้นเต็มไปด้วยตัวอักษร รหัสลับ และแผนผังที่ดูซับซ้อน มันไม่ใช่สิ่งที่เธอจะเข้าใจได้ง่ายๆ "นี่คือเบาะแสที่คุณพ่อของคุณทิ้งไว้ให้ครับ" คุณสมชายกล่าว "คุณทนายความของผม ท่านได้พยายามถอดรหัสบางส่วนแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถทำได้สำเร็จทั้งหมด" "แล้ว... เราจะเริ่มต้นจากตรงไหนคะ" เมลินดาถาม "ผมได้รวบรวมข้อมูลทั้งหมดที่ทนายความของผมได้ค้นหาไว้แล้วครับ" คุณสมชายตอบ "ผมจะส่งต่อให้กับคุณแทนไท เพื่อให้เขานำไปวิเคราะห์ต่อ" แทนไทรับเอกสารทั้งหมดมาด้วยสีหน้าครุ่นคิด "ผมจะพยายามอย่างเต็มที่ครับ" เมลินดาหันไปมองแทนไท "ฉันต้องขอบคุณคุณอีกครั้งนะคะ" "เราคือทีมเดียวกันครับ คุณหลิน" แทนไทกล่าว "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน"