เสียงหัวเราะของอัศวินดังสะท้อนในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดของเขาดูจะหาที่สิ้นสุดไม่ได้ เขาจ้องมองวายุด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นและความทะนงตน “ไม่ยอมให้ฉันทำร้ายใครอย่างนั้นหรือ? วายุ… แก… คิด… ว่า… ตัวเอง… เป็น… ใคร… กัน? แก… เป็น… แค่… เด็ก… ที่… โชคดี… เกิน… ไป… เท่านั้น! ทุก… สิ่ง… ที่… แก… มี… อยู่… ตอน… นี้… มัน… ควร… จะ… เป็น… ของ… ฉัน!” วายุเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาของเขาสบเข้ากับอัศวินอย่างไม่ลดละ “สิ่งที่ผมมีอยู่ตอนนี้ มันคือสิ่งที่ผมสร้างขึ้นมาด้วยตัวเอง และด้วยความช่วยเหลือจากคนที่ผมรัก” เขาเน้นคำสุดท้าย “ไม่ใช่สิ่งที่ผมพยายามจะแย่งชิงมาจากคนอื่นแบบที่คุณทำ” “แย่งชิงอย่างนั้นหรือ?” อัศวินหัวเราะเยาะ “แก… ไม่… เข้าใจ… ความ… เป็น… จริง… ของ… โลก… หรอก! ใน… โลก… ธุรกิจ… คน… ที่… แข็งแกร่ง… กว่า… คือ… คน… ที่… ได้… ทุกสิ่ง… ไป! และ… ฉัน… คือ… คน… ที่… แข็งแกร่ง… กว่า… แก!” “ความแข็งแกร่ง… ที่… มา… พร้อม… กับ… การ… หลอกลวง… และ… การ… ทำร้าย… คน… อื่น… อย่างนั้น… หรือ?” ปุญญาวีร์ถามเสียงเย็น “ถ้า… นั่น… คือ… ความ… แข็งแกร่ง… ใน… สายตา… ของ… คุณ… ฉัน… ก็… รู้… สึก… เสียใจ… แทน… คุณ… จริงๆ” อรุณรัศมีขยับเข้ามาใกล้พ่อของเธอมากขึ้นในวิดีโอ เธอเห็นใบหน้าของท่านอ่อนแรงลงไปอีก “พ่อคะ… หนู… ขอโทษ… นะคะ… ที่… ทำให้… พ่อ… ต้อง… มา… อยู่… ใน… สภาพ… แบบนี้” เสียงของเธอสั่นเครือ วิดีโอในโทรศัพท์ของอัศวินยังคงฉายต่อไป ผู้หญิงในวิดีโอซึ่งตอนนี้เราทราบแล้วว่าเป็นคุณวิชัย กำลังถูกบังคับให้พูดตามบทที่อัศวินเขียนขึ้น “ฉัน… เสียใจ… ที่… ทำให้… ทุกคน… เข้าใจ… ผิด… วายุ… เขา… เป็น… คน… ที่… อยู่… เบื้องหลัง… การ… โกง… เงิน… ของ… บริษัท… ฉัน… ไม่… มี… ส่วน… เกี่ยวข้อง… ใดๆ… ทั้งสิ้น…” เสียงของคุณวิชัยแผ่วเบาและไม่เป็นธรรมชาติ “นี่… คือ… หลักฐาน… ที่… จะ… ลบล้าง… ทุก… ข้อ… กล่าวหา… ของ… พวก… แก!” อัศวินประกาศก้อง “เมื่อ… เรื่อง… นี้… ถูก… เปิดเผย… ออก… ไป… ไม่มี… ใคร… จะ… เชื่อ… พวก… แก… อีก… ต่อ… ไป!” วายุเดินเข้าไปประชิดตัวอัศวินอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “คุณ… คิด… ว่า… แค่… วิดีโอ… ที่… ถูก… บังคับ… ให้… พูด… จะ… ทำให้… ผม… เสีย… หาย… อย่างนั้น… หรือ?” เขาถาม “คุณ… ลืม… ไป… แล้ว… หรือ… ว่า… ใคร… เป็น… คน… ที่… คอย… ปกป้อง… ความจริง… มา… ตลอด?” “ปุญญาวีร์… เธอ… ได้… ติดต่อ… กับ… พ่อ… ของ… ฉัน… แล้ว… ใช่… ไหม?” วายุหันไปถามปุญญาวีร์ ปุญญาวีร์พยักหน้า “ใช่ค่ะ” เธอตอบ “ฉัน… ได้… ติดต่อ… กับ… คุณ… สุริยา… เลขา… ส่วน… ตัว… ของ… คุณ… วิชัย… แล้ว… เขา… เป็น… คน… เดียว… ที่… รู้… เรื่อง… ทั้งหมด… และ… คุณ… วิชัย… ก็… ไว้ใจ… เขา… มาก” “คุณ… สุริยา… เป็น… คน… เดียว… ที่… รู้… ว่า… ผม… บังคับ… คุณวิชัย… ให้… พูด… สิ่ง… เหล่านี้…” อัศวินพูดเสริมอย่างเยือกเย็น “และ… ผม… ก็… ได้… เตรียม… การ… ทุก… อย่าง… ไว้… แล้ว… เพื่อ… ไม่… ให้… ใคร… มา… ยุ่ง… กับ… แผนการ… ของ… ผม!” “คุณ… คิด… ผิด… แล้ว… อัศวิน” วายุกล่าว “คุณ… อาจจะ… บังคับ… พ่อ… ของ… อรุณรัศมี… ให้… พูด… ได้… แต่… คุณ… ไม่… สามารถ… บังคับ… ความ… จริง… ได้!” ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของอัศวินก็ดังขึ้น เขาชะงักเล็กน้อย มองหน้าจอด้วยความหงุดหงิด “ใคร… มัน… โทร… มา… ตอน… นี้… อีก!” เขาพูดอย่างหัวเสีย “อาจจะ… เป็น… คน… ที่… คุณ… ไว้ใจ… ที่สุด… ก็… ได้…” วายุพูดพร้อมกับยิ้มมุมปากเล็กน้อย อัศวินกดรับสายด้วยท่าทางหงุดหงิด “อะไร… กัน! ฉัน… กำลัง… ยุ่ง… อยู่!” เสียงของเขาดังออกมาจากโทรศัพท์ ปลายสายมีเสียงผู้ชายตอบกลับมา เสียงที่ฟังดูใจเย็นแต่หนักแน่น “อัศวิน… นาย… รู้… ตัว… หรือ… เปล่า… ว่า… นาย… กำลัง… ทำ… อะไร… อยู่?” อัศวินหน้าเสีย “คุณ… สุริยา! คุณ… มา… ทำ… อะไร… ที่… นี่?” “ผม… มา… เพื่อ… หยุด… นาย” เสียงของสุริยาตอบกลับมา “ผม… รู้… ทุก… อย่าง… ที่… นาย… ทำ… และ… ผม… ไม่… สามารถ… ปล่อย… ให้… นาย… ทำ… ร้าย… คน… ที่… ผม… เคารพ… ได้… อีก… ต่อ… ไป!” “เป็น… ไป… ไม่… ได้!” อัศวินอุทาน “ฉัน… ได้… สั่ง… ให้… คุณ… จัดการ… เรื่อง… นี้… แล้ว… ทำไม… คุณ… ถึง… มา… อยู่… ที่… นี่?” “ผม… ไม่… ได้… ทำ… ตาม… คำสั่ง… ของ… นาย… ครับ” สุริยากล่าว “ผม… รู้… ว่า… คุณ… กำลัง… จะ… ใช้… วิดีโอ… นี้… เพื่อ… ทำร้าย… คุณ… วายุ… และ… ผม… ไม่… สามารถ… ทน… เห็น… คน… ดี… ถูก… ปรัก… ปรำ… ได้” วายุยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์จากมือของอัศวินอย่างรวดเร็ว เขาถือโทรศัพท์แนบหู “คุณสุริยาครับ ผมวายุเอง” “คุณวายุ! ดีใจ… ที่… คุณ… รับ… สายครับ” สุริยากล่าว “ผม… ได้… เตรียม… หลักฐาน… เพิ่มเติม… ไว้… แล้ว… เพื่อ… พิสูจน์… ความ… บริสุทธิ์… ของ… คุณ… และ… เปิดโปง… แผนการ… ของ… คุณ… อัศวิน… ทั้งหมด… ผม… ส่ง… ไฟล์… ทั้งหมด… ไป… ให้… คุณ… แล้ว… ใน… อีเมล… ล่าสุด” วายุเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง “ได้รับแล้วครับ ขอบคุณมากครับคุณสุริยา” “ผม… ดีใจ… ที่… ได้… ช่วย… ครับ” สุริยากล่าว “ผม… ขอ… ลา… ก่อน… นะ… ครับ” วายุวางสาย เขาหันไปมองอัศวินที่ยืนตะลึงงันอยู่ตรงหน้า “คุณ… แพ้… แล้ว… อัศวิน” เขากล่าวเสียงเรียบ “แผนการ… ของ… คุณ… มัน… ซับซ้อน… เกินไป… จน… คุณ… ลืม… ไป… ว่า… ยัง… มี… คน… ที่… ซื่อสัตย์… และ… กล้าหาญ… อยู่… ใน… โลก… นี้” ปุญญาวีร์และอรุณรัศมีมองหน้ากันด้วยความโล่งอก รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ “ไม่… ไม่จริง…” อัศวินพึมพำ เขายังคงส่ายหน้าไม่ยอมรับ “เป็น… ไป… ไม่… ได้… ความ… ซื่อสัตย์… มัน… ไม่มี… ค่า… ใน… โลก… ของ… เรา!” “นั่น… คือ… สิ่ง… ที่… คุณ… คิด… มา… ตลอด… สินะ” วายุพูด “แต่… มัน… ก็… เป็น… เพราะ… ความ… คิด… แบบ… นั้น… แหละ… ที่… ทำให้… คุณ… ต้อง… มา… สู่… จุด… จบ… แบบ… นี้”