"คุณศิรินทร์! คุณธาดา!" เสียงของพรพรรณดังขึ้นอย่างตื่นตระหนก พร้อมกับร่างของเธอที่ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงานของศิรินทร์ ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว ดวงตาของทั้งศิรินทร์และธาดาหันไปมองพรพรรณพร้อมกัน ความเงียบที่เคยอบอุ่นพลันถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียด ธาดาที่กำลังจะเอ่ยถ้อยคำสำคัญเมื่อครู่ชะงักไปทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นขึงขังขึ้นมาในพริบตา "มีอะไรพรพรรณ?" ศิรินทร์ถาม พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่แผ่ออกมาจากเพื่อนสนิท "เธอเป็นอะไรไป หน้าตาดูไม่ดีเลย" พรพรรณรีบสาวเท้าเข้ามาในห้อง มือของเธอกำแน่น ดวงตาเหลือบมองธาดาด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ก่อนจะหันกลับมามองศิรินทร์อีกครั้ง "คือ... คือมันเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นค่ะ คุณศิรินทร์" "เรื่องอะไร? บอกมาสิ" ศิรินทร์เร่งถาม พลางก้าวไปประคองไหล่ของพรพรรณที่เริ่มสั่นเทา "คุณวิชัยค่ะ!" พรพรรณเอ่ยเสียงสั่นเครือ "เขา... เขาไม่อยู่แล้วค่ะ!" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของศิรินทร์ เธอชะงักไป ดวงตาเบิกกว้างขึ้น ใบหน้าซีดเผือดไม่ต่างจากพรพรรณ "อะไรนะคะ? เธอหมายความว่ายังไง? คุณวิชัยเป็นอะไรไป?" ธาดาที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ เดินเข้ามาใกล้ทันที สีหน้าของเขาเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด "เธอพูดให้ชัดเจนหน่อยพรพรรณ เกิดอะไรขึ้นกับคุณวิชัย?" "ตอนที่ดิฉันกำลังจะกลับบ้านค่ะ ดิฉันเห็นคุณวิชัยกำลังจะขึ้นรถ ดิฉันเลยเข้าไปทักทายเขา แล้วจู่ๆ ก็มีรถคันหนึ่งขับมาด้วยความเร็วสูง แล้ว... แล้วก็ชนคุณวิชัยอย่างจังเลยค่ะ!" พรพรรณเล่าทั้งน้ำตา "ดิฉันตกใจมาก ทำอะไรไม่ถูกเลยค่ะ รถคันนั้นรีบขับหนีไปเลย ดิฉันพยายามจะเข้าไปช่วยคุณวิชัย แต่... แต่เขา..." พรพรรณสะอื้นฮักจนพูดต่อไม่ไหว ศิรินทร์รู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่ได้ยินได้เลย "ชน? รถชน? มัน... มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ หรือ?" ธาดาขมวดคิ้วแน่น ดวงตาของเขาทอประกายเย็นชา "อุบัติเหตุ?" เขาเน้นคำนั้น "เป็นไปไม่ได้" "คุณธาดาหมายความว่ายังไงคะ?" ศิรินทร์หันไปถาม "พรพรรณ คุณเห็นทะเบียนรถคันนั้นไหม?" ธาดาถามเสียงหนักแน่น พรพรรณส่ายหน้าอย่างแรง "ไม่ค่ะ มันเร็วมาก แล้วก็มืดแล้วด้วย ดิฉันมองไม่เห็นอะไรเลยจริงๆ ค่ะ" "เป็นไปได้ว่านี่เป็นการลงมือ" ธาดากล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธที่ถูกกดเอาไว้ "พวกเขาไม่ต้องการให้ความจริงถูกเปิดเผย" ศิรินทร์รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแทบจะแตกสลาย "คุณวิชัย... เขาเป็นคนดีมากนะคะ เขาพยายามช่วยเรามาตลอด" เธอพึมพำกับตัวเอง น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ "แล้วตอนนี้... เขาต้องมาเสียชีวิตแบบนี้ได้อย่างไร" "เราต้องรีบแจ้งตำรวจ" ธาดากล่าว "และผมจะให้คนของเราตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดตามเส้นทางที่รถคันนั้นน่าจะขับหนีไป" "ค่ะ" ศิรินทร์พยักหน้า พยายามรวบรวมสติ "ฉันต้องไปดูที่เกิดเหตุ" "ผมจะไปด้วย" ธาดากล่าว "แต่... แต่คุณวิชัย..." พรพรรณยังคงสะอื้นไห้ "เขา... เขาเสียชีวิตในที่เกิดเหตุเลยค่ะ" คำพูดนั้นทำให้ศิรินทร์ทรุดตัวลงบนเก้าอี้อย่างแรง เธอพยายามกลั้นน้ำตา แต่สุดท้ายมันก็ไหลรินออกมาไม่หยุด ธาดาเข้ามาประคองเธอไว้ เขามองพรพรรณด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ "พรพรรณ ขอบคุณมากที่รีบมาบอกเรา" ธาดากล่าว "ตอนนี้คุณไปรอเจ้าหน้าที่ตำรวจที่ด้านล่างก่อนนะ ถ้ามีอะไรคืบหน้า ผมจะรีบแจ้งให้ทราบ" พรพรรณพยักหน้าอย่างสั่นๆ ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงศิรินทร์และธาดาที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบที่เต็มไปด้วยความเศร้าและความโกรธ "มันเป็นแผนของพวกมัน" ธาดากล่าวขึ้นในที่สุด "เพื่อปิดปากคุณวิชัย" "แล้ว... แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ?" ศิรินทร์ถาม เสียงของเธอแหบพร่า "หลักฐานทั้งหมด... จะเป็นยังไงต่อไป?" "เรายังมีหลักฐานอื่นๆ อยู่" ธาดาตอบ "ถึงแม้คุณวิชัยจะจากไป แต่เขาก็ได้มอบสำเนาหลักฐานบางส่วนให้กับเราไปก่อนหน้านี้แล้ว" "แต่... การตายของคุณวิชัย มันเป็นเรื่องใหญ่มากนะคะ" ศิรินทร์กล่าว "มันจะทำให้เรื่องนี้ถูกจับตามองมากขึ้น" "ใช่" ธาดายอมรับ "แต่มันก็เป็นดาบสองคมเหมือนกัน" "หมายความว่ายังไงคะ?" "การตายของคุณวิชัยจะทำให้เรามีแรงจูงใจที่แข็งแกร่งขึ้นในการเอาผิดพวกมัน" ธาดาอธิบาย "เราจะใช้เรื่องนี้เป็นเครื่องมือในการกดดัน และเร่งให้กระบวนการยุติธรรมทำงานเร็วขึ้น" "แต่... มันก็อันตรายต่อเรามากขึ้นด้วยนะคะ" ศิรินทร์พูดเสียงแผ่วเบา "ถ้าพวกเขาพร้อมจะฆ่าคนเพื่อปิดปาก คุณวิชัย... พวกเขาก็พร้อมจะทำกับเราได้เหมือนกัน" ธาดามองศิรินทร์ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ผมจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นศิรินทร์" เขากล่าว "ผมจะปกป้องคุณเอง" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของศิรินทร์เต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ แม้ในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด ธาดาก็ยังคงเป็นที่พึ่งของเธอเสมอ "ฉันเชื่อใจคุณค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "เราต้องรีบดำเนินการ" ธาดาพูดต่อ "เราต้องส่งมอบหลักฐานที่เหลือให้ท่านอัยการโดยเร็วที่สุด และต้องแน่ใจว่าทุกคนที่เกี่ยวข้องจะได้รับความคุ้มครอง" "คุณประเสริฐกับคุณชาญชัย..." ศิรินทร์เอ่ยชื่อของบุคคลที่เธอสงสัยว่าเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง "พวกเขาจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องตัวเอง" "ผมรู้" ธาดาตอบ "แต่นี่คือเดิมพันครั้งสุดท้ายของเรา ศิรินทร์ เราต้องทำให้สำเร็จ เพื่อคุณวิชัย และเพื่อความยุติธรรม" ศิรินทร์พยักหน้าอย่างหนักแน่น เธอสูดลมหายใจลึกๆ พยายามข่มความเสียใจและความกลัวเอาไว้ "ค่ะ เราต้องทำ" ธาดาเอื้อมมือมาบีบไหล่ของศิรินทร์เบาๆ เป็นการให้กำลังใจ "คุณไม่ต้องห่วงเรื่องอะไรทั้งสิ้น ผมจะจัดการทุกอย่างเอง" "ฉันจะอยู่ข้างคุณเสมอ" ศิรินทร์ตอบ ทั้งสองยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สายตาประสานกัน ราวกับกำลังให้คำมั่นสัญญาต่อกันและกัน ถึงแม้จะเผชิญหน้ากับอันตรายและความสูญเสียครั้งใหญ่ แต่พวกเขาก็ยังมีความหวัง และความตั้งใจที่จะต่อสู้ต่อไป