"เขาคงรู้ว่าคุณกำลังใกล้จะค้นพบความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ" มาเรียพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความกังวล "วลาดิเมียร์คงไม่อยากให้คุณไปถึงจุดนั้น" ดิมิทรีพยักหน้าเห็นด้วย เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เริ่มมืดมิดลงเรื่อยๆ ความรู้สึกโดดเดี่ยวและกดดันถาโถมเข้ามา เขารู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ที่พร้อมจะพัดพาทุกสิ่งทุกอย่างของเขาไป "อันเดรย์บอกว่ามีคนในองค์กรเริ่มสงสัยในตัวตนของผม" ดิมิทรีกล่าว "มีคนอ้างว่าผมไม่ใช่ ดิมิทรี โวลคอฟ ตัวจริง... นี่มันบ้าไปแล้ว" "เขาพยายามจะทำลายความน่าเชื่อถือของคุณ" มาเรียเสริม "ถ้าคนของคุณไม่เชื่อใจคุณอีกต่อไป พวกเขาก็จะไม่ทำตามคำสั่งของคุณ และนั่นจะทำให้วลาดิเมียร์ได้เปรียบ" "ผมต้องกลับไปรัสเซีย" ดิมิทรีตัดสินใจเสียงหนักแน่น "ผมต้องไปเผชิญหน้ากับเรื่องนี้ด้วยตัวเอง" มาเรียหันมามองเขาด้วยความประหลาดใจ "แต่... มันอันตรายเกินไป ดิมิทรี" เธอร้องทัก "วลาดิเมียร์กำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่แน่ๆ ถ้าคุณกลับไปตอนนี้ คุณอาจจะตกเป็นเป้าได้ง่ายๆ" "ผมรู้ว่ามันอันตราย" ดิมิทรีตอบ "แต่ผมปล่อยให้เขาทำลายทุกอย่างที่พ่อของผมสร้างมาไม่ได้ ผมต้องกอบกู้ชื่อเสียงของผมกลับคืนมา และผมต้องหาตัวคนที่ทรยศผมจริงๆ ให้ได้" "แล้วเรื่องของผมล่ะ?" ดิมิทรีถามมาเรีย "ผมควรจะทำอย่างไรกับเธอ? คุณบอกว่าคุณรู้ความจริงบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของผม... ความจริงที่อาจจะเชื่อมโยงกับเรื่องทั้งหมดนี้" มาเรียลังเล เธอเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวเก่า ท่าทีของเธอดูเหนื่อยอ่อน "ดิมิทรี... เรื่องมันซับซ้อนกว่าที่คุณคิด" เธอเริ่มพูด "สิ่งที่ฉันรู้... มันเป็นเรื่องที่ฉันได้ยินมาจาก... จากคุณยายของฉัน" ดิมิทรีขมวดคิ้ว "คุณยายของคุณ?" "ใช่ค่ะ" มาเรียพยักหน้า "คุณยายของฉัน... ท่านเคยทำงานให้กับครอบครัวของคุณ... เป็นคนใกล้ชิด... ท่านเห็นเหตุการณ์หลายอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน... ตอนที่... ตอนที่ครอบครัวของคุณเกิดเรื่อง" ดวงตาของดิมิทรีเบิกกว้างขึ้นด้วยความคาดหวัง "ท่านเห็นอะไร? ท่านรู้อะไรบ้าง?" "ท่านเห็น... ท่านเห็นว่ามีคนเข้ามาเกี่ยวข้องในตอนนั้น... คนที่ไม่ได้อยู่ในสายตาของใครเลย" มาเรียอธิบาย "คนๆ นั้น... เขาเป็นคนที่ถูกมองข้าม... แต่เขาฉลาด... และมีเล่ห์เหลี่ยมมาก" "ใครคือคนคนนั้น?" ดิมิทรีถามอย่างเร่งรีบ "บอกผมมามาเรีย!" "ท่านไม่เคยบอกชื่อของเขาตรงๆ ค่ะ" มาเรียตอบ "แต่ท่านเคยบอกใบ้ถึงลักษณะของเขา... เขาเป็นคนที่มีรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่ขมับซ้าย... และเขามักจะสวมแหวนที่สลักสัญลักษณ์บางอย่างไว้" ดิมิทรีนิ่งคิด