สายลมร้อนชื้นของกรุงเทพฯ พัดผ่านหน้าต่างรถลีมูซีนสีดำสนิทที่กำลังเคลื่อนตัวไปตามถนนสายหลัก แสงอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังจะลับขอบฟ้าสาดส่องลงมา สะท้อนกับตึกระฟ้าสูงเสียดฟ้า บรรยากาศของเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบและความหวัง แต่สำหรับ คิม มินจุน ชายหนุ่มชาวเกาหลีวัยยี่สิบปลายๆ ที่นั่งอยู่เบาะหลัง ความรู้สึกที่มีต่อเมืองนี้กลับซับซ้อนยิ่งกว่านั้นมาก เขากวาดตามองทิวทัศน์สองข้างทางอย่างพิจารณา ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววเคร่งขรึมภายใต้กรอบหน้าหล่อเหลา เส้นผมสีดำถูกจัดแต่งอย่างประณีต เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวที่สวมใส่ถูกพับปลายแขนขึ้นอย่างมีรสนิยม สะท้อนถึงความพิถีพิถันในทุกรายละเอียด "ใกล้ถึงที่หมายแล้วครับ คุณคิม" เสียงทุ้มของคนขับดังขึ้นเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงเกาหลี มินจุนพยักหน้ารับเบาๆ "ขอบคุณ" เขาตอบกลับเป็นภาษาเกาหลี ก่อนจะหันกลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง มือเรียวกำแน่นอยู่ที่ขอบที่วางแขน ราวกับกำลังพยายามควบคุมความรู้สึกบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นภายใน การเดินทางมายังประเทศไทยครั้งนี้ของเขาไม่ใช่การมาท่องเที่ยว ไม่ใช่การมาพักผ่อน แต่เป็นการมาเพื่อสะสางบางสิ่งบางอย่างที่ผูกติดอยู่กับอดีตของครอบครัว การสูญเสียที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนยังคงเป็นบาดแผลในใจเขาเสมอ และหลักฐานที่เขาตามหาในครั้งนี้ อาจเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขความจริงที่ถูกซุกซ่อนไว้ได้ ธุรกิจของตระกูลคิมนั้นยิ่งใหญ่และแผ่ขยายไปทั่วโลก ไม่ใช่แค่ในด้านที่ถูกต้องตามกฎหมายเท่านั้น แต่มินจุนรู้ดีว่าภายใต้ความสำเร็จอันมหาศาลนั้น ยังมีอีกด้านหนึ่งที่ดำมืดและอันตราย เขาเติบโตมาพร้อมกับโลกใบนั้น เข้าใจกฎเกณฑ์และอันตรายที่ซ่อนอยู่ แต่เขาไม่เคยคิดว่ามันจะส่งผลกระทบมาถึงเขาถึงขนาดนี้ รถลีมูซีนเลี้ยวเข้าสู่ซอยที่ค่อนข้างเงียบสงบ อาคารต่างๆ เริ่มเล็กลง บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไป จากความวุ่นวายของเมืองหลวง กลายเป็นความคุ้นเคยที่ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังก้าวเข้าสู่โลกอีกใบหนึ่ง รถจอดสนิทหน้าอาคารพาณิชย์เก่าๆ แห่งหนึ่งที่ดูไม่โดดเด่น แต่กลับให้ความรู้สึกหนักแน่นและมีพลังบางอย่าง "ที่นี่คือที่ที่คุณต้องการให้ผมมาส่งใช่ไหมครับ" คนขับถาม "ใช่" มินจุนตอบ เขาเปิดประตูรถก้าวลงสู่พื้นถนนทันที ทิ้งสัมภาระไว้ให้คนขับจัดการ เขาเดินตรงไปยังประตูอาคาร รู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมา แต่เขาก็เลือกที่จะไม่สนใจ ทันทีที่ก้าวเข้าไปในอาคาร กลิ่นอายที่คุ้นเคยก็โชยมาแตะจมูก กลิ่นของธูป กลิ่นของเครื่องหอม และกลิ่นอายของอำนาจที่มองไม่เห็น เขาเดินผ่านโถงทางเดินที่ปูด้วยพรมสีแดงเข้มไปยังห้องทำงานห้องหนึ่ง บานประตูไม้สักโอ่อ่าถูกเปิดออกโดยชายในชุดสูทสีดำ "คุณคิม ยินดีต้อนรับครับ" เสียงทักทายดังขึ้นจากชายชราที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โบราณ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งประสบการณ์ ดวงตาคมกริบมองมาที่มินจุนอย่างประเมิน "สวัสดีครับ ท่านประธาน" มินจุนโค้งคำนับเล็กน้อย "ผมมาตามที่ได้ตกลงกันไว้" "แน่นอน" ชายชราตอบ พลางผายมือเชิญให้มินจุนนั่งลง "เราได้เตรียมทุกอย่างไว้ให้คุณแล้ว" ขณะที่มินจุนกำลังจะเปิดฉากสนทนาอย่างเป็นทางการ เสียงประตูด้านนอกก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่วิ่งเข้ามาอย่างลุกลน ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว ผมเผ้ายุ่งเหยิงจากการวิ่งหนี "ช่วยด้วยค่ะ! ได้โปรดช่วยหนูด้วย!" เธอร้องขอเสียงสั่นเครือ มินจุนและท่านประธานหันไปมองพร้อมกัน ชายในชุดสูทสีดำที่ยืนอยู่ตรงประตูรีบก้าวเข้ามาจะจับตัวหญิงสาว แต่เธอก็หลบหลีกไปได้อย่างรวดเร็ว "อย่าเข้ามานะ!" เธอตะโกน มินจุนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกประหลาดใจ เขาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นภาพแบบนี้ในสถานที่แห่งนี้ เขาเงยหน้ามองท่านประธาน ซึ่งกลับมีสีหน้าเรียบเฉยราวกับว่าเหตุการณ์นี้เป็นเรื่องปกติ "เกิดอะไรขึ้น?" มินจุนถาม "ไม่มีอะไรครับ คุณคิม" ท่านประธานตอบพลางโบกมือให้กับชายชุดสูท "แค่คนงานหลงเข้ามาผิดที่" "แต่เธอ..." มินจุนกำลังจะพูดต่อ แต่หญิงสาวก็พุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว "ได้โปรดค่ะ! เขาจะฆ่าหนู!" เธอร้องขอพลางจับแขนมินจุนไว้แน่น "พวกนั้นจะมาเอาของที่หนูมี! หนูไม่อยากให้ใครรู้!" มินจุนมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังของเธอ หัวใจของเขาพลันบีบรัด เขาเห็นบางอย่างในแววตาของเธอที่ทำให้เขานึกถึงตัวเองเมื่อครั้งยังเด็ก ความรู้สึกของการถูกทอดทิ้ง ความรู้สึกของการต้องเผชิญหน้ากับอันตรายเพียงลำพัง "คุณกำลังพูดถึงอะไร" มินจุนถาม เสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย "หนู... หนูเจอของบางอย่างเข้า" หญิงสาวตอบเสียงแหบพร่า "ของที่พวกมันต้องการมาก" "ของอะไร?" "หนูไม่รู้แน่ชัด" เธอพูด พลางมองไปรอบๆ ห้องอย่างระแวง "แต่มันเป็นสิ่งสำคัญมาก พวกมันตามล่าหนูมาตลอด" ชายชุดสูทกำลังเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ หญิงสาวตัวสั่นเทา "เธอมาถูกที่แล้ว" มินจุนพูดกับหญิงสาว "ที่นี่คือที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเธอ" หญิงสาวเงยหน้ามองเขาด้วยความหวัง "จริงเหรอคะ?" "ผมจะช่วยคุณเอง" มินจุนพูดพลางหันไปมองท่านประธาน "ท่านประธานครับ เรื่องนี้..." "ไม่เป็นไรเลย คุณคิม" ท่านประธานตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เราจัดการให้ได้เสมอ" มินจุนรู้ดีว่าคำว่า "จัดการ" ของท่านประธานนั้นมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่าที่เขาคิด แต่เมื่อมองเห็นความหวังในดวงตาของหญิงสาว เขาก็ตัดสินใจที่จะลองเสี่ยง "ผมขอรับผิดชอบเรื่องนี้เองครับ" มินจุนกล่าว "เธอคนนี้ จะอยู่ภายใต้การดูแลของผม" ท่านประธานยิ้มบางๆ "ตามที่คุณต้องการ คุณคิม" มินจุนหันกลับมามองหญิงสาว "คุณชื่ออะไร?" "แพรวค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "ชื่อแพรว" "แพรว" มินจุนทวนชื่อ "ต่อไปนี้ คุณจะปลอดภัย" เขาจับมือเธอไว้แน่น รู้สึกถึงความเย็นเฉียบที่ส่งผ่านมาจากปลายนิ้วของเธอ เขารู้สึกได้ว่าการเดินทางมายังประเทศไทยครั้งนี้ คงจะไม่ง่ายอย่างที่คิด และบางที หลักฐานที่เขาตามหา อาจกำลังจะปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาในรูปแบบที่คาดไม่ถึง