"ฉันบอกคุณแล้วไงคะ ว่าฉันพอจะรู้เรื่องราวในท้องถิ่นดี... รวมถึงเรื่องที่อาจจะเกี่ยวข้องกับกลุ่มที่คุณกำลังตามหา" เสียงของแพรวตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความเป็นห่วง แต่แฝงไว้ด้วยความนิ่งเฉยอย่างประหลาด ดิมิทรีพยายามจับน้ำเสียงของเธอ เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นคือความจริง หรือเป็นเพียงกลลวงที่ถูกเตรียมมาอย่างดี "คุณรู้... มากแค่ไหน?" ดิมิทรีถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปนอกคฤหาสน์อันเงียบสงัด แม้ภายนอกจะดูสงบ แต่ภายในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด "คุณรู้เรื่องอิวาน... และเขาก็เป็นคนที่ทรยศผมใช่ไหม?" "เรื่องอิวาน... ฉันได้ยินชื่อนี้บ่อยขึ้นในช่วงหลังๆ ค่ะ" แพรวตอบเลี่ยงๆ "แต่เรื่องที่เขาทรยศคุณ... อันนั้นฉันไม่ทราบรายละเอียดนะคะ" "แต่คุณรู้ว่าผมกำลังถูกเขาตามล่า... และคุณก็รู้ว่าผมกำลังตกอยู่ในอันตราย" ดิมิทรีเน้นย้ำ "คุณรู้มากกว่าที่คุณบอกผม" "คุณดิมิทรีคะ... ฉันแค่... ไม่อยากเห็นใครต้องมาเจ็บปวด" เสียงของแพรวแผ่วลง ราวกับเธอกำลังถอนหายใจ "ฉันรู้ว่าคุณกำลังตามหาคนที่ทำร้ายคุณ... และฉันก็รู้ว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาหาคุณ... ฉันถึงได้เสนอตัวช่วย" "แล้วทำไมคุณถึงเสนอตัวช่วยคนที่คุณไม่รู้จัก?" ดิมิทรีถามอย่างไม่ปล่อยโอกาส "ทำไมคุณถึงให้เบอร์โทรศัพท์ผม? ทำไมคุณถึงยอมเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้?" "เพราะ... ฉันรู้สึกได้ถึงความสิ้นหวังของคุณ" แพรวตอบ "และฉันก็... หวังว่าความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ ของฉัน... อาจจะทำให้เรื่องร้ายๆ มันไม่เกิดขึ้น" ดิมิทรีเงียบไป เขากำลังพยายามประมวลผลคำพูดของเธอ ความรู้สึกสิ้นหวัง... มันเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยแสดงออกให้ใครเห็นอย่างชัดเจน ความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ... ดูเหมือนจะเป็นการพูดที่ถ่อมตัวเกินจริงสำหรับหญิงสาวที่สามารถเข้าถึงข้อมูลบางอย่างที่ซับซ้อนได้ "ผมอยากพบคุณ" ดิมิทรีกล่าวตัดสินใจ "ผมต้องการจะรู้ความจริง... คุณสามารถพบผมได้ที่ร้านกาแฟของคุณ... ตอนนี้เลยไหม?" "ตอนนี้... ไม่สะดวกค่ะ" แพรวตอบทันที "แต่... ถ้าเป็นช่วงเย็นหลังร้านปิด... ฉันพอจะว่างค่ะ" "ดี... แล้วเจอกัน" ดิมิทรีตัดบทก่อนที่แพรวจะพูดอะไรต่อ เขาวางสายไป ทิ้งให้ตัวเองยืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่างอีกครั้ง ปฏิกิริยาของแพรวเมื่อสักครู่... มันทำให้เขาสับสนยิ่งกว่าเดิม "อันเดรย์!" ดิมิทรีตะโกนเรียกคนสนิท "เตรียมรถ... เราจะไปที่ร้านกาแฟของคุณแพรว" "ตอนนี้เลยหรือครับท่าน?" อันเดรย์ถามอย่างแปลกใจ "ผมคิดว่าท่านจะรอจนกว่าจะถึงเวลาที่นัดไว้" "ใช่... ตอนนี้เลย" ดิมิทรีกล่าว "ฉันมีเรื่องที่ต้องสะสางกับเธอ... ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป" อันเดรย์ไม่รอช้า เขาไปเตรียมรถทันที ดิมิทรีเดินไปหยิบเสื้อแจ็คเก็ตตัวเก่งขึ้นมาสวมทับ เขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงใบหน้าของแพรวอีกครั้ง รอยยิ้มที่อ่อนโยน ดวงตาที่ดูจริงใจ... มันเป็นภาพที่ขัดแย้งกับความรู้สึกไม่น่าไว้วางใจที่เขามีต่อเธออย่างสิ้นเชิง เมื่อมาถึงร้านกาแฟเล็กๆ ของแพรว ดิมิทรีก็เห็นว่าร้านยังคงเปิดให้บริการตามปกติ มีลูกค้าบางตาเข้ามานั่งดื่มกาแฟและพูดคุยกันอย่างสบายๆ แพรวเองก็กำลังง่วนอยู่กับการชงกาแฟให้ลูกค้าคนหนึ่ง เธอเงยหน้าขึ้นมาเมื่อเห็นดิมิทรีเดินเข้ามา ดวงตาของเธอเบิกกว้างเล็กน้อย แต่ก็กลับคืนสู่สภาพปกติอย่างรวดเร็ว "คุณดิมิทรี... มาเร็วกว่าที่คิดนะคะ" แพรวกล่าวขณะที่เดินเข้ามาหาเขา "ฉันนึกว่าคุณจะมาช่วงเย็น" "ผมอยากมาเร็วขึ้น" ดิมิทรีตอบ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้าน "คุณดูยุ่งมาก... ผมขอโทษที่มารบกวน" "ไม่เป็นไรค่ะ" แพรวตอบ "ให้ฉันไปคุยกับคุณที่ด้านในร้านก่อนนะคะ" เธอพาลูกค้าคนสุดท้ายออกไปก่อน จากนั้นก็เดินนำดิมิทรีไปยังหลังเคาน์เตอร์ ซึ่งเป็นพื้นที่เล็กๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นที่เก็บของและเตรียมวัตถุดิบ ดิมิทรีมองไปรอบๆ อีกครั้งอย่างสังเกต เขาเห็นว่าที่นี่ดูสะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่ก็มีอุปกรณ์บางอย่างที่ดูไม่เหมือนอุปกรณ์ร้านกาแฟทั่วไป "คุณอยากคุยเรื่องอะไรคะ?" แพรวถาม พลางหยิบแก้วน้ำเปล่ามาวางตรงหน้าเขา "ผมอยากรู้ว่าคุณรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับอิวาน... หรือเกี่ยวกับกลุ่มที่เขาสังกัดอยู่" ดิมิทรีกล่าวตรงไปตรงมา "และผมอยากรู้ว่าทำไมคุณถึงเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้" แพรวเงียบไปครู่หนึ่ง เธอมองเข้าไปในดวงตาของดิมิทรี ราวกับกำลังประเมินบางสิ่งบางอย่าง "คุณอยากรู้ความจริง... ใช่ไหมคะ?" "ผมต้องการความจริง" ดิมิทรีตอบเสียงหนักแน่น "ความจริง... มันซับซ้อนกว่าที่คุณคิดนะคะ" แพรวกล่าว "และมันก็อันตราย... สำหรับทั้งคุณและฉัน" "ผมรู้... ผมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน" ดิมิทรีกล่าว "ผมสูญเสียทุกอย่างไปแล้ว... ผมไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว" แพรวถอนหายใจเบาๆ "เอาล่ะค่ะ... เข้ามานี่สิคะ" เธอผายมือไปยังห้องเล็กๆ ที่อยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ เป็นห้องที่ดูเหมือนจะเป็นออฟฟิศเล็กๆ ของร้าน เมื่อเข้าไปข้างใน ดิมิทรีก็เห็นว่าห้องนั้นดูไม่เหมือนออฟฟิศร้านกาแฟทั่วไปเลยสักนิด มีหน้าจอคอมพิวเตอร์หลายเครื่องตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ มีเอกสารกองอยู่บางส่วน และที่สำคัญ... บนผนังมีแผนที่ขนาดใหญ่ติดอยู่ พร้อมกับหมุดสีต่างๆ ที่ปักอยู่ทั่วแผนที่ "นี่มัน..." ดิมิทรีอุทานด้วยความประหลาดใจ "นี่คือสิ่งที่ฉันทำค่ะ" แพรวกล่าว "ฉันไม่ได้เป็นแค่เจ้าของร้านกาแฟธรรมดาๆ ค่ะ" "แล้วคุณเป็นใคร?" ดิมิทรีถาม เสียงเต็มไปด้วยความสงสัย "คุณเคยได้ยินเกี่ยวกับ 'เครือข่ายเงา' ไหมคะ?" แพรวถามกลับ