เสียงฝีเท้าดังไล่หลังมาไม่หยุดหย่อน ดิมิทรีสูดลมหายใจลึก พยายามควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจที่เต้นระรัว เขาพยายามมองหาทางหลบหนี แต่สุสานแห่งนี้กลับดูเหมือนจะแคบลงเรื่อยๆ ล้อมรอบไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่และกำแพงอิฐที่ผุพัง "ไปทางนี้!" ดิมิทรีตะโกน เขาคว้าแขนแพรวและพาวิ่งอ้อมไปทางด้านหลังของเนินดินเตี้ยๆ ร่างเงาของชายสองคนนั้นยังคงไล่ตามมาติดๆ เสียงตะโกนเป็นภาษาที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นเป็นระยะๆ "พวกเขาต้องการอะไรกันแน่คะ?" แพรวถาม เสียงของเธอหอบเหนื่อย "ผมไม่รู้!" ดิมิทรีตอบ "แต่พวกเขาต้องการจับเรา... หรืออาจจะ... กำจัดเรา" พวกเขามาถึงทางตัน เป็นกำแพงสุสานที่สูงตระหง่าน กั้นทางไม่ให้ไปต่อได้อีกแล้ว ดิมิทรีหันกลับไปมอง เห็นเงาของชายสองคนกำลังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ความหวังเริ่มจะเลือนหายไป "เราจะทำยังไงกันดีคะ?" แพรวถาม ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผมไม่รู้..." ดิมิทรีพึมพำ เขาพยายามมองหาทางออก แต่ดูเหมือนจะไม่มี "เราอาจจะต้องสู้" "สู้เหรอคะ?" แพรวถาม ตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ "แต่เราจะสู้ได้อย่างไร... พวกเขามีอาวุธแน่ๆ" "ผมก็ไม่แน่ใจ" ดิมิทรีกล่าว "แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" ชายทั้งสองคนเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ดิมิทรีสังเกตเห็นว่าคนหนึ่งมีมีดในมือ ส่วนอีกคนมีท่อนเหล็ก ดิมิทรีผลักแพรวไปไว้ข้างหลังเขา "หลบไปข้างหลังผมนะแพรว" ดิมิทรีสั่ง "อย่าออกมาจนกว่าผมจะบอก" "แต่..." แพรวต้องการจะคัดค้าน แต่ดิมิทรีส่ายหน้า "ทำตามที่ผมบอก" ดิมิทรีกล่าว เขามองไปยังชายทั้งสองด้วยแววตาที่มุ่งมั่น ชายคนหนึ่งยิ้มเยาะ "แกมันโง่จริงๆ... ที่กล้าเข้ามาที่นี่" เขาพูดด้วยสำเนียงที่ฟังดูคุ้นเคยอย่างประหลาด "คุณ..." ดิมิทรีเอ่ย แต่ก็ต้องหยุดไปเมื่อชายอีกคนพุ่งเข้าใส่เขาด้วยท่อนเหล็ก ดิมิทรีใช้แขนปัดป้องอย่างรวดเร็ว เสียงท่อนเหล็กลากไปกับแขนของเขาสร้างความเจ็บปวด แต่เขาก็ยังยืนหยัดได้ เขาเห็นโอกาส พุ่งเข้าใส่ชายที่ถือมีด การต่อสู้ที่ดุเดือดเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศที่เคยสงบเงียบของสุสาน เสียงกระทบกันของโลหะและเสียงหอบหายใจดังขึ้นเป็นจังหวะ ดิมิทรีใช้ทักษะที่เขาเคยฝึกฝนมาอย่างหนัก เขาหลบหลีกการโจมตีอย่างคล่องแคล่ว และสวนกลับอย่างรวดเร็ว "แกไม่รอดแน่!" ชายที่ถือมีดตะโกน "อิวานจะฆ่าแก!" "อิวาน?" ดิมิทรีทวนคำ เขาเพิ่งจะเข้าใจว่าทำไมสำเนียงของชายคนนี้ถึงคุ้นเคย "แก... แกทำงานให้อิวาน?" "อย่าเสียเวลาพูดมากเลย!" ชายที่ถือท่อนเหล็กตะโกน เขากลับเข้ามาโจมตีอีกครั้ง ดิมิทรีรู้ดีว่าเขาไม่สามารถยื้อเวลาได้นานนัก เขาต้องหาทางทำให้การต่อสู้จบลงโดยเร็วที่สุด เขาเห็นโอกาสเมื่อชายที่ถือมีดเสียหลักจากการโจมตีของเขา ดิมิทรีใช้จังหวะนั้น พุ่งเข้าคว้ามีดจากมือของเขา "นี่มันอะไรกัน?" ชายที่ถือมีดอุทานด้วยความตกใจ "ฉันจะบอกให้รู้" ดิมิทรีกล่าว "ว่าแกกำลังเล่นอยู่กับคนผิดคน" เขาใช้มีดที่ได้มา