ดร. วีรยา ทิพย์รัตน์ เงยหน้าจากกล้องจุลทรรศน์ เลื่อนแว่นตาขึ้นเล็กน้อย แสงไฟนีออนสีขาวจากเพดานห้องแล็บสาดส่องลงมาบนใบหน้าคมคาย ผมยาวสีดำขลับถูกรวบเป็นหางม้าอย่างเรียบร้อย เผยให้เห็นลำคอระหงและโครงหน้าที่ได้รูป ผิวขาวผ่องราวกับไข่มุกสะท้อนแสงไฟเล็กน้อย วีรยาเป็นนักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะ ผู้เชี่ยวชาญด้านชีวเคมีและเภสัชวิทยา การค้นพบสารประกอบใหม่ที่สามารถรักษาโรคอัลไซเมอร์ได้ในระยะเริ่มต้น ทำให้เธอเป็นที่จับตาของวงการวิทยาศาสตร์ทั่วโลก แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ดึงดูดสายตาของอีกกลุ่มหนึ่ง ที่ไม่ได้สนใจในคุณูปการต่อมวลมนุษยชาติสักนิดเดียว "ผลเป็นยังไงบ้างคะคุณหมอ" เสียงทุ้มนุ่มของ อามิน ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมคาย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ฉายแววฉลาดและอ่อนโยน ชายหนุ่มเป็นผู้ช่วยวิจัยคนสนิทของวีรยา เขาเติบโตมาในครอบครัวที่ค่อนข้างมีฐานะ แต่ก็เลือกที่จะเดินตามความฝันของตัวเองในการเป็นนักวิทยาศาสตร์ วีรยาส่ายหน้าเล็กน้อย "ยังต้องทดสอบอีกหลายขั้นตอนค่ะอามิน เรายังไม่สามารถสรุปได้แน่ชัดว่าสารประกอบตัวนี้จะมีผลข้างเคียงอะไรบ้าง และที่สำคัญ เรายังไม่รู้กลไกการออกฤทธิ์ที่แท้จริงของมันเลย" เธอถอนหายใจเบาๆ ความกดดันจากการค้นพบครั้งใหญ่นี้เริ่มบั่นทอนจิตใจเธอทีละน้อย "ไม่ต้องกังวลนะครับคุณหมอ เรามีเวลาเสมอ" อามินยิ้มให้กำลังใจ "อย่างน้อยเราก็มีความหวังที่จะช่วยผู้ป่วยได้อีกหลายชีวิต" "ความหวังน่ะมีค่ะ แต่อีกด้านหนึ่ง..." วีรยาหยุดพูด สีหน้าของเธอฉายแววครุ่นคิด "ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลยค่ะอามิน ในช่วงสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา มีคนคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของเราอยู่เรื่อยๆ ฉันรู้สึกเหมือนมีเงาตามตัวตลอดเวลา" อามินขมวดคิ้ว "หมายถึงใครคะ? ตำรวจ? หรือว่านักข่าว?" "ไม่ใช่ค่ะ" วีรยาส่ายหน้า "เป็นคนแปลกหน้า ไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อน แต่พวกเขามักจะมาพร้อมกับรถคันหรู ไม่ก็แต่งกายด้วยชุดสูทสีดำสนิท ดูแล้วไม่น่าจะใช่คนธรรมดาทั่วไป" "อาจจะเป็นตัวแทนจากบริษัทยาที่อยากได้สิทธิ์ในการวิจัยของเราก็ได้นะครับ" อามินพยายามให้เหตุผล "ไม่น่าใช่ค่ะ" วีรยาตอบเสียงเรียบ "ท่าทางของพวกเขาไม่ใช่การเจรจาธุรกิจ แต่เป็นการสอดแนมมากกว่า" จู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือของวีรยาก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่ก็กดรับสายทันที "สวัสดีค่ะ" "ดร. วีรยา ทิพย์รัตน์ ใช่ไหมครับ" เสียงห้าวทุ้มดังมาจากปลายสาย "ค่ะ ดิฉันเอง มีอะไรให้รับใช้คะ" "ผมได้ข่าวเรื่องการค้นพบอันน่าทึ่งของคุณ ผมมีความสนใจเป็นอย่างยิ่งที่จะพูดคุยเรื่องนี้กับคุณเป็นการส่วนตัว" "ขอโทษนะคะ คุณเป็นใครคะ" วีรยาถามด้วยน้ำเสียงระแวง "คุณไม่จำเป็นต้องรู้ชื่อของผมในตอนนี้ สิ่งที่คุณควรรู้คือ ผมมีอำนาจและทรัพยากรมากพอที่จะทำให้งานวิจัยของคุณก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว และไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่าย ผมจะดูแลให้ทั้งหมด" "ฉันไม่สนใจค่ะ" วีรยาตัดบท "การค้นพบนี้เป็นเพื่อมนุษยชาติ ไม่ใช่เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวของใคร" "ใจเย็นก่อนคุณหมอ" เสียงปลายสายยังคงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็น "คุณอาจจะคิดว่าคุณกำลังทำสิ่งที่ถูกต้อง แต่คุณอาจจะยังไม่เข้าใจว่าโลกใบนี้ไม่ได้สวยงามอย่างที่คุณคิด มีคนมากมายที่พร้อมจะฉกฉวยทุกสิ่งทุกอย่างไปจากคุณ ถ้าคุณไม่พร้อมรับมือ" "คุณกำลังข่มขู่ฉันเหรอคะ" วีรยาถามเสียงเข้ม "ไม่ใช่การข่มขู่ แต่เป็นการเตือนสติ" ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ "ถ้าคุณอยากให้การค้นพบของคุณเป็นประโยชน์อย่างแท้จริง แทนที่จะตกไปอยู่ในมือของผู้ที่ไม่หวังดี คุณควรจะพิจารณาข้อเสนอของผมให้ดี" "ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้นค่ะ" วีรยาตัดสายทิ้งทันที เธอหันมามองอามินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "มีอะไรหรือเปล่าครับคุณหมอ" อามินถามอย่างเป็นห่วง "ฉันว่าเรากำลังตกอยู่ในอันตรายแล้วอามิน" วีรยาบอก "คนที่โทรมาเมื่อกี้... เขาไม่ได้มาดีแน่ๆ" ทันใดนั้น เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ เสียงกระจกแตกกระจาย สิ่งที่วีรยาคาดการณ์ไว้ก็เกิดขึ้นจริง กลุ่มคนร้ายสวมชุดดำบุกเข้ามาในห้องแล็บอย่างอุกอาจ พวกเขาถือปืนพกและปืนกลเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวกฎหมาย "อยู่นิ่งๆ!" เสียงตะโกนดังขึ้น "ใครขยับ ยิงทันที!" วีรยาและอามินหมอบลงกับพื้นหลบหลังเคาน์เตอร์ทดลอง อามินรีบคว้าแขนวีรยา "คุณหมอ! เราต้องหาทางหนี!" "ไปทางประตูด้านหลัง!" วีรยาสั่ง "ฉันจะถ่วงเวลาพวกมันเอง!" วีรยารีบวิ่งไปที่ตู้เก็บสารเคมี เธอหยิบขวดแก้วที่มีของเหลวใสขึ้นมาหลายขวดอย่างรวดเร็ว ขณะที่อามินกำลังจะเปิดประตู ประตูเหล็กด้านหลังก็ถูกพังเข้ามา คนร้ายกลุ่มใหม่บุกเข้ามาอีกฝั่งหนึ่ง พวกเขามีจำนวนมากกว่า และดูเหมือนจะเป็นหน่วยที่ได้รับการฝึกมาเป็นอย่างดี "แก๊งค์มังกรดำ!" อามินอุทานด้วยความตกใจ "นี่มันเรื่องอะไรกันครับคุณหมอ" "ฉันไม่รู้!" วีรยาตะโกนตอบ "รีบไป!" แต่ก็สายเกินไป กลุ่มคนร้ายชุดดำที่เข้ามาจากทางหน้าห้องแล็บก็เข้ามาประชิดตัว อาวุธปืนถูกชี้มาที่พวกเขา วีรยารู้ดีว่าเธอหนีไม่พ้น เธอตัดสินใจโยนขวดสารเคมีที่อยู่ในมือเข้าไปในกลุ่มคนร้ายเหล่านั้น "วู้ม!" เสียงดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับควันสีขาวที่พวยพุ่งออกมา กลุ่มคนร้ายเซถอยหลังด้วยความตกใจ วีรยาฉวยโอกาสนี้ คว้าแขนอามินแล้ววิ่งไปอีกทางหนึ่ง "คุณหมอทำอะไรน่ะ!" อามินถามอย่างตกใจ "มันเป็นสารเคมีที่ฉันเตรียมไว้สำหรับใช้ในการทดลองน่ะค่ะ มันจะทำให้เกิดควันพิษชั่วคราว" วีรยาตอบหอบๆ "หวังว่ามันจะช่วยให้เราหนีได้" ทั้งสองวิ่งหนีออกมาจากห้องแล็บท่ามกลางความโกลาหล เสียงปืน เสียงตะโกน และเสียงระเบิดดังต่อเนื่อง วีรยารู้ดีว่าชีวิตของเธอและอามินกำลังตกอยู่ในอันตรายอย่างแสนสาหัส การค้นพบที่ควรจะเป็นข่าวดี กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะที่คาดไม่ถึง