ภาพในหัวของเขากำลังประมวลผลข้อมูล เขาพยายามนึกถึงใบหน้าของผู้คนที่เคยเกี่ยวข้องกับครอบครัวของเขา แต่ก็ไม่มีใครที่ตรงกับคำอธิบายนั้นเลย "รอยแผลเป็นที่ขมับซ้าย..." ดิมิทรีพึมพำ "แหวนสลักสัญลักษณ์..." ทันใดนั้น ภาพของใครคนหนึ่งก็แวบเข้ามาในความคิดของเขา บุคคลผู้นั้นเป็นคนที่เขาเคยเห็นไม่กี่ครั้ง แต่ใบหน้าของเขากลับติดตาตรึงใจอย่างประหลาด "คุณหมายถึง... คนที่มักจะมาพร้อมกับวลาดิเมียร์หรือเปล่า?" ดิมิทรีถามเสียงสั่น "คนที่... ที่ผมจำได้ว่าเคยเห็นเขาตอนเด็กๆ... มีแผลเป็นเล็กๆ ตรงขมับซ้ายจริงๆ ด้วย..." มาเรียตกใจ "คุณเคยเห็นเขาด้วยเหรอคะ?" "ผมไม่แน่ใจ" ดิมิทรีส่ายหน้า "ผมจำได้แค่รางๆ... แต่ถ้าเป็นเขาจริง... แสดงว่าวลาดิเมียร์ไม่ได้ทำงานคนเดียว" "คุณยายของฉันเคยบอกว่า... คนๆ นั้นเป็นคนที่มีความแค้นส่วนตัวกับครอบครัวของคุณ" มาเรียกล่าว "เขาต้องการแก้แค้น... และเขาใช้โอกาสที่วลาดิเมียร์กำลังวางแผนบางอย่าง... เพื่อเข้ามามีส่วนร่วม" "นี่มัน... ยิ่งกว่าที่ผมคิดไว้มาก" ดิมิทรีกล่าว "วลาดิเมียร์ไม่ได้เป็นคนเดียวที่ต้องการทำลายผม... แต่ยังมีคนอื่นอีก... คนที่จ้องจะทำลายครอบครัวของผมมานานแล้ว" "แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปคะ?" มาเรียถาม เธอรู้สึกได้ถึงความอันตรายที่ใกล้เข้ามาทุกขณะ "คุณจะกลับไปรัสเซียจริงๆ เหรอคะ?" "ผมต้องกลับไป" ดิมิทรียืนยัน "แต่ก่อนอื่น... ผมต้องแน่ใจว่าคุณจะปลอดภัย" "ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะ" มาเรียพยายามพูดให้ดูเข้มแข็ง "ฉันจะดูแลตัวเองได้" "ไม่" ดิมิทรีส่ายหน้า "ผมทนไม่ได้อีกแล้วที่จะต้องเห็นใครก็ตามที่ผมห่วงใยตกอยู่ในอันตรายเพราะผม... คุณต้องไปอยู่ที่ที่ปลอดภัย... จนกว่าเรื่องนี้จะจบ" "แต่ฉันจะไปอยู่ที่ไหนล่ะคะ?" มาเรียถาม "ฉันไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนเลย..." ดิมิทรีมองไปที่รูปถ่ายครอบครัวของมาเรียที่วางอยู่บนโต๊ะ "ผมจะจัดการให้" เขากล่าว "ผมมีที่ที่ปลอดภัย... และผมจะส่งคนไปดูแลคุณ... คุณไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรทั้งสิ้น" มาเรียมองเขาด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณนะคะ ดิมิทรี" "คุณเองก็ต้องขอบคุณผมเหมือนกัน" ดิมิทรีตอบ "ถ้าไม่ได้คุณ... ผมคงไม่รู้เลยว่ากำลังเผชิญหน้ากับอะไรอยู่... ความจริงที่ซ่อนเร้น... มันอันตรายกว่าที่ผมคิดไว้มาก" เขาเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "ผมจะติดต่ออันเดรย์... เขาจะช่วยจัดการเรื่องนี้ให้" ขณะที่ดิมิทรีกำลังพิมพ์ข้อความ เสียงดังโครมครามก็ดังขึ้นจากด้านนอกบ้าน ไฟในบ้านก็ดับวูบลง ทำให้ห้องตกอยู่ในความมืดมิดทันที "เกิดอะไรขึ้น?" มาเรียอุทานด้วยความตกใจ "แย่แล้ว..." ดิมิทรีพึมพำ "พวกเขามาแล้ว..."