"ถ้าอยากได้... ก็ลองมาเอาเอง!" มินจุนตะโกนสวนกลับ พลางดันแพรวและคุณชเว ซึงฮุนให้ถอยไปทางช่องทางเล็กๆ ที่เขาเห็น "รีบไปซะ! อย่าหันหลังกลับ!" คุณชเว ซึงฮุนลังเล แต่เมื่อเห็นแววตาอันแน่วแน่ของมินจุน เขาก็พยักหน้าให้แพรว "ไปเถอะแพรว!" แพรวดึงแขนคุณชเว ซึงฮุนอย่างร้อนรน ทั้งสองรีบคลานเข้าไปในช่องทางที่มืดมิดและแคบนั้น มินจุนมองตามจนร่างของทั้งสองลับหายไป เขาถอนหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย แต่ก็รู้ดีว่านี่เป็นเพียงการเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งใหญ่ "คิดว่าหนีไปได้รึไง?" หัวหน้ากลุ่มพูดเยาะเย้ย "พวกแกหนีไม่พ้นหรอก!" "ถึงพวกแกจะจับฉันได้" มินจุนกล่าวพลางกัดฟัน "แต่ก็ไม่มีทางเอาเอกสารพวกนี้ไปจากฉันได้! มันจะถูกส่งต่อไปถึงมือคนที่ถูกต้องเอง!" "ปากดี!" ชายฉกรรจ์คนหนึ่งเดินเข้ามาหา มินจุนเตรียมพร้อมรับมือ เขารู้ว่าต้องใช้ทุกวิถีทางเพื่อถ่วงเวลา เขาเหลือบมองไปรอบๆ อีกครั้ง เห็นว่ามีถังน้ำมันเก่าๆ วางกองอยู่ใกล้ๆ กับกองเศษไม้ "คุณชเวครับ! คุณหนีออกมาแล้วใช่ไหมครับ?" มินจุนตะโกนไปทางช่องทางเล็กๆ แต่ก็รู้ว่าคงจะไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ "ผมกำลังจะสร้างความปั่นป่วน! หาทางออกอื่นให้เจอ!" หัวหน้ากลุ่มหัวเราะ "ไม่ต้องตะโกนไปหรอก! พวกแกจะไปไหนก็ไปไม่ได้ทั้งนั้น!" มินจุนไม่ตอบ เขาพุ่งเข้าใส่ชายที่เข้ามาใกล้ที่สุดอย่างรวดเร็ว ใช้แรงทั้งหมดผลักชายคนนั้นให้เซถลาไปชนกับเพื่อนของเขา มินจุนฉวยโอกาสนี้รีบวิ่งไปที่กองถังน้ำมัน เขาคว้าถังใบที่ใหญ่ที่สุดมาถือไว้เป็นอาวุธ "ถอยไป!" มินจุนตะคอก "ถ้าพวกแกเข้ามา ฉันจะทำให้ที่นี่กลายเป็นนรก!" พวกอันธพาลชะงักเล็กน้อย พวกเขาไม่คาดคิดว่ามินจุนจะกล้าต่อกรขนาดนี้ หัวหน้ากลุ่มขมวดคิ้ว "อย่าไปเสียเวลา! จับมันมา!" ชายสองคนวิ่งเข้ามาหามินจุน มินจุนเหวี่ยงถังน้ำมันใส่คนแรกอย่างแรง เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น ชายคนนั้นเซถอยหลังไปอีกคนพยายามจะเข้ามาคว้าตัวมินจุน มินจุนหลบหลีกอย่างคล่องแคล่วก่อนจะใช้ถังฟาดเข้าที่สีข้างของชายคนนั้น ทำให้เขาหงายหลังล้มลงไป "ไอ้สารเลว!" หัวหน้ากลุ่มสบถ เขาสั่งให้ลูกน้องทั้งหมดเข้าล้อมมินจุน "จับเป็น! อย่าให้มันทำลายของ!" มินจุนรู้ว่าเขาไม่สามารถสู้คนจำนวนมากได้ เขาเริ่มถอยหลังไปเรื่อยๆ พลางมองหาช่องทางหลบหนี เขาสัมผัสได้ถึงกล่องไม้ที่ยังคงกอดไว้แน่น ความรู้สึกถึงความหวังและความรับผิดชอบหล่อเลี้ยงจิตใจของเขา "แพรว! คุณชเว!" มินจุนตะโกนอีกครั้ง "ถ้าพวกคุณรอดไปได้... บอกคุณซงด้วยว่า... ว่าผมขอโทษ!" ในขณะเดียวกัน คุณชเว ซึงฮุนและแพรวคลานออกมาจากช่องทางเล็กๆ นั้น พวกเขามาโผล่ในส่วนที่มืดกว่าของโกดัง และได้ยินเสียงการต่อสู้ดังมาจากด้านหลัง "มินจุน!" แพรวร้องเสียงหลง "เราต้องกลับไปช่วยเขา!" "ไม่ได้แพรว!" คุณชเว ซึงฮุนดึงเธอไว้ "มินจุนเขากำลังถ่วงเวลาให้เรา! เราต้องทำตามแผน! เราต้องเอาเอกสารนี้ไปให้ถึงมือคุณซง!" เขายกกล่องไม้ขึ้นพลางมองไปรอบๆ "ต้องมีทางออกอื่น! ต้องมีทางอื่น!" แพรวเหลือบมองไปทางที่ได้ยินเสียงการต่อสู้ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกังวล เธอเห็นมินจุนกำลังต่อสู้กับกลุ่มคนร้ายอย่างกล้าหาญ แต่เขาก็เสียเปรียบอย่างมาก "แต่ว่า..." แพรวพยายามจะอธิบาย "ถ้ามินจุนเป็นอะไรไป..." "ฉันรู้" คุณชเว ซึงฮุนกล่าว น้ำเสียงของเขาก็เต็มไปด้วยความไม่สบายใจเช่นกัน "แต่ถ้าเราตายไปพร้อมกัน ความพยายามของพวกเราทุกคนก็จะสูญเปล่า! มินจุนเขากำลังทำเพื่อเราทุกคน! เราต้องไม่ทำให้เขาเสียใจ!" คุณชเว ซึงฮุนเริ่มเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แพรวเหลือบมองกลับไปที่เสียงการต่อสู้เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะรีบวิ่งตามคุณชเว ซึงฮุนไป "พวกแกจะหนีไปไหน!" เสียงตะโกนดังไล่หลังมา มินจุนเห็นคุณชเว ซึงฮุนและแพรวหายเข้าไปในความมืด เขาจึงตัดสินใจทำสิ่งที่ต้องทำ เขาโยนถังน้ำมันลงบนพื้นอย่างแรง แล้วรีบใช้ไฟแช็กที่พกติดตัวจุดประกายไฟ "อ๊ากกก!" เสียงตะโกนดังขึ้นเมื่อไฟลุกไหม้เปลวเพลิงเริ่มลามไปอย่างรวดเร็ว พวกอันธพาลตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น พวกเขาพยายามจะดับไฟ แต่เปลวเพลิงก็ลุกลามไปทั่วกองเศษไม้และน้ำมันอย่างรวดเร็ว "หนีเร็วเข้า! พวกมันจะติดอยู่ในกองไฟ!" หัวหน้ากลุ่มตะโกน แต่ก็สายเกินไปแล้ว มินจุนไม่รอช้า เขาใช้จังหวะที่พวกอันธพาลกำลังแตกตื่น วิ่งสวนออกไปทางด้านข้างของโกดังที่ยังมีช่องทางอยู่ เขาไม่รู้ว่าคุณชเว ซึงฮุนกับแพรวไปถึงไหนแล้ว แต่เขาก็หวังว่าพวกเขาจะปลอดภัย เขาวิ่งออกมาสู่ภายนอกท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็น เขาหันกลับไปมองโกดังที่กำลังลุกไหม้เป็นเปลวเพลิง ยามค่ำคืนถูกสว่างไสวด้วยแสงเพลิงอันน่าสะพรึงกลัว เขารู้ดีว่าการกระทำของเขาจะนำมาซึ่งอะไรตามมา แต่เขาก็ไม่เสียใจ "ผมทำได้แล้ว..." มินจุนพึมพำ หอบหายใจถี่ "ผมต้องทำให้สำเร็จ..."