บรรยากาศในห้องประชุมเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ศิรินทร์นั่งอยู่ข้างธาดา ใบหน้าของเธอฉายแวววิตกกังวล แต่ก็แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นที่พร้อมจะเผชิญหน้า คุณนพดล นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในตำแหน่งประธานของการประชุมครั้งนี้ ใบหน้าของเขาดูสุขุมเยือกเย็น แต่ดวงตาที่สบกับศิรินทร์เป็นระยะๆ นั้น กลับแฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่ยากจะคาดเดา "ผมเรียกประชุมคณะกรรมการบริหารในวันนี้" คุณนพดลกล่าวเปิดประชุมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เพื่อหารือเกี่ยวกับสถานการณ์ทางการเงินของบริษัท ที่พบว่ามีเงินจำนวนหนึ่งสูญหายไปจากบัญชีหลัก" ไม่มีใครเอ่ยปาก มีเพียงเสียงลมหายใจที่ดังแผ่วเบา ศิรินทร์กัดริมฝีปากล่างอย่างแผ่วเบา เธอสัมผัสได้ถึงสายตาของธาดาที่ส่งมาให้ กำลังให้กำลังใจเธอ "ผมได้สอบถามเรื่องนี้ไปยังฝ่ายบัญชีแล้ว" คุณนพดลพูดต่อ "และได้รับแจ้งว่าการโอนเงินดังกล่าว ได้รับการอนุมัติจากเอกสารที่ลงนามโดยผมเอง" ธาดาค่อยๆ ยกมือขึ้น "คุณนพดลครับ ผมขออนุญาตชี้แจงในส่วนนี้" เขาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ทางฝ่ายบัญชีได้ให้ข้อมูลเพิ่มเติมว่า ลายเซ็นของคุณนพดลบนเอกสารการโอนเงินนั้น มีความผิดปกติ และกำลังอยู่ระหว่างการตรวจสอบว่าเป็นลายเซ็นจริงหรือไม่" สีหน้าของคุณนพดลเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงรักษาความสงบไว้ได้ "ผมไม่เข้าใจที่คุณธาดากำลังจะสื่อ" เขาตอบ "เอกสารทุกฉบับที่ผ่านการอนุมัติจากผม จะต้องผ่านการตรวจสอบอย่างรอบคอบแล้ว" "แต่ในระบบของเรา" ธาดาพูดต่อ "การโอนเงินจำนวนห้าสิบล้านบาท จะต้องมีการอนุมัติผ่านรหัสผ่านส่วนตัวของผู้มีอำนาจ และเรากำลังตรวจสอบการเข้าถึงระบบในช่วงเวลาดังกล่าว" คุณนพดลหัวเราะเบาๆ "คุณธาดากำลังกล่าวหาผมอย่างนั้นหรือ?" เขาถาม พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องประชุม "ผมในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่ และเป็นประธานคณะกรรมการบริหาร ย่อมมีสิทธิ์ในการตัดสินใจทางการเงินที่สำคัญของบริษัท" "แต่การตัดสินใจนั้น จะต้องอยู่ภายใต้กฎระเบียบและข้อบังคับของบริษัท" ศิรินทร์เอ่ยขึ้นบ้าง เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี "และที่สำคัญที่สุด การโอนเงินจำนวนมหาศาลเช่นนี้ จะต้องมีหลักฐานการอนุมัติที่ชัดเจนและถูกต้องตามกฎหมาย" "คุณศิรินทร์" คุณนพดลหันมามองเธอ ดวงตาของเขาดูเย็นชาขึ้น "คุณกำลังกังวลเรื่องเล็กน้อยที่ถูกขยายให้ใหญ่เกินจริง ผมเป็นคนของครอบครัวนี้ ผมจะทำในสิ่งที่เสียผลประโยชน์ของบริษัทได้อย่างไร" "แต่สิ่งที่เกิดขึ้นมันคือการสูญเสียผลประโยชน์ของบริษัทอย่างมหาศาลค่ะ" ศิรินทร์ตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ "และหลักฐานเบื้องต้นกำลังบ่งชี้ไปในทิศทางที่น่าสงสัย" ธาดาเสริม "เรามีหลักฐานเพิ่มเติมอีกชิ้นหนึ่งครับ" เขาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา เปิดไฟล์วิดีโอจากกล้องวงจรปิด "นี่คือภาพจากกล้องวงจรปิดเมื่อช่วงเช้าตรู่ ภาพนี้แสดงให้เห็นบุคคลภายนอกที่เข้ามาในบริเวณห้องเซิร์ฟเวอร์ของเรา" คุณนพดลเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "แล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับผม?" "บุคคลในภาพ สวมชุดที่คล้ายกับชุดยูนิฟอร์มของพนักงานทำความสะอาด" ธาดาอธิบาย "แต่ไม่มีบันทึกพนักงานทำความสะอาดที่เข้าปฏิบัติงานในเวลานั้น และจากลักษณะการแต่งกายที่ปกปิดใบหน้าอย่างมิดชิด เราสงสัยว่าเขาอาจจะปลอมตัวเข้ามา" "การเข้ามาในพื้นที่หวงห้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต ถือเป็นความผิดทางอาญา" ศิรินทร์พูดเสริม "และหากการกระทำนี้เกี่ยวข้องกับการโอนเงินที่ผิดปกติ ก็ยิ่งบ่งชี้ถึงเจตนามุ่งร้าย" คุณนพดลพยักหน้าช้าๆ "ผมเข้าใจ" เขาตอบ "แต่คุณไม่มีหลักฐานที่ชัดเจนว่าบุคคลในภาพคือผม หรือว่าการกระทำดังกล่าวเกี่ยวข้องกับการโอนเงิน" "เรากำลังรวบรวมหลักฐานอื่นๆ เพิ่มเติมครับ" ธาดาตอบ "รวมถึงการตรวจสอบเส้นทางการเงินอย่างละเอียด และการยืนยันตัวตนจากการเข้าถึงระบบ" "คุณกำลังจะบอกว่า ผมพยายามจะขโมยเงินของบริษัทอย่างนั้นหรือ?" คุณนพดลถามเสียงดังขึ้นเล็กน้อย "นี่มันเป็นข้อกล่าวหาที่ร้ายแรงมาก" "เราไม่ได้กล่าวหาครับ" ธาดาตอบ "เรากำลังตั้งคำถาม และต้องการคำอธิบายที่ชัดเจน" บรรยากาศยิ่งอึดอัด คุณนพดลเงียบไปครู่หนึ่ง เขากวาดสายตามองไปที่ใบหน้าของธาดาและศิรินทร์ สลับกับมองไปที่ภาพในแท็บเล็ต "ผมมีเหตุผลที่จะต้องทำแบบนั้น" เขาพูดในที่สุด ด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก "แต่ตอนนี้ ยังไม่ใช่เวลาที่จะเปิดเผย" "ถ้าอย่างนั้น คุณนพดล" ศิรินทร์พูดขึ้น "ในระหว่างที่เรากำลังรอการตรวจสอบที่สมบูรณ์ กรุณาพักการตัดสินใจเกี่ยวกับการบริหารในทุกด้าน เพื่อให้เราสามารถตรวจสอบข้อเท็จจริงได้อย่างเต็มที่" คุณนพดลหัวเราะในลำคอ "พักการตัดสินใจ? คุณศิรินทร์ คุณแน่ใจหรือว่าคุณมีอำนาจสั่งผม?" "ในฐานะประธานคณะกรรมการบริหาร" ธาดาแทรกขึ้น "และในฐานะผู้ถือหุ้น ผมเชื่อว่าการตัดสินใจของคุณนพดลในครั้งนี้ เป็นการกระทำที่สร้างความเสียหายต่อบริษัทอย่างรุนแรง เราจึงจำเป็นต้องดำเนินการตามกฎหมาย เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของผู้ถือหุ้นทั้งหมด" คุณนพดลลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธที่พยายามเก็บกดไว้ "ผมจะจำคำพูดของคุณไว้" เขาพูด "และผมจะดำเนินการกับพวกคุณทั้งสองคนอย่างแน่นอน" เขาก้าวเดินออกจากห้องประชุมไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด และความรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "เขาจะทำอะไรเราคะ?" ศิรินทร์ถามเสียงสั่น "ผมไม่แน่ใจ" ธาดาตอบ "แต่เราต้องเตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์" เขาหันไปมองศิรินทร์ "คุณไหวไหม?" ศิรินทร์สูดหายใจลึก "ฉันไหวค่ะ" เธอตอบ "ฉันจะสู้จนถึงที่สุด" ธาดายิ้มให้เธอเป็นครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมง รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความชื่นชมและความผูกพันที่ลึกซึ้งกว่าคำว่าหุ้นส่วนทางธุรกิจ "เราจะสู้ไปด้วยกัน" เขาพูด