หลังจากที่ได้เบาะแสจากกล่องไม้โบราณ เมลินดาและแทนไทก็รีบกลับไปยังคอนโดมิเนียมเพื่อค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับ 'สถานที่' และ 'รหัส' ที่ถูกกล่าวถึงในแผ่นโลหะ พวกเขาใช้เวลาหลายชั่วโมงในการค้นหาข้อมูลจากหนังสือเก่าๆ แผนที่โบราณ และฐานข้อมูลออนไลน์ต่างๆ "ฉันคิดว่าฉันเจอแล้วค่ะ" เมลินดากล่าว หลังจากที่เธอใช้เวลาอยู่กับแผนที่เก่าฉบับหนึ่งมาสักพัก "สถานที่แห่งนี้... เป็นวัดร้างแห่งหนึ่งที่อยู่ทางภาคเหนือของประเทศไทย ใกล้กับชายแดนพม่า" "วัดร้าง?" แทนไททวนคำ "แต่ทำไมพ่อของคุณถึงต้องไปซ่อน 'บางสิ่ง' ไว้ที่นั่น" "ฉันก็ไม่แน่ใจค่ะ" เมลินดาตอบ "แต่ในบันทึกระบุว่า บริเวณนั้นเคยเป็นเส้นทางการค้าที่สำคัญในอดีต และมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับสมบัติที่ถูกซ่อนไว้มากมาย" เธอชี้ไปยังส่วนหนึ่งของแผนที่ "ส่วนรหัสที่ว่า... ฉันคิดว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับปีที่คุณพ่อของฉันเดินทางออกจากสมาคมฯ และปีที่เขานำ 'บางสิ่ง' ออกมา" "วันที่พ่อของคุณถอนตัวออกจากสมาคมคือเมื่อไรครับ" แทนไทถาม "จากเอกสารที่คุณสมชายให้มา น่าจะเป็นช่วงต้นปี พ.ศ. 2530 ค่ะ" เมลินดาตอบ "และวันที่ท่านเดินทางไปประเทศต่างๆ ก็ไล่เลี่ยกัน" แทนไทเสริม "ถ้าอย่างนั้น รหัสก็อาจจะเป็น 2530" "อาจจะใช่ค่ะ" เมลินดาพยักหน้า "แต่ยังมีข้อมูลอีกส่วนหนึ่งที่ฉันไม่เข้าใจ" เธอชี้ไปยังอักษรจีนตัวหนึ่ง "มันเหมือนจะมีความหมายถึง 'การเสียสละ' หรือ 'การแลกเปลี่ยน' บางอย่าง" ขณะที่ทั้งสองกำลังครุ่นคิดถึงความหมายของรหัสและความลับที่ซ่อนอยู่ เสียงโทรศัพท์มือถือของเมลินดาก็ดังขึ้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อผู้โทรที่ไม่คุ้นเคย ทำให้เธอรู้สึกระแวดระวัง "สวัสดีค่ะ" เธอตอบรับ "คุณเมลินดาใช่ไหมครับ" เสียงทุ้มห้าวถามกลับมา "ค่ะ ฉันเอง" เมลินดาตอบ "ผมได้รับคำสั่งจากท่านประมุข ให้มาแจ้งให้คุณทราบว่า ท่านทราบเรื่องที่คุณกำลังสืบหาอยู่" ชายคนนั้นกล่าว "ท่านแนะนำให้คุณหยุดการกระทำทุกอย่างที่คุณกำลังทำอยู่ เพราะมันอาจจะนำพาอันตรายมาสู่ตัวคุณ" เมลินดาหน้าซีดเผือด "คุณหมายถึงใครคะ" "ท่านคือผู้นำคนปัจจุบันของสมาคมมังกรดำ" ชายคนนั้นตอบ "ท่านเป็นเพื่อนเก่าของคุณพ่อคุณ ท่านไม่ต้องการให้เรื่องราวในอดีตต้องมาส่งผลกระทบต่อคุณ" "แต่ฉันต้องรู้ความจริง" เมลินดาตอบเสียงสั่น "พ่อของฉัน... ท่านทิ้งปริศนาไว้ให้ฉัน" "ความจริงบางอย่าง การค้นหามันอาจจะนำมาซึ่งความเจ็บปวดมากกว่าที่คุณจะรับไหว" ชายคนนั้นกล่าว "ท่านประมุขเสนอทางออกที่ดีที่สุดคือ การที่คุณยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น และใช้ชีวิตของคุณต่อไปอย่างสงบ" "ฉันไม่สามารถทำแบบนั้นได้ค่ะ" เมลินดาตอบอย่างเด็ดเดี่ยว "ฉันต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อของฉัน" "หากคุณยืนกรานเช่นนั้น..." ชายคนนั้นเว้นจังหวะ "ก็โปรดรับทราบไว้ว่า ท่านประมุขจะไม่สามารถปล่อยให้คุณเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้อีก" ก่อนที่เมลินดาจะได้ตอบอะไร ชายคนนั้นก็กดวางสายไป เมลินดามองหน้าแทนไทด้วยความตกใจ "เมื่อกี้ใครโทรมาคะ" เขาถาม "เขาบอกว่าเขามาจากสมาคมมังกรดำ" เมลินดาตอบ "และเขาเตือนให้ฉันหยุดการสืบหาความจริง" "พวกเขาตามเรื่องของคุณมาถึงนี่แล้ว" แทนไทกล่าว สีหน้าเคร่งเครียด "ผมว่าเราไม่ควรอยู่ที่นี่นานไปกว่านี้แล้ว" "แล้ววัดร้างนั่นล่ะคะ" เมลินดาถาม "เราต้องไปที่นั่น" แทนไทตอบอย่างหนักแน่น "เราต้องไปให้ถึงก่อนที่พวกเขาจะไปถึง" ความรู้สึกของการถูกคุกคามทำให้เมลินดาตระหนักดีว่า เวลาของเธอเหลือน้อยเต็มที เธอไม่รู้ว่าใครคือผู้นำสมาคมมังกรดำคนปัจจุบัน และเขามีความเกี่ยวข้องอะไรกับพ่อของเธอ แต่สิ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ เขากำลังพยายามขัดขวางเธอ "เราต้องเตรียมตัวให้พร้อม" เมลินดากล่าว "ฉันจะไปที่นั่นแน่ๆ ไม่ว่าใครจะพยายามหยุดยั้งฉันก็ตาม" แทนไทพยักหน้าเห็นด้วย "ผมจะจัดการเรื่องการเดินทางให้เร็วที่สุดครับ" ในขณะที่เมลินดากำลังจะเก็บข้าวของ เธอก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายของพ่อและหญิงสาวปริศนาอีกครั้ง ในที่สุด เธอก็นึกออกว่าหญิงสาวในรูปนั้นมีลักษณะคล้ายกับใครบางคน ภาพความทรงจำที่เคยเลือนรางก็เริ่มชัดเจนขึ้นมาทันที "แม่!" เธออุทานออกมาเบาๆ ความทรงจำอันเลือนรางเกี่ยวกับแม่ของเธอ ซึ่งจากไปอย่างกะทันหันเมื่อเธออายุยังน้อย ก็ไหลทะลักเข้ามา ภาพของแม่ที่กำลังป่วยหนัก และใบหน้าของพ่อที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมอง... "เป็นไปได้ยังไง..." เมลินดาพึมพำ "แม่ของฉัน... ไม่ได้เสียชีวิตด้วยโรคภัยไข้เจ็บอย่างที่พ่อบอกฉันมาตลอด..." เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง ความจริงที่เธอเคยเชื่อมั่น กำลังถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง "คุณเป็นอะไรไปครับ คุณหลิน" แทนไทถามเมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของเธอ "ฉัน... ฉันเพิ่งนึกออก" เมลินดาตอบ เสียงสั่น "ผู้หญิงในรูปนี้... คือแม่ของฉัน" "แต่... พ่อบอกว่าแม่เสียชีวิตแล้ว" "ฉันคิดว่า... พ่ออาจจะโกหกฉัน" เมลินดาพูด น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "แม่ของฉัน... อาจจะไม่ได้เสียชีวิตด้วยสาเหตุที่พ่อบอก" ความจริงที่ซ่อนเร้นกำลังค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละน้อย และมันยิ่งทำให้เธอตั้งคำถามกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยรู้จักเกี่ยวกับครอบครัวของเธอ "เราต้องไปที่วัดร้างนั่นให้เร็วที่สุด" เมลินดากล่าว ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความเศร้า "ฉันต้องรู้ความจริงทั้งหมด"