แสงอรุณยามเช้าสาดส่องผ่านม่านบางเข้ามา ปลุกให้มินจุนตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน ความเหนื่อยล้าจากการวางแผนและการเดินทางยังคงตกค้างอยู่ แต่หัวใจกลับเปี่ยมไปด้วยความหวัง เมื่อทราบข่าวคราวของคุณชเว เขาพลิกตัวลุกขึ้นนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นผู้คนเริ่มขวักไขว่บนท้องถนนในกรุงเทพฯ เมืองที่ไม่เคยหลับใหลแห่งนี้ "เชียงใหม่..." มินจุนพึมพำกับตัวเอง เขารู้สึกถึงแรงดึงดูดอย่างประหลาดต่อสถานที่แห่งนี้ ราวกับว่าอดีตของพ่อ ความลับของ "โครงการเงา" และชะตากรรมของเขากำลังรอคอยอยู่ที่นั่น แพรวยังคงหลับสนิทอยู่บนเตียง มินจุนเดินเข้าไปใกล้ ยื่นมือไปสัมผัสเส้นผมที่หล่นปรกหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา "แพรว..." เขาเรียกเสียงกระซิบ "เราต้องไปเชียงใหม่แล้ว" ดวงตาของแพรวค่อยๆ ปรือเปิดขึ้น มองใบหน้าของมินจุนที่ปรากฏอยู่เหนือเธอ "เชียงใหม่เหรอคะ?" เธอถามเสียงงัวเงีย "ทำไมเราต้องไปที่นั่น?" "คุณชเวอยู่ที่นั่น" มินจุนตอบ "คุณซงเพิ่งยืนยันเมื่อครู่นี้เอง พ่อของผมทิ้งร่องรอยไว้ที่นั่นบางอย่าง และคุณชเวน่าจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขปริศนานั้น" แพรวลุกขึ้นนั่ง หวีดผมที่ยุ่งเหยิงด้วยปลายนิ้ว "คุณชเว... คนที่พ่อคุณพูดถึงในเอกสารใช่ไหมคะ?" "ใช่" มินจุนพยักหน้า "เขาอาจจะเป็นคนเดียวที่รู้ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับแจ็คสันและสิ่งที่พ่อผมกำลังทำก่อนที่จะ... ก่อนที่ทุกอย่างจะจบลง" "แล้วเราจะไปที่นั่นได้อย่างไรคะ?" แพรวถาม "เรามีเวลาไม่มากนัก" "คุณซงได้จัดการทุกอย่างไว้แล้ว" มินจุนกล่าว "ตั๋วเครื่องบินส่วนตัวไปยังเชียงใหม่จะพร้อมในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า เราต้องรีบเก็บสัมภาระและออกเดินทาง" เมื่อทั้งสองเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อย พวกเขาก็เดินทางไปยังสนามบินส่วนตัว คุณซงรออยู่ที่นั่นแล้ว พร้อมด้วยทีมงานรักษาความปลอดภัยที่ดูสุขุมและมีความเป็นมืออาชีพ "ขอให้โชคดี" คุณซงกล่าว ขณะยื่นเอกสารบางอย่างให้กับมินจุน "นี่คือข้อมูลเบื้องต้นเกี่ยวกับไร่ที่คุณชเวอาศัยอยู่ และรายชื่อผู้ติดต่อในพื้นที่ หากมีปัญหาอะไร โทรหาผมได้ตลอดเวลา" "ขอบคุณมากครับคุณซง" มินจุนรับเอกสารมา "ผมจะเป็นหนี้คุณตลอดไป" "เรากำลังทำสิ่งเดียวกัน มินจุน" คุณซงยิ้มบางๆ "เรากำลังต่อสู้เพื่อความถูกต้อง" เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าสู่ภาคเหนือของประเทศไทย ทิวทัศน์เบื้องล่างเปลี่ยนจากตึกสูงระฟ้าของกรุงเทพฯ เป็นผืนป่าเขียวขจีและเทือกเขาสลับซับซ้อน แพรวเอนหลังพิงเบาะ ปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับสายลมที่พัดผ่านเข้ามา "คุณคิดว่าคุณชเวจะช่วยเหลือเราจริงๆ เหรอคะ?" แพรวถาม พลางมองออกไปยังทิวทัศน์ที่สวยงาม "ผมหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น" มินจุนตอบ "พ่อของผมเชื่อมั่นในตัวเขามากพอที่จะทิ้งร่องรอยไว้ให้ผมตามหา ผมคิดว่าเขาคงมีเหตุผลของเขา" "ถ้าเขาเป็นเหมือนที่เราคิดจริงๆ เขาอาจจะกลัวแจ็คสันมาก" แพรวกล่าว "หลังจากที่แจ็คสันทำลายชีวิตของเขาไปแล้ว" "นั่นคือความเสี่ยงที่เราต้องยอมรับ" มินจุนกล่าว "แต่บางครั้ง การเผชิญหน้ากับความกลัว ก็เป็นหนทางเดียวที่จะปลดปล่อยตัวเองได้" หลังจากเดินทางกว่าหนึ่งชั่วโมง เครื่องบินก็ร่อนลงจอดบนรันเวย์เล็กๆ ของสนามบินเชียงใหม่ อากาศที่นี่เย็นสบายและสดชื่นกว่าในเมืองหลวงมาก ทีมงานของคุณซงรออยู่ที่นั่นพร้อมรถยนต์ที่จัดเตรียมไว้ "ไร่ของคุณชเวอยู่ห่างจากที่นี่ประมาณสองชั่วโมงครับ" หนึ่งในทีมงานแจ้ง "ผมจะขับรถนำทางให้" การเดินทางบนถนนสายเล็กๆ ที่คดเคี้ยวผ่านหมู่บ้านและสวนผลไม้ ทำให้มินจุนและแพรวได้สัมผัสกับวิถีชีวิตที่แตกต่างออกไปจากที่พวกเขาเคยรู้จัก เสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่วิ่งเล่นริมทาง กลิ่นดิน กลิ่นดอกไม้ป่า เป็นภาพที่ทำให้หัวใจสงบลง "ที่นี่สวยงามมากเลยนะคะ" แพรวกล่าว พลางสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด "ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนอย่างแจ็คสันอยู่ได้ในโลกที่สวยงามแบบนี้" "โลกนี้ซับซ้อนกว่าที่เราคิดเยอะเลยครับ" มินจุนตอบ "ความมืดมักจะซ่อนตัวอยู่ในที่ที่เราคาดไม่ถึงเสมอ" ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงทางเข้าไร่แห่งหนึ่ง รั้วไม้เก่าๆ ล้อมรอบพื้นที่กว้างใหญ่ มีบ้านหลังเล็กๆ ตั้งอยู่ท่ามกลางต้นไม้ผลนานาชนิด กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้และผลไม้ลอยมาแตะจมูก "คุณชวีน่าจะอยู่ที่บ้านหลังนั้นครับ" ทีมงานชี้ไปยังบ้านหลังหนึ่งซึ่งดูเงียบสงบ มินจุนและแพรวลงจากรถ รู้สึกถึงความตื่นเต้นและความประหม่าปะปนกันไป พวกเขาเดินตรงไปยังบ้านหลังนั้น หัวใจเต้นระรัว "คุณชเวครับ?" มินจุนเอ่ยเรียกเสียงดังพอสมควร แต่ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ "ดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่เลยค่ะ" แพรวกล่าว พลางมองไปรอบๆ ทันใดนั้น ประตูบานหนึ่งของบ้านก็แง้มออก เผยให้เห็นใบหน้าของชายสูงวัยที่ดูเหนื่อยล้า ดวงตาของเขามีแววระแวดระวัง "คุณเป็นใคร?" ชายสูงวัยถามเสียงแหบพร่า "ผม... ผมชื่อมินจุนครับ" มินจุนตอบ "ผมมาตามหาคุณชเว" ชายสูงวัยนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังประมวลผลคำพูด "ฉัน... ฉันคือชเว ซึงฮุน" เขาตอบอย่างช้าๆ "แล้วคุณ... คุณเป็นใครกันแน่?" มินจุนจ้องมองเข้าไปในดวงตาของชายสูงวัยตรงหน้า