ห้องพักหรูบนชั้นสูงของโรงแรมแห่งหนึ่งในย่านสุขุมวิท สว่างไสวไปด้วยแสงไฟยามค่ำคืน แพรว นั่งตัวสั่นอยู่บนโซฟาบุหนังอย่างดี ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดระแวง สลับกับมองไปยังร่างสูงโปร่งของคิม มินจุน ที่กำลังยืนพิงกรอบประตูห้องอยู่ "คุณแน่ใจนะว่าปลอดภัยจริงๆ" เธอถามเสียงแผ่ว พยายามซ่อนความรู้สึกหวาดกลัวที่ยังคงเกาะกุมจิตใจ มินจุนหันมาสบตาเธอ ดวงตาคมกริบของเขาอ่อนลงเล็กน้อย "ผมบอกแล้วว่าคุณจะปลอดภัย ที่นี่ไม่มีใครหาคุณเจอ" "แต่... พวกนั้น... พวกเขาแข็งแกร่งมาก" เสียงของเธอสั่นเครือ "ถ้าพวกเขารู้ว่าหนูอยู่ที่นี่..." "พวกเขาจะไม่รู้" มินจุนตัดบท "ผมจะจัดการทุกอย่างเอง" "แต่คุณจะจัดการยังไงคะ" แพรวถามอย่างไม่เข้าใจ "คุณเป็นใครกันแน่ ทำไมท่านประธานถึงยอมให้คุณ... แล้วทำไมคุณถึงอยากช่วยหนู" มินจุนเดินเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามเธอ เขาเหลือบมองขวดน้ำเปล่าบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบขึ้นมาเปิดและยื่นให้เธอ "ดื่มน้ำก่อนนะ" แพรวรับขวดน้ำมาด้วยมือที่ยังสั่นเทา เธอดื่มอึกใหญ่ ก่อนจะวางขวดลง "ผมไม่ใช่คนดีอะไรนักหรอก แพง" มินจุนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "แต่ผมก็ไม่ชอบการกดขี่ข่มเหง" "แต่เมื่อกี้... ที่นั่น... คุณดูเหมือนจะรู้จักท่านประธาน" แพรวพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว "ผมมีความสัมพันธ์ทางธุรกิจกับท่านประธาน" มินจุนยอมรับ "แต่ผมไม่ได้เห็นด้วยกับวิธีการของเขาเสมอไป" "แล้ว... ของที่หนูเจอ..." แพรวเริ่มต้นจะพูดต่อ แต่ก็ชะงักไป "คุณยังไม่ได้บอกผมเลยว่าคุณเจออะไร" มินจุนเอ่ยถาม "ยิ่งคุณบอกผมมากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งช่วยคุณได้มากเท่านั้น" แพรวถอนหายใจยาว เธอหลับตาลงชั่วครู่ ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า "มันเป็น... กล่องไม้เล็กๆ ค่ะ" "กล่องไม้?" มินจุนเลิกคิ้ว "ใช่ค่ะ" แพรวพยักหน้า "มันถูกซ่อนไว้ในที่ที่... หนูไม่คิดว่าใครจะหาเจอ หนูบังเอิญไปเจอเข้าตอนที่..." เธอหยุดพูดไป "ตอนที่อะไร?" มินจุนเร่ง "ตอนที่หนูทำงานอยู่ที่โกดังเก่าแห่งหนึ่ง" แพรวตอบ "เป็นโกดังที่พวกเขามักจะใช้ขนส่งของ" "แล้วทำไมคุณถึงคิดว่าพวกนั้นกำลังตามล่าคุณเพราะกล่องใบนั้น?" "หนูเห็นพวกเขา... พวกเขาคุยกัน" แพรวอธิบาย "ได้ยินชื่อกล่องนั้น และเห็นท่าทางของพวกเขา... พวกเขาดูคลั่งมาก" "คุณเปิดมันดูหรือยัง?" "ยังค่ะ" แพรวส่ายหน้า "หนูกลัว... หนูรู้สึกได้ว่ามันอันตราย" มินจุนพยักหน้า เขาเข้าใจความรู้สึกของเธอได้ดี "คุณเก็บมันไว้ที่ไหน?" แพรวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเบา "ที่... ห้องเช่าของหนูค่ะ" "ผมต้องไปเอากล่องใบนั้นมา" มินจุนกล่าว "มันอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขความจริงทั้งหมด" "แต่... มันอันตรายนะคะ" แพรวเตือน "อันตรายกว่านี้ผมก็เจอมาเยอะแล้ว" มินจุนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "และคุณเองก็ต้องไปด้วย" "ทำไมหนูต้องไปด้วยคะ?" "เพราะคุณคือคนเดียวที่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน และคุณอาจจะต้องเป็นคนอธิบายให้ผมฟัง" มินจุนกล่าว "และที่สำคัญที่สุด... ผมไม่อยากทิ้งคุณไว้ที่นี่คนเดียว" คำพูดสุดท้ายของมินจุนทำให้แพรวใจสั่นแปลกๆ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงต้องพูดแบบนั้น แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้สึกถึงความปลอดภัยเมื่อได้ยินเสียงของเขา "แล้ว... ท่านประธานล่ะคะ" แพรวถาม "ถ้าเขามาเจอหนูที่นี่... หรือถ้าเขารู้ว่าหนูเอาของมา..." "ผมได้คุยกับท่านประธานแล้ว" มินจุนโกหก "เขาอนุญาตให้ผมดูแลคุณ" คำโกหกของมินจุนไม่ได้ทำให้แพรวสบายใจขึ้นเท่าที่ควร เธอรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลในทุกๆ อย่างที่เกิดขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว "หนู... หนูจะไปกับคุณค่ะ" แพรวตัดสินใจ "แต่ถ้ามีอะไรผิดพลาด..." "ไม่มีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นหรอก" มินจุนย้ำ "ผมจะพาคุณไปที่ที่ปลอดภัยที่สุด" เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน "เตรียมตัวให้พร้อม เราจะออกเดินทางกันในอีกไม่ช้า" แพรวพยักหน้า เธอค่อยๆ เดินไปยังห้องน้ำเล็กๆ ในห้องพัก เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยร่องรอยของความเหนื่อยล้าและความหวาดกลัว แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ฉายประกายอยู่ในดวงตา เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอกำลังจะทำนั้น จะนำพาเธอไปสู่อะไร แต่เธอรู้เพียงว่า เธอต้องทำ มินจุนยืนมองเธอที่กำลังเตรียมตัว เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดหน้าจอ ภาพถ่ายที่ปรากฏขึ้นทำให้เขาขมวดคิ้ว ภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง ใบหน้าของเธอคล้ายกับแพรว แต่ดูมีความสุขกว่า มีรอยยิ้มที่สดใสกว่า เขาจำได้ว่าเธอคนนี้คือคนที่เขาตามหา "พี่สาวของแพรว" เขาพึมพำกับตัวเอง "คนที่หายตัวไปเมื่อหลายปีก่อน" เขาเก็บโทรศัพท์ลง และหันไปมองแพรวอีกครั้ง ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจเขา เขามาที่นี่เพื่อตามหาหลักฐาน แต่ตอนนี้ เขากลับรู้สึกว่าเรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่คิดไว้มาก