ต่อสู้กับชายทั้งสองคนอย่างดุเดือด เขาไม่ได้ต้องการที่จะฆ่าใคร แต่เขาต้องการที่จะรอดชีวิต และปกป้องแพรว แพรวที่หลบอยู่หลังกำแพง ก้มมองไปที่กล่องไม้ที่ตกอยู่บนพื้น เธอหยิบมันขึ้นมาและเปิดออกอีกครั้ง คราวนี้เธอสังเกตเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นบุผ้ากำมะหยี่ มันคือแผ่นโลหะบางๆ ที่มีสัญลักษณ์งูพันกะโหลกสลักอยู่ "นี่มัน... สัญลักษณ์ของ 'ผู้รับใช้' นี่นา!" แพรวอุทาน เธอรีบมองไปที่ดิมิทรีที่กำลังต่อสู้อย่างสุดกำลัง "คุณดิมิทรี! นี่ไง! แหวนวงเก่าอาจจะไม่ได้อยู่ในกล่อง... แต่มันอาจจะซ่อนอยู่ในที่อื่น!" ดิมิทรีได้ยินเสียงของแพรว เขาเหลือบมองไปทางกล่องไม้ แล้วก็กลับมาต่อสู้ต่อ "หาให้เจอแพรว! หาให้เจอ!" การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป ชายทั้งสองคนเริ่มเหนื่อยล้าจากการต่อสู้กับดิมิทรีที่ดูเหมือนจะไม่มีวันยอมแพ้ "แก... แกมันไม่ใช่คนธรรมดา!" ชายที่ถือท่อนเหล็กพูดหอบๆ "แกก็เหมือนกัน" ดิมิทรีตอบ เขาใช้มีดปาดไปที่แขนของชายที่ถือท่อนเหล็ก ทำให้เขาเซถอยหลังไป ขณะที่ดิมิทรีต่อสู้กับชายทั้งสอง แพรวก็เริ่มรื้อค้นบริเวณรอบๆ หลุมศพอย่างรวดเร็ว เธอสังเกตเห็นว่าอิฐบางก้อนที่กำแพงสุสานดูเหมือนจะหลวมกว่าปกติ เธอค่อยๆ ดึงอิฐก้อนหนึ่งออก เผยให้เห็นช่องว่างที่ซ่อนอยู่ "เจอแล้วค่ะ!" แพรวร้องขึ้น ดิมิทรีหันไปมอง เห็นแพรวถือกล่องไม้เล็กๆ อีกใบหนึ่งออกมาจากช่องว่างนั้น "รีบเปิดดูเร็ว!" ดิมิทรีตะโกน แพรวรีบเปิดกล่องออก ภาพที่เห็นทำให้เธอแทบจะกระโดดด้วยความดีใจ ข้างในกล่องนั้น... คือแหวนวงเก่าที่สลักลวดลายโบราณอย่างสวยงาม "แหวนวงเก่า!" แพรวอุทาน ชายทั้งสองคนเห็นแหวนวงนั้น ต่างก็ชะงักไปเล็กน้อย พวกเขาคงไม่คิดว่าแพรวจะหาเจอ "จับพวกมัน!" ชายที่ถือมีดตะโกน แต่ก็สายเกินไป ดิมิทรีใช้จังหวะนั้น ผลักชายที่ถือท่อนเหล็กอย่างแรง ทำให้เขาล้มลงไปกองกับพื้น "ไปแพรว! หนี!" ดิมิทรีตะโกน เขาหันไปมองชายที่ถือมีดที่กำลังจะพุ่งเข้าใส่เขาอีกครั้ง แพรวไม่รอช้า เธอรีบวิ่งไปหาดิมิทรีที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือด "คุณดิมิทรี! นี่ไงคะ!" แพรวชูแหวนวงเก่าขึ้น ชายที่ถือมีดหันมามอง เห็นแหวนวงนั้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความโกรธ "แก... แกมัน...!" แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ เสียงรถยนต์ที่ดังเข้ามาใกล้ก็ดังขึ้น ทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก "ใครมา?" ดิมิทรีถาม เงาร่างของชายอีกคนปรากฏขึ้นจากมุมสุสาน เขาเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ท่ามกลางความสงสัยของทุกคน "ข้ามาตามหาของที่หายไป" ชายคนนั้นกล่าว เสียงของเขาเย็นชาและเยือกเย็น ราวกับน้ำแข็ง ดวงตาของชายคนนั้นสบเข้ากับดวงตาของดิมิทรี และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ดิมิทรีก็ตระหนักได้ว่า... เขาไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับอิวาน... แต่เป็นใครบางคนที่อันตรายยิ่งกว่านั้น... ใครบางคนที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังเงาทั้งหมด... ใครบางคนที่เขากลัวมาตลอดชีวิต...