เขาเห็นความเจ็บปวดและความหวาดกลัวที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ความเหนื่อยล้า "ผมเป็นลูกชายของ จอง ฮาอึล ครับ" เมื่อได้ยินชื่อนั้น ดวงตาของชเว ซึงฮุน เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจและความไม่เชื่อ "ลูกชายของ... จอง ฮาอึล งั้นเหรอ?" "ใช่ครับ" มินจุนตอบ "พ่อของผม... พ่อได้ฝากเรื่องบางอย่างไว้กับคุณ" ชเว ซึงฮุนยืนนิ่งอึ้งไปนาน ราวกับความทรงจำในอดีตได้หลั่งไหลกลับมา เขาค่อยๆ เปิดประตูบ้านต้อนรับทั้งสองเข้ามา "เข้ามาสิ..." เขาเอ่ยเสียงแผ่วเบา ภายในบ้านตกแต่งเรียบง่าย แต่สะอาดสะอ้าน มีรูปถ่ายเก่าๆ วางประดับอยู่บนชั้นวางของ มินจุนมองไปยังรูปถ่ายเหล่านั้น เห็นใบหน้าของพ่อของเขาในวัยหนุ่ม ยืนยิ้มอยู่ข้างชายที่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าคือคุณชเว "ผมไม่คิด... ไม่คิดว่าจะมีใครตามหาผมเจอ" ชเว ซึงฮุนกล่าว ขณะรินน้ำชาให้ทั้งสอง "แจ็คสัน... เขามันตามล่าผมตลอดหลายปีที่ผ่านมา" "พ่อของผม... เขาเป็นห่วงคุณ" มินจุนกล่าว "เขารู้ว่าแจ็คสันทำอะไรกับคุณ" "ทำลายชีวิตผมทุกอย่าง" ชเว ซึงฮุนพยักหน้าช้าๆ "ผมสูญเสียทุกอย่างไปเพราะเขา งาน ครอบครัว ชื่อเสียง... ผมต้องมาหลบซ่อนอยู่ที่นี่เหมือนคนจรจัด" "แต่พ่อของผม... เขาไม่ได้ยอมแพ้" มินจุนกล่าว "เขาทิ้งเบาะแสไว้ให้ผม เพื่อตามหาความจริง และตามหาหลักฐานที่จะจัดการกับแจ็คสัน" "หลักฐาน?" ชเว ซึงฮุนเงยหน้าขึ้นมองมินจุน "คุณแน่ใจนะว่ามี?" "ผมเชื่ออย่างนั้นครับ" มินจุนตอบ "และพ่อของผมก็เชื่อว่า คุณคือคนที่รู้ความจริงทั้งหมด" ชเว ซึงฮุนหลับตาลง ลมหายใจของเขาหนักขึ้น "ความจริง... บางครั้งความจริงก็เป็นสิ่งที่เราไม่อยากจะจำ" "แต่บางครั้ง... ความจริงก็เป็นสิ่งเดียวที่จะปลดปล่อยเราได้" แพรวกล่าวอย่างนุ่มนวล "คุณชเวคะ เราอยากจะช่วยคุณ" ชเว ซึงฮุนค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองไปยังแพรวด้วยแววตาที่อ่อนลง "เด็กคนนี้... หน้าตาคุ้นๆ เหมือนใครบางคน..." เขาพึมพำ "ผม... ผมเคยเห็นคุณมาก่อนเหมือนกันครับ" แพรวกล่าว "ตอนที่ผมยังเด็ก... คุณเคยมาหาพ่อผม" "ใช่... ใช่แล้ว" ชเว ซึงฮุนพยักหน้าแรงขึ้น "ฉันไปหาพ่อเธอ... เพื่อขอความช่วยเหลือ แต่... แต่ฉันก็ทำไม่ได้" "ไม่เป็นไรครับคุณชเว" มินจุนกล่าว "ตอนนี้เรามาอยู่ที่นี่แล้ว เราจะช่วยคุณเอง" เขาหยิบเอกสารที่ได้จากคุณซงออกมา ยื่นให้ชเว ซึงฮุน "นี่คือเอกสารบางส่วนที่พ่อของผมทิ้งไว้ครับ มันอาจจะช่วยให้คุณจำเรื่องราวต่างๆ ได้" ชเว ซึงฮุนรับเอกสารมา มือของเขาสั่นเทาขณะพลิกอ่าน เขาใช้เวลาครู่หนึ่งในการอ่านข้อความเหล่านั้น ดวงตาของเขาเริ่มมีน้ำใสๆ คลอ "ใช่... ใช่ทั้งหมดเลย" เขาพึมพำ "นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ... นี่คือความลับทั้งหมดของ 'โครงการเงา'..."