ความหวาดผวาถาโถมเข้าใส่เมขลา เมื่อเธอเห็นเงารางๆ เคลื่อนไหวอยู่บริเวณประตูห้องทำงาน ความคิดที่ว่าเธออาจกำลังตกอยู่ในอันตรายทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว เธอรีบคว้าแขนของสารวัตรวิชัยไว้ 'สารวัตรคะ! มีคนอยู่ตรงนั้น!' สารวัตรวิชัยหันไปมองตามที่เมขลาชี้ เห็นเพียงเงาตะคุ่มที่กำลังจะลับหายไป เขาตะโกนเรียกให้คนที่อยู่ในเงาหยุด แต่ก็ไร้เสียงตอบรับ 'ใครกัน? อย่าให้หนีไปได้!' สารวัตรวิชัยสั่งการลูกน้อง แต่เมื่อลูกน้องวิ่งตามออกไป ก็พบเพียงความว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ที่นั่นเลย เมขลารู้สึกสับสน ปลอดภัยชั่วคราว แต่ความไม่ไว้วางใจในตัวบิดายังคงเกาะกินหัวใจของเธอ 'คุณพ่อคะ...คุณแม่กำลังพูดถึงใครกันแน่คะ?' เมขลาหันไปถามคุณมานพอีกครั้ง คุณมานพเงียบไปนาน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว 'ฉัน...ฉันไม่รู้จริงๆ เมขลา...ฉัน...ฉันถูกกลุ่มทุนนั้น...หลอกลวง...พวกเขาบอกฉันว่า...ถ้าฉันไม่ยอมร่วมมือ...พวกเขาจะทำลายครอบครัวของเรา...และจะเล่นงานเธอ' 'แล้ว...แล้วคุณแม่ล่ะคะ? คุณแม่ทรงคุณหญิง...' เมขลาถาม 'ฉัน...ฉันพยายามจะบอกคุณหญิง...ว่าอย่าขายหุ้น...แต่เธอไม่ยอม...เธอเชื่อมั่นในตัวเองมากเกินไป...แล้ว...แล้วฉันก็...' คุณมานพพูดติดขัด เขาดูเหมือนจะกำลังจะยอมรับผิด 'คุณพ่อ...คุณพ่อทำอะไรคะ?' 'ฉัน...ฉันแค่...พยายามจะ...เจรจา...แต่...แต่มีบางอย่างผิดพลาดไป...ฉัน...ฉันขอโทษ' คำขอโทษของบิดาไม่ได้ช่วยให้เมขลารู้สึกดีขึ้นเลย เธอรู้สึกราวกับว่ากำลังยืนอยู่บนกองไฟแห่งความจริงที่กำลังจะเผาไหม้ทุกสิ่งทุกอย่าง สารวัตรวิชัยเข้ามาขัดจังหวะ 'คุณมานพครับ...เราต้องเชิญคุณไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจนะครับ' คุณมานพพยักหน้าอย่างยอมจำนน เขาเดินออกไปจากห้องทำงานของคุณหญิง โดยมีเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายประกบซ้ายขวา เมื่อบิดาของเธอจากไป เมขลาหันไปมองรอบๆ ห้องทำงานอีกครั้ง เธอหยิบเหรียญโบราณและปากกาของคุณมานพออกมาพิจารณา 'กลุ่มทุนนิรนาม...พวกเขาต้องการอะไรกันแน่?' ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของเธอ ก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นสายเรียกเข้าจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย 'ฮัลโหล?' 'เมขลา...เธอต้องรีบออกมาจากที่นั่นนะ!' เสียงแหบพร่าและคุ้นเคยดังขึ้น...มันคือเสียงของ 'ราเมศ' 'ราเมศ! คุณ...คุณพูดกับหนูได้ยังไง? คุณอยู่ที่ไหน?' เมขลาถามด้วยความดีใจ 'ฉัน...ฉันหลบหนีออกมาได้...ฉันต้องการจะบอกเธอ...เรื่องสำคัญมาก' 'เรื่องอะไรคะ?' 'แผนการของกลุ่มทุนนั้น...มันซับซ้อนกว่าที่คิด...พวกเขาไม่ได้ต้องการแค่บริษัท...แต่ต้องการ...' ราเมศหยุดพูด ราวกับว่ากำลังกลัวที่จะเอ่ยชื่อใครบางคน 'ต้องการอะไรคะราเมศ?' เมขลาถามอย่างกระวนกระวาย 'พวกเขาต้องการ...จะกำจัดทุกคนที่ขวางทาง...รวมถึง...เธอ' 'หนู?' 'ใช่...และฉันรู้ว่าใครกำลังจะเข้ามาทำร้ายเธอ' 'ใครคะ?' 'คนที่เธอ...ไม่เคยคาดคิดมาก่อน...' ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณโทรศัพท์ก็ขาดหายไป ราเมศวางสายไปเสียแล้ว เมขลาอึ้งไป เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใครอีกต่อไป ราเมศบอกว่าเขาหนีออกมาได้ และกำลังจะเตือนเธอ แต่ใครคือคนที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน? เธอหันไปมองรอบๆ ห้องทำงานอีกครั้ง สายตาของเธอเหลือบไปเห็น 'สร้อยคอของคุณหญิง' ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน...สร้อยคอที่สารวัตรวิชัยพบในสวน เธอหยิบสร้อยคอขึ้นมา และสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างติดอยู่ที่ตัวล็อคของสร้อย...เป็นเศษกระดาษเล็กๆ ที่ถูกฉีกขาดออกไป เธอพยายามแกะเศษกระดาษนั้นออกมา และเมื่อมองใกล้ๆ เธอก็เห็นตัวอักษรบางตัวที่เขียนด้วยหมึกสีแดง... '...ก...บ...' 'กบ?' เมขลาทวนคำ เธอจำได้ว่าเคยเห็นตัวอักษรเหล่านี้ในสมุดบันทึกของคุณหญิง ทันใดนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง! เผยให้เห็นเงาของใครบางคน...ที่ก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว... เมขลาเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของบุคคลนั้น...มันคือ...!!! เธอแทบจะกรีดร้องออกมา! ความจริงที่ปรากฏตรงหน้าคือสิ่งที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน... คนที่กำลังจะเข้ามาทำร้ายเธอ...ไม่ใช่ใครอื่น...แต่เป็นคนที่เธอ...รู้จักดี...!!! เมขลาจะทำอย่างไร? เธอจะหนีพ้นเงื้อมมือของศัตรูที่อยู่ตรงหน้าเธอได้อย่างไร? และความจริงอันน่าตกใจที่เธอเพิ่งค้นพบ...จะนำพาเธอไปสู่ชะตากรรมแบบไหน?