แสงตะวันอ่อนๆ สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างของบ้านพักเก่าๆ เข้ามากระทบใบหน้าของ 'ชิน' และ 'มินตรา' พวกเขานอนหลับไม่สนิทนัก ความเหนื่อยล้าจากการหลบหนี และความกังวลเกี่ยวกับอนาคต ทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในฝันร้าย ชินลุกขึ้นมาก่อน เขามองไปที่มินตราที่ยังคงหลับใหลอยู่บนเตียงเล็กๆ นั้น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนล้า แต่ก็ยังคงความสวยงาม เขาไม่สามารถปล่อยให้เธอต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้ได้ เขาเดินออกไปนอกบ้าน สูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้า ยืนมองทิวทัศน์ภูเขาเขียวขจีเบื้องหน้า ซึ่งดูราวกับโลกอีกใบที่ห่างไกลจากความวุ่นวายและอันตรายในเมืองหลวง แต่แล้ว ความคิดถึงอดีตอันเลวร้ายก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา ภาพใบหน้าของ 'ไอ้ดำ' ชายที่เขาเคยทำร้ายเมื่อหลายปีก่อน ภาพใบหน้าของครอบครัวที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากการกระทำของเขา...มันยังคงตามหลอกหลอนเขาอยู่เสมอ “ฉันไม่เคยอยากจะเป็นคนแบบนี้เลย...” ชินพึมพำกับตัวเอง “แต่...ฉันไม่มีทางเลือก...” เขาเดินกลับเข้ามาในบ้าน มินตรากำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าว จิบกาแฟร้อนๆ “อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ชิน” มินตรากล่าว “เมื่อคืน...ฝันร้ายอีกแล้วเหรอคะ?” ชินพยักหน้า “ใช่...เหมือนมันจะไม่มีวันจบสิ้น” “หนูก็เหมือนกันค่ะ” มินตรากล่าว “หนู...หนูขอโทษนะคะพี่ชิน...ที่ต้องทำแบบนั้นกับพี่...” “ฉันเข้าใจ...” ชินพูด “ฉันรู้ว่าเธอมีเหตุผลของเธอ” “แต่หนู...หนูไม่เคยอยากจะทำร้ายพี่เลยจริงๆ ค่ะ” มินตราน้ำตาคลอ “หมวดทัศน์...เขาบีบคั้นหนูมาก...เขาบอกว่า...ถ้าหนูไม่ทำตาม...เขาจะเปิดโปงความลับของพี่...และจะทำให้พี่ต้องติดคุกตลอดชีวิต...” ชินล้มตัวลงนั่งบนเก้าอี้ “ฉันรู้...ฉันเข้าใจ” เขาถอนหายใจ “แต่ตอนนี้...เราต้องคิดว่าจะทำยังไงต่อไป” “เราจะสู้กลับ...ได้จริงๆ เหรอคะ?” มินตราถามด้วยความหวัง “เราต้องสู้...” ชินกล่าว “เราไม่สามารถปล่อยให้พวกมัน...มาควบคุมชีวิตของเราได้อีกต่อไป” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรศัพท์เครื่องเก่าที่เขาไม่เคยใช้มันในการติดต่อกับโลกภายนอกนานแล้ว เขาโทรหา 'น้าสมศักดิ์' อดีตเพื่อนร่วมงานที่ตอนนี้เปิดร้านซ่อมรถเก่าๆ อยู่ที่ต่างจังหวัด “น้าสมศักดิ์ครับ...ผมชินนะ...ใช่...นานแล้วที่ไม่ได้คุยกัน...” ชินพูด “ผมมีเรื่องอยากจะขอความช่วยเหลือจากน้าหน่อย...” น้าสมศักดิ์รับปากช่วยเหลือ ชินวางแผนที่จะใช้ร้านซ่อมรถของน้าสมศักดิ์เป็นที่หลบภัยชั่วคราว และอาจจะเป็นฐานที่มั่นในการวางแผนตอบโต้ “แล้ว...เราจะไปเจอกับใครบ้างคะ?” มินตราถาม เมื่อชินวางสายโทรศัพท์ “เราจะไปเจอกับคนที่จะช่วยเราได้” ชินตอบ “คนที่เชื่อใจได้...คนที่เคยช่วยเหลือผมในอดีต” “ใครคะ?” มินตราถามอย่างสงสัย “น้าสมศักดิ์” ชินยิ้มเล็กน้อย “เขาเคยช่วยเหลือผมไว้หลายครั้ง...และครั้งนี้...ฉันก็หวังว่า...เขาจะช่วยเราได้อีกครั้ง” ชินเริ่มจะรู้สึกมีความหวังขึ้นมาบ้าง เขาเชื่อว่าเขายังมีคนที่สามารถพึ่งพาได้ แต่ในขณะเดียวกัน...ที่กรุงเทพฯ... 'หมวดทัศน์' นั่งอยู่ในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยแฟ้มคดี เขาจิบกาแฟอย่างเย็นชา ใบหน้าแสดงออกถึงความพอใจ “คุณอาชิต...คงจะลำบากหน่อยนะ” เขาพูดกับตัวเอง “แต่...ฉันก็ไม่มีทางเลือก” เขาหยิบรูปถ่ายเก่าๆ ขึ้นมาดู เป็นรูปของ 'ไอ้ดำ' และครอบครัวของเขา...ไอ้ดำคือคนที่ชินเคยทำร้ายจนเป็นอัมพาต “ทุกอย่าง...ต้องจบลงที่นี่” หมวดทัศน์กล่าว “และชิน...แกก็ต้องรับผิดชอบ...ในสิ่งที่แกทำ...” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์โทรศัพท์ของ 'เสี่ยใหญ่' เจ้าของบ่อนการพนัน “เสี่ยใหญ่ครับ...ผมมีข่าวดีจะแจ้งให้ทราบ...” หมวดทัศน์กล่าว “ชิน...ผมรู้แล้วว่าเขาอยู่ที่ไหน...” เสี่ยใหญ่ฟังด้วยความสนใจ “ดีมาก หมวดทัศน์...แล้วแผนต่อไปของเราล่ะ?” “เราจะรอให้เขา...มาหาเราเอง” หมวดทัศน์ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “และเมื่อเขามา...เราก็จะได้...จบเรื่องนี้ให้เด็ดขาด...”