เสียงของอัศวินดังสะท้อนในความเงียบของห้องทำงาน สร้างความตกตะลึงให้กับวายุ ปุญญาวีร์ และอรุณรัศมี อัศวินยืนอยู่ที่ประตู ด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววเย็นชาและเต็มไปด้วยความทะนงตน “ผม… ได้ยิน… สิ่ง… ที่… คุณ… กำลัง… วางแผน… กัน… อยู่” เขากล่าว “คุณ… คิด… ว่า… การ… เปิดโปง… ครั้งนี้… จะ… ทำให้… คุณ… ชนะ… อย่างนั้น… หรือ?” วายุเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับอัศวินอย่างไม่เกรงกลัว “ผม… ไม่… สนใจ… ว่า… คุณ… ได้ยิน… อะไร… มา” เขาตอบเสียงหนักแน่น “ผม… จะ… เปิดโปง… ความจริง… ให้… โลก… รู้… คุณ… ทำ… อะไร… ไว้… บ้าง” “ความจริง… อย่างนั้น… หรือ?” อัศวินหัวเราะเบาๆ “คุณ… คิด… ว่า… คุณ… รู้… ความจริง… ทั้งหมด… แล้ว… อย่างนั้น… หรือ… วายุ?” เขาเดินเข้ามาในห้อง ทอดสายตาไปมองเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ “เอกสาร… เหล่านี้… ที่… คุณ… คิด… ว่า… เป็น… หลักฐาน… ของ… ผม… มัน… เป็น… เพียง… แค่… ส่วน… หนึ่ง… ของ… เกม… ของ… ผม… เท่านั้น” อรุณรัศมีก้าวออกมาจากด้านหลังวายุ “เกม… อะไร… ของ… คุณ… กัน… อัศวิน?” เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “คุณ… ทำ… อะไร… กับ… คุณวิชัย… บ้าง?” “ฉัน… ไม่… ได้… ทำ… อะไร… เลย… อรุณรัศมี” อัศวินตอบ “ฉัน… เพียง… แค่… ใช้… โอกาส… ที่… มี… อยู่… ให้… เป็น… ประโยชน์… สูงสุด… และ… คุณ… ก็… รู้… ดี… ว่า… คน… อย่าง… คุณวิชัย… ไม่… ได้… มี… ความ… สามารถ… ที่จะ… บริหาร… บริษัท… ได้… ด้วย… ตัวเอง” “นั่น… เป็น… คำ… โกหก!” ปุญญาวีร์ตะโกน เธอทนฟังคำพูดของอัศวินต่อไปไม่ไหว “คุณ… หลอกลวง… คุณวิชัย… คุณ… โกง… เงิน… ของ… บริษัท… และ… คุณ… ยัง… จะ… กล่าวหา… เขา… อีก!” “ผม… เข้าใจ… ว่า… คุณ… คง… จะ… รู้สึก… โกรธ… เคือง” อัศวินกล่าวอย่างเยือกเย็น “แต่… บางครั้ง… ใน… โลก… ของ… ธุรกิจ… เรา… ก็… จำเป็น… ต้อง… ทำ… สิ่ง… ที่… ไม่… สบายใจ… เพื่อ… ให้… ได้… สิ่ง… ที่… ต้องการ… และ… ถ้า… คุณ… คิด… ว่า… แค่… เอกสาร… พวกนี้… จะ… ทำ… ให้… ผม… ล่มจม… ได้… คุณ… คิด… ผิด… แล้ว” ทันใดนั้น อัศวินก็ชูโทรศัพท์มือถือขึ้น “คุณ… คิด… ว่า… ผม… มา… ที่นี่… โดย… ไม่… เตรียม… ตัว… อย่างนั้น… หรือ?” เขากดบางอย่างบนหน้าจอ “ผม… มี… หลักฐาน… ที่… จะ… พิสูจน์… ได้… ว่า… คุณ… ต่างหาก… ที่… เป็น… คน… ทำ… เรื่อง… เหล่านี้… ทั้งหมด” หน้าจอโทรศัพท์ของอัศวินฉายภาพวิดีโอ เป็นภาพวายุที่กำลังพูดคุยกับใครบางคนในห้องทำงานของวายุเอง ภาพนั้นถูกตัดต่ออย่างแนบเนียน ทำให้ดูเหมือนว่าวายุกำลังยอมรับการกระทำผิดบางอย่าง “ฉัน… ยอม… รับ… ว่า… ผม… เป็น… คน… ที่… จัดการ… เรื่อง… การโอนเงิน… ทั้งหมด… เพื่อ… กลบ… เกลื่อน… ความ… ผิดพลาด… ของ… คุณวิชัย” เสียงในวิดีโอคือเสียงของวายุ แต่ถูกดัดแปลงเล็กน้อย ปุญญาวีร์เบิกตากว้าง “เป็นไป… ไม่… ได้!” เธออุทาน “นั่น… มัน… เป็น… การ… ตัดต่อ!” “มัน… คือ… ความจริง… ที่… คุณ… ไม่… อยาก… ให้… ใคร… รู้” อัศวินยิ้มเยาะ “คุณ… กำลัง… พยายาม… ที่จะ… โยน… ความผิด… ทั้งหมด… มา… ให้… ผม… แต่… คุณ… ลืม… ไป… หรือ… ว่า… ผม… มี… หลักฐาน… ของ… คุณ… อยู่… ใน… มือ” วายุหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “คุณ… กำลัง… โกหก!” เขาตะโกน “วิดีโอ… นั้น… มัน… ปลอม!” “ปลอม… อย่างนั้น… หรือ?” อัศวินยกคิ้ว “งั้น… คุณ… ลอง… ชี้แจง… หน่อย… สิ… ว่า… ทำไม… ใน… วิดีโอ… ถึง… มี… เสียง… ของ… คุณ… อยู่… ด้วย?” สถานการณ์พลิกผันอย่างรวดเร็ว แผนการที่วางไว้อย่างดีกำลังจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตา พวกเขาเตรียมการมาอย่างดีที่สุดแล้ว แต่กลับถูกอัศวินเล่นตลกร้ายกลับ “ใจเย็นๆ… ก่อน” อรุณรัศมีพูดขึ้น เสียงของเธอสงบ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ถ้า… วิดีโอ… นั้น… เป็น… ของ… ปลอม… อย่างที่… คุณ… วายุ… บอก… งั้น… เรา… ก็… มี… วิธี… ที่จะ… พิสูจน์… ได้” “คุณ… คิด… ว่า… คุณ… จะ… ทำ… ได้… อย่างนั้น… หรือ?” อัศวินถาม “ผม… ได้… เตรียม… ทุกอย่าง… ไว้… แล้ว” “คุณ… อาจจะ… เตรียม… ตัว… มา… ดี” ปุญญาวีร์พูดเสริม “แต่… คุณ… ลืม… ไป… อย่างหนึ่ง… คือ… ความ… จริง… มัน… ไม่… สามารถ… ถูก… ปิด… บัง… ได้… ตลอด… ไป” เธอหันไปทางวายุ “คุณ… มี… หลักฐาน… อื่น… อีก… ใช่ไหม… คะ?” วายุสูดหายใจลึก พยายามตั้งสติ “ใช่” เขาตอบ “วิดีโอ… นั้น… มัน… ถูก… ตัดต่อ… ขึ้น… มา… เพื่อ… ใส่ร้าย… ผม” เขาหันไปมองอัศวิน “แต่… คุณ… ลืม… ไป… ว่า… การ… กระทำ… ของ… คุณ… มัน… ทิ้ง… ร่องรอย… ไว้… เสมอ” “ร่องรอย… อย่างนั้น… หรือ?” อัศวินยังคงเย้ยหยัน “คุณ… คิด… ว่า… คุณ… จะ… หา… หลักฐาน… ที่… จะ… เล่นงาน… ผม… ได้… อย่างนั้น… หรือ?” “ผม… ไม่… จำเป็น… ต้อง… หา… อะไร… เพิ่มเติม” วายุตอบ “เพราะ… สิ่ง… ที่… คุณ… กำลัง… ถือ… อยู่… คือ… หลักฐาน… ที่… จะ… เปิดโปง… ตัว… คุณ… เอง”