ข่าวลือเริ่มแพร่สะพัดไปทั่วบริษัทดุจไฟลามทุ่ง พนักงานระดับบริหารบางส่วนที่ใกล้ชิดกับฝ่ายบัญชีและแผนกกฎหมาย เริ่มกระซิบกระซาบถึงการตรวจสอบเส้นทางการเงินอย่างละเอียดที่กำลังจะเกิดขึ้น คุณนพดลเองก็ได้รับข่าวสารนี้เช่นกัน แม้จะพยายามแสดงออกว่าไม่ยี่หระ แต่แววตาที่ฉายฉานไปด้วยความหงุดหงิดและความระแวงก็ไม่อาจซ่อนเร้นได้ ศิรินทร์และธาดาเฝ้าสังเกตการณ์ความเปลี่ยนแปลงของเขาอย่างใกล้ชิด ทุกการเคลื่อนไหว ทุกคำพูดที่หลุดออกจากปากของเขา ถูกบันทึกและวิเคราะห์ "เขาดูไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด" ศิรินทร์กล่าวขณะนั่งจิบกาแฟยามบ่ายในห้องทำงานของเธอ ธาดายืนพิงกรอบหน้าต่าง จ้องมองไปยังตึกสูงเสียดฟ้าของอาคารสำนักงานคู่แข่งที่อยู่ไม่ไกลนัก "แผนของเราได้ผล" "แน่นอน" ธาดาตอบ เสียงทุ้มนุ่มแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "เราต้องทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกจับตาอยู่ตลอดเวลา การที่ข่าวลือเรื่องการตรวจสอบเงินห้าสิบล้านบาทแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ยิ่งทำให้เขารู้สึกกดดัน" "คุณคิดว่าเขาจะทำอะไรต่อไปคะ?" ศิรินทร์ถาม พลางจิบกาแฟอีกครั้ง "เขาจะพยายามปกปิดหลักฐาน หรือจะพยายามโอนเงินส่วนที่เหลือออกไป?" "ผมคาดว่าเขาอาจจะทำทั้งสองอย่าง" ธาดาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคมกริบของเขาทอประกาย "แต่สิ่งที่เราต้องระวังที่สุด คือ แผนการอื่นที่เขาอาจจะเตรียมไว้ ซึ่งเราคาดไม่ถึง" "เราควรจะเพิ่มการรักษาความปลอดภัยในส่วนที่เกี่ยวข้องกับข้อมูลทางการเงินมากกว่านี้ไหมคะ?" ศิรินทร์เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "เราได้ดำเนินการไปแล้ว" ธาดาตอบ "แต่ที่สำคัญกว่านั้น คือ การจับตาดูความเคลื่อนไหวของเขาและคนสนิทของเขาอย่างใกล้ชิด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คุณวิชัย เลขานุการส่วนตัวของเขา" "คุณวิชัย?" ศิรินทร์ขมวดคิ้ว "ทำไมต้องเป็นเขาคะ?" "ผมสังเกตเห็นว่าคุณวิชัยมักจะอยู่ใกล้ชิดคุณนพดลเสมอ และบางครั้งก็เป็นคนหยิบยื่นเอกสารให้เขา" ธาดาอธิบาย "มีความเป็นไปได้สูงที่เขาจะเป็นคนจัดการเรื่องเอกสารปลอม หรือช่วยอำนวยความสะดวกในการโอนเงิน" "ถ้าอย่างนั้น เราควรจะลองเข้าไปพูดคุยกับคุณวิชัยดูไหมคะ?" ศิรินทร์เสนอ "ยังเร็วเกินไป" ธาดาปฏิเสธ "การเข้าไปเผชิญหน้ากับเขาโดยไม่มีหลักฐานที่ชัดเจน อาจจะทำให้เขาระวังตัวมากขึ้น เราต้องรอให้เขาก่อความผิดพลาดเสียก่อน" "แล้วเราจะมีวิธีสังเกตความผิดพลาดของเขาได้อย่างไรคะ?" "เราจะใช้ทีมงานที่ไว้ใจได้ในการเฝ้าระวัง" ธาดาตอบ "และเราจะติดตั้งระบบบันทึกภาพและเสียงในบริเวณที่สำคัญๆ ของบริษัท โดยเฉพาะห้องทำงานของคุณนพดลและคุณวิชัย" "ฟังดูเหมือนเรากำลังวางกับดักที่ซับซ้อนมากเลยนะคะ" ศิรินทร์เอ่ยชม "เราต้องทำ" ธาดาตอบ "เดิมพันครั้งนี้สูงเกินกว่าที่เราจะยอมให้ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ มาทำลายทุกอย่างได้" "แล้วเรื่องการประชุมผู้ถือหุ้นครั้งต่อไปล่ะคะ?" ศิรินทร์ถาม "เราจะสามารถเปิดโปงเขาได้ในการประชุมนั้นเลยหรือเปล่า?" "ผมยังไม่แน่ใจ" ธาดาตอบ "เราต้องการหลักฐานที่แข็งแกร่งพอที่จะทำให้ผู้ถือหุ้นส่วนใหญ่เชื่อใจเรา และไม่ทำให้เกิดความวุ่นวายจนเกินไป" "แต่ถ้าเขาพยายามจะยึดอำนาจบริษัทคืน หรือทำลายหลักฐานก่อนที่เราจะเปิดโปงเขาได้ล่ะคะ?" ศิรินทร์ถามด้วยน้ำเสียงกังวล "นั่นคือเหตุผลที่เราต้องรีบ" ธาดาตอบ "เราต้องทำให้เขาพลาดท่าก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว" เขายื่นมือมาวางบนไหล่ของศิรินทร์ "คุณไม่ต้องกังวลมากเกินไป คุณศิรินทร์ เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน" ศิรินทร์เงยหน้ามองธาดา ดวงตาของเธอสบกับแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของเขา ความรู้สึกอบอุ่นค่อยๆ แผ่ซ่านในใจของเธอ เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเขา "ขอบคุณค่ะ คุณธาดา" "เราควรจะกลับไปเตรียมการต่อ" ธาดากล่าว "ผมจะให้ทีมงานส่งรายงานความคืบหน้าให้คุณทราบเป็นระยะๆ" "ได้ค่ะ" ศิรินทร์พยักหน้า "ฉันจะรอฟังข่าว" ขณะที่ธาดากำลังจะก้าวออกจากห้องทำงานของศิรินทร์ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น "เข้ามาได้" ศิรินทร์ตอบ ร่างของวิชัย เลขานุการส่วนตัวของคุณนพดลปรากฏขึ้นที่หน้าประตู ใบหน้าของเขาซีดเผือดเล็กน้อย แต่ก็พยายามยิ้มอย่างสุภาพ "ขอโทษที่รบกวนนะครับ คุณศิรินทร์ คุณธาดา" วิชัยกล่าว "คุณนพดลให้ผมนำเอกสารชุดนี้มาให้คุณศิรินทร์พิจารณาครับ เป็นเอกสารเกี่ยวกับโครงการโรงแรมสาขาใหม่ที่ภูเก็ต" ธาดาหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาจับสังเกตความผิดปกติบางอย่างในท่าทีของวิชัยได้ "เอกสารเกี่ยวกับโครงการที่ภูเก็ตหรือคะ?" ศิรินทร์กล่าว "ดิฉันนึกว่าเรื่องนั้นเราจะคุยกันหลังจากแก้ไขปัญหาเรื่องการเงินเสร็จแล้วเสียอีก" "ครับ แต่คุณนพดลต้องการให้คุณศิรินทร์อนุมัติในส่วนของงบประมาณเบื้องต้นก่อนครับ เพื่อให้การดำเนินการไม่ล่าช้า" วิชัยตอบ พลางยื่นแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเข้มให้ศิรินทร์ ศิรินทร์รับแฟ้มเอกสารมาด้วยความรู้สึกประหลาดใจ เธอเปิดดูอย่างรวดเร็ว "งบประมาณส่วนนี้สูงมากเลยนะคะ" "ครับ แต่ก็เป็นไปตามแผนธุรกิจที่วางไว้ครับ" วิชัยตอบ ธาดาเดินเข้ามาใกล้ มองดูเอกสารในมือศิรินทร์ "คุณนพดลไม่ได้แจ้งเรื่องนี้มาก่อนเลยนะครับ" "ครับ คุณนพดลเพิ่งตัดสินใจเมื่อช่วงเช้านี้เองครับ" วิชัยกล่าว ศิรินทร์รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่างในสถานการณ์นี้ เธอหันไปมองธาดา ดวงตาของทั้งสองประสานกัน ราวกับจะสื่อสารกันโดยไม่ต้องใช้คำพูด "ขอบคุณมากค่ะ คุณวิชัย" ศิรินทร์กล่าว พลางเก็บเอกสารเข้าแฟ้ม "เดี๋ยวฉันจะพิจารณา แล้วจะแจ้งผลให้ทราบอีกครั้ง" "ครับ" วิชัยโค้งคำนับเล็กน้อย แล้วรีบเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความสงสัยและความกังวลในใจของศิรินทร์และธาดา "คุณคิดว่าไงคะ?" ศิรินทร์ถามทันทีที่วิชัยจากไป "ผมไม่ไว้ใจ" ธาดาตอบเสียงเข้ม "มันเร็วเกินไปที่เขาจะหยิบเรื่องโครงการใหม่มาเสนอในตอนนี้" "ฉันก็รู้สึกอย่างนั้น" ศิรินทร์เห็นด้วย "เหมือนกับว่าเขากำลังจะทำอะไรบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเอกสารชุดนี้" "เราต้องตรวจสอบเอกสารพวกนี้อย่างละเอียด" ธาดากล่าว "บางทีมันอาจจะเป็นส่วนหนึ่งของแผนการของเขาก็ได้" "หรืออาจจะเป็นกับดักที่เขาจะใช้ล่อให้เราทำอะไรผิดพลาด" ศิรินทร์กล่าว "เราต้องระมัดระวังให้มากที่สุด" ธาดากล่าว "ในขณะที่เรากำลังวางแผนจะเปิดโปงเขา เขาก็อาจจะกำลังวางแผนโจมตีเรากลับอยู่เหมือนกัน" ทั้งสองมองหน้ากันอีกครั้ง ความตึงเครียดกลับมาปกคลุมห้องทำงานของศิรินทร์อีกครั้ง กลิ่นอายของสงครามที่กำลังจะปะทุขึ้น ได้เริ่มก่อตัวขึ้นแล้วอย่างแท้จริง