ความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วทั้งบ้านเช่าหลังเล็กดูเหมือนจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง เสียงลมหายใจที่ดังถี่กระชั้นของมาเรียดังชัดเจนในความเงียบที่น่ากลัว ดิมิทรีรีบคว้ามือของมาเรียมากุมไว้แน่น ความรู้สึกอันตรายที่คุกคามเข้ามาทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัว "ตั้งสติไว้ มาเรีย" ดิมิทรีพูดเสียงเบา แต่หนักแน่น "อย่าส่งเสียงดัง" เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังมาจากด้านนอก กำลังย่องเข้ามาใกล้ประตูบ้านมากขึ้นเรื่อยๆ ดิมิทรีประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว เขามีปืนพกซ่อนอยู่ที่เอว แต่เขาก็รู้ว่ามันอาจไม่เพียงพอที่จะรับมือกับคนจำนวนมาก "ใครอยู่ที่นั่น!" เสียงตะโกนห้าวๆ ดังขึ้นจากภายนอก ประตูบ้านถูกกระแทกอย่างแรงหลายครั้ง จนเริ่มสั่นคลอน "เราต้องออกจากที่นี่" ดิมิทรีบอกมาเรีย "ตามผมมา" เขาจับมือมาเรีย ดึงเธอให้ลุกขึ้น และพาเธอเดินไปอย่างเงียบเชียบที่สุด มุ่งหน้าไปยังประตูหลังบ้านที่ทอดออกไปยังสวนหลังบ้านที่มืดสนิท "พวกมันรู้ว่าเราอยู่ที่นี่" ดิมิทรีพึมพำ "แสดงว่าต้องมีคนที่รายงานพวกมัน" "ใครกัน... ที่จะทำแบบนี้?" มาเรียถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คนของวลาดิเมียร์... หรืออาจจะเป็นคนของ 'คนๆ นั้น' ที่คุณยายของคุณพูดถึง" ดิมิทรีตอบ "ไม่ว่าจะเป็นใคร... พวกมันมาเพื่อปิดปากเรา" ประตูหลังบ้านถูกงัดแงะอย่างรวดเร็ว เสียงไม้แตกดังลั่น ดิมิทรีรู้ว่าพวกเขากำลังจะเข้ามา ดิมิทรีผลักมาเรียให้ออกไปก่อน "วิ่งไปที่ต้นไม้ใหญ่ตรงนั้น" ดิมิทรีออกคำสั่ง "อย่าหยุดจนกว่าจะถึงที่ปลอดภัย" "แล้วคุณล่ะคะ?" มาเรียถามด้วยความเป็นห่วง "ผมจะตามไป" ดิมิทรีตอบ "ผมจะถ่วงเวลาพวกมันเอง" มาเรียลังเล แต่เมื่อเห็นแววตาที่แน่วแน่ของดิมิทรี เธอก็จำใจต้องวิ่งออกไปในความมืด ขณะที่เสียงฝีเท้าของคนร้ายกำลังใกล้เข้ามา ดิมิทรีชักปืนพกออกมา เขาตั้งป้อมรอรับมือกับกลุ่มคนเหล่านั้น แสงไฟฉายสาดส่องเข้ามาในบ้าน ดิมิทรีเห็นเงาตะคุ่มๆ ของคนหลายคนกำลังบุกเข้ามา เขาไม่ลังเลที่จะยิงข่มขู่เพื่อถ่วงเวลา "หยุดนะ!" ดิมิทรีตะโกน เสียงปืนดังขึ้นตอบโต้มา ดิมิทรีต้องหลบเข้าที่กำบัง เขาไม่ต้องการให้เกิดการปะทะโดยตรงมากเกินไป เพราะนั่นจะทำให้มาเรียตกอยู่ในอันตรายหากถูกพบเห็น "แกคิดว่าจะหนีไปไหนได้ ดิมิทรี โวลคอฟ!" เสียงตะโกนดังขึ้น "แกคิดว่าแกจะทำอะไรก็ได้ในประเทศนี้เหรอ!" "แกเป็นใคร! ออกมาเดี๋ยวนี้!" ดิมิทรีตะโกนกลับ แม้จะรู้ว่าคนที่พูดอาจไม่ใช่หัวหน้าของกลุ่มนี้ "ฉันคือคนที่มาเพื่อเก็บกวาดความผิดพลาดของแก" เสียงหนึ่งตอบกลับมา น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นและน่าขนลุก "แกไม่ควรเข้ามายุ่งกับเรื่องที่ไม่ใช่ของแก" ดิมิทรีพยายามประเมินจำนวนของคนร้าย เขาได้ยินเสียงฝีเท้าจากหลายทิศทาง แสดงว่าพวกเขากำลังล้อมกรอบเขา "มาเรีย... ปลอดภัยหรือยังนะ" เขาภาวนาในใจ ขณะที่เขากำลังพะวง เสียงดังโครมครามก็ดังขึ้นจากด้านนอกสวน ดิมิทรีหันไปมองด้วยความสงสัย "นั่นมัน... เสียงของอันเดรย์!" ดิมิทรีอุทาน "เขามาช่วย!" อันเดรย์ หนึ่งในคนสนิทที่ไว้ใจที่สุดของดิมิทรี ได้เดินทางมาถึงประเทศไทยตามคำสั่งของเขาเมื่อไม่นานมานี้ เพื่อเตรียมการบางอย่าง และเพื่อช่วยเหลือเขาหากจำเป็น เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มาจากทิศทางที่ต่างออกไป ดิมิทรีรู้ว่าอันเดรย์กำลังเข้ามาช่วยเขาจากด้านนอก "แกคิดว่ามีแค่นี้รึไง!" ดิมิทรีตะโกนเสียงดังเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ "แกคิดว่าฉันจะมามือเปล่ารึไง!" เขาอาศัยจังหวะที่คนร้ายหันไปทางเสียงปืน ย่องออกจากที่กำบังและวิ่งออกไปยังประตูหลังบ้าน เขาวิ่งตามเส้นทางที่มาเรียวิ่งไปก่อนหน้านี้ "มาเรีย! อยู่ไหน!" ดิมิทรีร้องเรียก "ตรงนี้ค่ะ!" เสียงมาเรียตอบกลับมา เธอซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ดิมิทรีรีบวิ่งเข้าไปหาเธอ "ปลอดภัยดีนะ?" "ค่ะ" มาเรียตอบ "แต่... พวกเขาตามมาแล้ว" เสียงฝีเท้าของคนร้ายดังใกล้เข้ามา ดิมิทรีเห็นเงาของพวกเขากำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ "เราต้องไปจากที่นี่" ดิมิทรีกล่าว "อันเดรย์น่าจะจัดการพวกมันได้ส่วนหนึ่งแล้ว" ทันใดนั้น ร่างของอันเดรย์ก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับลูกน้องอีกสองสามคน พวกเขาสวมชุดคล้ายนักท่องเที่ยว แต่แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "นายท่านครับ! ผมมาถึงแล้ว!" อันเดรย์รายงาน "พวกมันมีจำนวนมาก แต่ผมจัดการพวกนำได้แล้วบางส่วน" "ดีมาก อันเดรย์" ดิมิทรีกล่าว "พามาเรียไปที่ปลอดภัยที่สุด ตอนนี้" "ครับนายท่าน" อันเดรย์ตอบ เขาหันไปหามาเรีย "คุณผู้หญิงครับ เชิญทางนี้ครับ" มาเรียมองดิมิทรีด้วยความเป็นห่วง "แล้วคุณล่ะคะ?" "ผมจะตามไป" ดิมิทรีตอบ "ผมต้องจัดการกับ 'คนๆ นั้น' ก่อน" อันเดรย์พยักหน้า เขาจับแขนมาเรียและพาเธอวิ่งออกไปในความมืดของสวนหลังบ้าน ขณะที่ดิมิทรีหันกลับไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนร้ายที่กำลังกรูเข้ามา "แกหนีไม่พ้นหรอก ดิมิทรี!" เสียงตะโกนดังขึ้น ดิมิทรีชักปืนพกขึ้นเล็ง "ลองดูก็ได้!" เขาไม่ได้ต้องการที่จะฆ่าใคร แต่เขาต้องป้องกันตัวเองและต้องหาทางไปให้ถึงตัววลาดิเมียร์ให้ได้